Μια πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε διάφορες απρόσωπες ιστοσελίδες και στα blogs, είναι πως τα blogs, είτε προσωπικά είτε θεματικά, ακολουθούν τους ρυθμούς της ζωής μας.
Συνήθως οι αναγνώστες ενός blog, αποκτούν με τον καιρό μια σχέση “οικειότητας” με τους ιδιοκτήτες-blogger που προτιμούν να διαβάζουν. Αν προσπαθήσω λιγάκι, μπορώ άνετα να θυμηθώ διάφορες φάσεις από τις ζωές των blogger που διαβάζω. Κι αυτό είναι ουσιαστικά που τα κάνει ανθρώπινα και όχι απρόσωπα.
Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από άχρωμες φωνές και δελτία τύπου. Προτιμά αυτό το ιδιαίτερο χρώμα της μη επίσημης παγωμένης γραφής. Του αρέσει η αλληλεπίδραση που βρίσκει μέσα στα blogs. Του αρέσει η συμμετοχή σε μια εποχή απομόνωσης.
Έλειψα 1-2 ημέρες στα ξαφνικά κι αμέσως είδα μια μικρή αναστάτωση στο προσωπικό μου blog. O κόσμος αντιλαμβάνεται την απουσία, την νιώθει γιατί διαταράσσει τον φυσιολογικό ρυθμό της καθημερινότητας του. Καταλαβαίνει πως κάτι συμβαίνει.
Και είναι όμορφο αυτό το ενδιαφέρον που γεννά η αλληλεπίδραση. Τουλάχιστον εμένα μου αρέσει πολύ.
Το καλοκαίρι, όλοι γνώριζαν πως δεν έγραφα γιατί απουσίαζα λόγω εργασίας στη Σαντορίνη και δεν είχα υπολογιστή με Ιnternet. Όπως κι εγώ με τη σειρά μου γνωρίζω πότε λείπουν σε κάποιο ταξίδι ή έχουν κάποιο πρόβλημα οι blogger που διαβάζω.
Το blog μας ακολουθεί το ρυθμό της ζωής μας. Κάθε μέρα. Αντικατοπτρίζει τις σκέψεις και τις πράξεις μας. Είναι ουσιαστικά ένα κομμάτι από εμάς. Κι αυτό ακριβώς, είναι που του χαρίζει μια ξεχωριστή ιδιαιτερότητα, χρωματισμένη με τη δική της μοναδική παλέτα.
Αυτές τις ημέρες, υπήρξε μια μικρή διαταραχή στη δική μου ζωή. Και το blog μου την κατέγραψε από μόνο του, πριν προλάβω να γράψω σχετικά. Έχει αρκετό ενδιαφέρον να το μελετήσει κάποιος από την κοινωνική του διάσταση.
Φυσικά, η μικρή διαταραχή στη δική μου ζωή ήταν αρκετά ευχάριστη αυτή τη φορά, μια και αφορούσε τη γέννηση της δεύτερης ανιψιάς μου. Πιθανότατα θα απουσιάζω κάποιες ημέρες στο επόμενο διάστημα γιατί η ζωή έχει πάντοτε προτεραιότητα. Και είναι λογικό τα blog μου να ακολουθήσουν τους ρυθμούς της ζωής μου.
Μου αρέσει να γνωρίζω γιατί σιωπούν και απουσιάζουν οι blogger που διαβάζω. Είναι μάλλον αυτό που κάνει τη μικρή διαφορά ανάμεσα στο “pause” και στο “stop”. Είναι πιθανότατα και μια ένδειξη σεβασμού ως προς τους αναγνώστες.
Αν πάρω για παράδειγμα το blog του BlogSpace, προτιμώ να σκέφτονται οι αναγνώστες μου ότι δε γράφω συχνά αυτό το διάστημα γιατί με καλεί η ζωή και πρέπει να φροντίσω μια πιτσιρίκα για λίγες ημέρες, παρά να σκέφτονται πως κουράστηκα, τα παράτησα ή πως δεν έχω τι άλλο να γράψω.
Εσείς τι πιστεύετε; Προτιμάτε να γνωρίζετε τους λόγους που σιωπούν οι blogger που διαβάζετε; Κι ακόμα, πόσο σημαντικό θεωρείτε να σας ενημερώνουν πως αποφάσισαν να βάλουν λουκέτο στα blog τους και να τα κλείσουν;
Κατ’ αρχήν να την χαίρεσαι!!!Όλα αυτά που λες είναι σωστά…Μπορούμε να καταλάβουμε πολλά πράγματα για τη ζωή των blogger και όλοι καταλαβαίνουμε πως τα blog είναι σίγουρα κάτι πιο προσωπικό, ίσως γιατί τα πειρσσότερα φτιάχνονται από κάποιους γιατί το γουστάρουν και όχι απλά γιατί κάνουν τη δουλειά τους…Αυτό που θα προτιμούσα όταν ένα ιστολόγιο κλείνει, είναι να κάνει μια τελευταία ανάρτηση αποχαιρετισμού και να το αφήσει “οn air” για ένα διάστημα, έτσι ώστε να μπορέσουμε να το δούμε όλοι οι αναγνώστες του και να υπάρξει μια “κουβέντα αποχαιρετισμου” και ένας απολογισμός για όσο καιρό υπήρχε το blog!
Αν και σίγουρα θα στεναχωριόμουν εάν κάποιος αγαπημένος blogger, σταματούσε (όπως πρόσφατα ένας φίλος από το διαδίκτυο) δεν θα ήθελα να μου πει τους λόγους, μόνο απλά να ενημερώσει ότι σταματά.
Από καθαρά ανθρώπινη πλευρά και μόνο.
Δεν γνωρίζω πόση μέση διάρκεια ζωής έχει ένα blog, άλλωστε είναι και πρόσφατη η χρήση από τους Έλληνες. Αλλά θα ήθελα να γνώριζα, έτσι πληροφοριακά, το μέσο όρο διατήρησης ενός blog, με κανονική ροή posts.
tasos σε ευχαριστώ. Στο διάστημα που ασχολούμαι με τα blog έχει τύχει να τα παρατήσουν blogger που συμπαθούσα και να το καταλάβω με τον καιρό γιατί δεν έγραψαν δυο λέξεις ώστε να με ενημερώσουν ως αναγνώστη. Δε μου άρεσε αυτό. Για κάποιους μάλιστα, αναρωτιέμαι αν είναι καλά ή τους συνέβη κάτι άσχημο.
Vassia σαφέστατα δεν εννοώ ότι πρέπει να κάνουν κάποια ιδιαίτερη εξομολόγηση. Αλλά θα μπορούσαν να πουν ότι σταματούν για οικογενειακούς/προσωπικούς λόγους, ή γιατί βαρέθηκαν ή γιατί απλά δεν έχουν πλέον χρόνο. Δεν είναι κακό.
Τώρα όσο αφορά το μέσο όρο διατήρησης ενός blog με κανονική ροή δημοσιεύσεων… πέρα από τα γνωστά πια blog που έχουν κάποια έτη ζωής, στα υπόλοιπα δεν υπάρχει καμία σταθερά. Υπάρχουν εκατοντάδες blog που ανοίγουν και δε προλαβαίνουν να φτάσουν ούτε στις 10 δημοσιεύσεις.
Κι εγώ πρόσφατα ξεκίνησα το δικό μου και μάλιστα για να είμαι ακριβής την ιδέα την είχα συλλάβει 2,5 χρόνια πριν, πριν δηλαδή μάθω για τα blog. Την παλιά σελίδα την είχα ονομάσει “Προσωπικό ημερολόγιο” και για κάποιο λόγο δε με ικανοποιούσε. Τώρα έχω κάτι αντίστοιχο που μου αρέσει γιατί μπορώ να βάζω και φωτογραφίες και το αντιμετωπίζω σαν ημερολόγιο και τίποτε άλλο. Κατά συνέπεια, δε με ενδιαφέρει κι αν θα έχω σχόλια κλπ. Όμως το θεωρώ παράλογο το να ανησυχούμε γιατί κάποιος χάθηκε. Η ζωή είναι εκτός διαδικτύου και το πιο πιθανό θα έπρεπε να είναι να είμαστε offline. Αν βέβαια πρόκειται για θεματικά blog όπου υπάρχει ζητούμενο, εκεί το καταλαβαίνω γιατί υπήρχε ένας στόχος ο οποίος παύει να υπηρετείται χωρίς την παρουσία αυτού που τον έθεσε και προσπάθησε να προσελκύσει κι άλλους.
Επιμένω όμως πως στα προσωπικά blog δεν πρέπει να τίθεται θέμα συχνής παρουσίας, γιατί τότε πχ θα είχαμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που ζει με τη φαντασία του.
mel ένας από τους πιο αγαπημένους μου φίλους, ζει στη Γαλλία και τον έχω συναντήσει “real” μόνο πέντε λεπτά σε ένα αεροδρόμιο, παρόλο που γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια. Κάποιος άλλος δικτυακός φίλος μου πάλι, μέσα από το πέρασμα του χρόνου έχει γίνει και συνεργάτης μου πια.
Θέλω να σου πω, ότι συμφωνώ πως η ζωή είναι έξω από το internet, όμως πίσω από κάθε υπολογιστή βρίσκεται κι ένας άνθρωπος. Και δεν είναι παράλογο να νοιάζεσαι για κάποια άτομα με τα οποία συναναστρέφεσαι συχνά, έστω κι αν αυτό γίνεται δικτυακά.
Ορμώμενος από τον ορισμό του μπλογκ, νομίζω πως η αρχική του ιδέα ήταν να αποτελέσει ένα είδους online ημερολογίου, με τη διαφορά ότι δεν έχει κλειδάκι σαν εκείνα τα τετραδιάκια που κάποιοι από εμάς κρατούσαμε εκεί. Υπό αυτό το πρίσμα, πράγματι ακολουθεί τους ρυθμούς της ζωής μας. Τουλάχιστο έτσι το αντιμετωπίζω εγώ που δεν έχω συγκεκριμένη θεματολογία. Γράφω για τα πάντα, για ό,τι με εμπνέει, μου “κάνει κλικ”, με στενοχωρεί, με χαροποιεί ή μου κινεί το ενδιαφέρον. Δεν ξέρω αν θα “εξομολογηθώ” κάποιο μελλοντικό σταμάτημά του, αλλά δεν θα πάψει ποτέ να είναι μια προσωπική κατάθεση από λίγα kilobytes στα αχανή μονοπάτια του Διαδικτύου και αυτό από μόνο του, έχει μια γλύκα… δε νομίζετε;
Είμαστε πολίτες του κόσμου και λέμε ΟΧΙ στον λιθάνθρακα και τα ορυκτά καύσιμα, που είναι υπεύθυνα για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την καταστροφή του πλανήτη. Λέμε ναι στην εξοικονόμηση ενέργειας και την μείωση της κατανάλωσης, ναι στη στροφή σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ναι σε πολιτικές που προαστίζονται το περιβάλλον και την ανθρώπινη ζωή και όχι τα υπερκέρδη λίγων πολυεθνικών εταιριών.Κι εγώ είμαι πολίτης αυτού του χώρου και επιθυμώ τα σχόλια να έχουν κάποια σχέση με τα κείμενα.
Κοινώς για ένα θέμα που σε άλλη περίπτωση θα με ενδιέφερε ιδιαίτερα, με αναγκάσατε με τον τρόπο που επιλέξατε να το επικοινωνήσετε να το θεωρήσω σκουπίδι που βρωμίζει την αυλή μου και αποφάσισα να του προσθέσω τις ωραιότατες γραμμούλες που το διαγράφουν.
Το BlogSpace διαθέτει ένα Forum στο οποίο θα μπορούσατε να γράψετε σχετικά, καθώς και την περιοχή των BookMarks στην οποία αποθηκεύουμε σύνδεσμους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Και στις δύο περιπτώσεις το μήνυμα σας θα είχε αξία και θα εμφανιζόταν στην αρχική σελίδα του BlogSpace.