Παρακολουθώ, εκ του μακρώθεν για να είμαι ειλικρινής, τις εξελίξεις που θέλουν την προσθήκη Podcasts και Vidcasts (Video Podcast) στα Blogs. Δε δηλώνω φίλη, παρόλο που δεν έχω κανένα πρόβλημα με την εξέλιξη τους και χαίρομαι να παρατηρώ τις προσπάθειες των ατόμων που αγαπάνε τον ήχο και την εικόνα.
Δε ξέρω πως θα συνεχίσει όλο αυτό. Ίσως κάποτε, μετά από μερικά χρόνια, να μοιάζει ρετρό η γραφή. Δε θα μου φαινόταν περίεργο. Προσωπικά ξεκίνησα το blogging λόγω της γραφής, αυτό ήταν που με μάγεψε, αυτό συνεχίζει να με μαγεύει και με αυτό θα συνεχίσω να εκφράζομαι.
Δε θα είχα κανένα πρόβλημα στο να εκφραστώ μέσα από ένα podcast. Άλλωστε η πρώτη δουλειά που έκανα στη ζωή μου ήταν το ραδιόφωνο, σε μια εποχή που ελάχιστοι έβγαζαν χρήματα από το μέσο αυτό. Δε μου μοιάζει ξένο, τον αγαπάω τον ήχο. Παρ’όλα αυτά δε νιώθω πως μου χρειάζεται στο blogging και προτιμώ τη γραφή.
Vidcast δε θα αποφάσιζα να κάνω ποτέ. Δε μου αρέσει ως ιδέα να μιλάω σε μια κάμερα. Δεν είχα ποτέ κάμερα στον υπολογιστή μου και γνωρίζω πως δε θα σκεφτόμουν να αγοράσω ποτέ. Ακόμα κι αν αγόραζα έναν υπολογιστή που είχε κάμερα, το πιθανότερο είναι να μην την χρησιμοποιούσα ποτέ.
Ως χρήστης προτιμώ να διαβάζω blogs. Πολύ δύσκολα θα κάτσω να ακούσω ένα Podcast και ακόμα πιο δύσκολα θα δω ένα Vidcast. Εκτός φυσικά κι αν το θέμα αφορά κάτι συγκεκριμένο π.χ την κάλυψη ενός γεγονότος, μία συνέντευξη ή ένα βοήθημα που με ενδιαφέρει (tutorial). Δεν υπάρχει όμως καμία περίπτωση να χάσω το χρόνο μου για να ακούσω την άποψη κάποιου για κάτι (χμ… ίσως να το έκανα σε φάσεις που είμαι στο δρόμο με το mp3 player μου, αν θεωρούσα πως έχει όντως ενδιαφέρον, αλλά συνήθως προτιμώ να ακούω μουσική). Κι εδώ η λέξη χρόνος είναι σημαντική. Σε ένα κείμενο, μπορώ να “σκανάρω” στα γρήγορα το περιεχόμενο κι αν με ενδιαφέρει να κάτσω να το διαβάσω. Σε ένα podcast ή σε ένα vidcast αυτό είναι αδύνατο. Μου έχει τύχει να αναγκαστώ να ακούσω ένα podcast επί μισή ώρα, επειδή με ενδιέφεραν τα τελευταία δύο λεπτά. Ο χρόνος μου είναι σημαντικός.
Φυσικά αυτές είναι οι δικές μου απόψεις στο τώρα, όπως έχουν διαμορφωθεί με το πέρασμα των χρόνων και την παρουσία μου στο internet. Σαφέστατα δεν είναι απαραίτητο και δε χρειάζεται να συμφωνεί κάποιος μαζί μου. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός (ευτυχώς).
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν άτομα που νιώθουν περισσότερο άνετα στο να εκφράζονται μέσα από τον ήχο και το video και βαριούνται τη γραφή ή νιώθουν πως τους τρώει αρκετό χρόνο από τη ζωή τους η γραφή σε αντίθεση με τα άλλα δυο μέσα που τους γοητεύουν. Σαφέστατα είναι πιο εύκολο και γρήγορο να ανοίξεις την κάμερα και να πεις 5-10 πράγματα από ότι να καθήσεις να τα γράψεις. Άλλωστε μη ξεχνάμε πως ακόμα και τα κινητά τηλέφωνα διαθέτουν κάμερες πια. Αυτό διευκολύνει αρκετό κόσμο στο να δημιουργήσει ένα video όπου και να βρίσκεται μέσα σε ελάχιστο χρόνο και να το ανεβάσει στο Internet.
Ο καθένας μπορεί να επιλέξει το δρόμο του στο blogging ή να ακολουθήσει συνδυαστικά δυο και τρεις δρόμους ταυτόχρονα. Κι αυτό ίσως είναι το πιο όμορφο, η ίδια η δυνατότητα του να εκφράζεσαι με τον τρόπο που επιθυμείς, είτε γράφεις, είτε ηχογραφείς, είτε βιντεοσκοπείς.
Δεν έχει σημασία ποιον δρόμο θα επιλέξεις, αρκεί να μπορείς να εκφράζεσαι.
photo by The Shopping Sherpa
Και ο γραπτός λόγος έχει όμως τα κακά του:
α) Απομονώνει τον άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο ότι με την εμφάνιση του έντυπου λόγου η κοινωνικότητα ολοένα και υποχωρούσε. Όταν ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε τον προφορικό λόγο ήταν βαθύτατα κοινωνικό όν.
β) Οδήγησε στην κατακερματοποίηση (fragmentation) της γνώσης που ναι μεν τον οδήγησε σε βαθύτερη γνώση επιμέρους θεμάτων αλλά τον έκανε να ξεχάσει το όλο (wholeness).
γ) Οδήγησε στην βιομηχανοποιημένη παραγωγή όπου ο άνθρωπος έγινε ένα γρανάζι.
Σήμερα το διαδίκτυο δίνει τη δυνατότητα να επανέλθει η αμεσότητα του προφορικού λόγου για να αντισταθμίσει τη κατάσταση.
Όπως έχει πει ο McLuhan πρέπει να κατανοήσουμε με ποιο τρόπο μας αλλάζουν τα διάφορα τεχνολογικά μέσα ώστε να περιορίζουμε τις αρνητικές επιπτώσεις.
Καλησπέρα είμαι ο Μενέλαος. Μετά από πολύ καιρό αποφάσισα να έρθω από τα μέρη σου. Το θέμα που θίγεις είναι πράγματι καίριο. Αν και η γραφή στο διαδικτυο φαντάζει μοναδική, πολλοί σήμερα την αντικαθιστούν με την τεχνολογία. Προτιμούν να επικοινωνούν με σχέδια και εικόνες παρά να χειρίζονται το λόγο. Δεν θεωρώ ότι σήμερα πια το ένα υπονομεύει το άλλο. Ακόμα και η ίδια η επιλογή είναι τρόπος έκφρασης αρκεί να ξέρεις να τη χειριστείς. Καλό σου απόγευμα!
@Πάνο προσωπικά δε πιστεύω πως η γραφή απομονώνει τον άνθρωπο (αλλά αυτή είναι η δική μου άποψη). Ο άνθρωπος απομονώνεται για άλλους λόγους συνήθως.
@Μενέλαε όταν κάποιος μπορεί να έχει τα μάτια και το νου του ανοιχτό, καμιά μορφή έκφρασης δε θα κινδυνεύσει από την άλλη.
Στη δική μου περίπτωση ένας απο τους λόγους που δε θα έκανα video είναι οτι το site μου είναι πολύ “χαλαρό” και δε u;elv αυτή η χαλαρότητα και η ασοβαρότητα (ίσως) να ταυτοποιηθεί με το πρόσωπο μου απο άτομα που δε με γνωρίζουν. Το θεωρώ λίγο επικίνδυνο. Αλλά και ένα πιο “σοβαρό” πολιτικό/κοινωνικό/τεχνολογικό site να είχα πάλι δεν ήμουν σίγουρος αν θα ήθελα την προβολή αυτή.
Κάποια άτομα “το’χουν” πάντως (π.χ. vrypan) και βλέπω videcasts τους με ευχαρίστηση. Στις περισσότερες περιπτώσεις όταν βλέπω ένα vidcast ή ακούω ένα podcast δεν ψάχνω κάποια συγκεκριμένη πληροφορία, απλα έχω αποφασίσει να αφιερώσω λίγο χρόνο σε αυτά.
Αν όμως τύχει να “αναγκαστώ” να δω/ακούσω κάτι, να φάω το χρόνο μου, και τελικά να μην πάρω και το επιθυμητό αποτέλεσμα, τότε εκνευρίζομαι
Στ
@internetakia υπάρχουν άτομα που μπορεί να τους κάνει καλό μια τέτοια προβολή (ας το πούμε έτσι) κι άλλα άτομα που πιθανότατα να τους έκανε κακό στην προσωπική τους ζωή, στη δουλειά τους κλπ. Δεν πρέπει να είναι παρεξηγήσιμο ή κατακριτέο.
Θα σου πρότεινα να διαβάσεις το ‘Understanding Media’ του Marshall McLuhan. Κατά τη γνώμη είναι απαραίτητο ανάγνωσμα για τη κατανόηση των τεχνολογικών μέσων όπως ο έντυπος λόγος. Όλα τα μέσα αυξάνουν κάποιες δυνατότητες αλλά και σου στερούν κάποιες άλλες. Ο έντυπος λόγος πχ καθιστά ευκολότερη τη μετάδοση και τη καταγραφή γνώσης αλλά αδυνατίζει τη μνήμη.
@Πανο δεν έχω λόγο να διαφωνίσω μαζί σου αλλά με το που διάβασα το σχόλιο σου θυμήθηκα πως στα σχολικά μου χρόνια πάντοτε έγραφα αυτά που ήθελα να μάθω. Μόνο έτσι μπορούσα να τα θυμάμαι αργότερα στην τάξη και στις εξετάσεις. Κι από όσο θυμάμαι την πρακτική αυτή την ακολουθούσαν κι αρκετά άτομα που γνώριζα.
Νομίζω πως είναι και στο άτομο αυτό οπότε. Ειδικά αν το σκεφτώ σε συνδυασμό με τον αδερφό μου που ήταν καθαρά ακουστικός τύπος.
Θυμάσαι όμως πράγματα όπως πχ τι χρώμα είναι η πόρτα του τρίτου σπιτιού αριστερά του δικού σου ή την ακριβή διάταξη των σπιτιών και καταστημάτων του κεντρικού δρόμου της περιοχής σου; Ο άνθρωπος πρό γραφής είχε λεπτομερή καταγραφή τεράστιων περιοχών στο μυαλό του.
Το ότι χρειάζεται να γράφεις κάτι για να το θυμάσαι είναι χαρακτηριστικό του visual culture όπως λέει ο McLuhan.
Οι πόρτες είναι τόσο άσχημες και γκρίζες που γενικά δεν είναι άξιες προσοχής
Τη διάταξη των σπιτιών και καταστημάτων του κεντρικού δρόμου τη θυμάμαι όμως
Να υποθέσω ότι αν γίνει κάτι και χάσεις όλες τις επαφές σου στο κινητό σου, δε θα έχεις πρόβλημα να θυμηθείς όλα τα τηλέφωνα.
Ε νομίζω πως αυτό δε θα μπορούσε να το κάνει κανένας στις μέρες μας. Άλλωστε τα κινητά πλέον λειτουργούν ως αντζέντες και δε βλέπουμε καν τα νούμερα παρά μόνο το όνομα της επαφής.
Πριν την ύπαρξη των κινητών όμως, μια χαρά θυμόμασταν σχεδόν όλοι τα τηλεφ.νούμερα που χρησιμοποιούσαμε συχνά.
Ακριβώς αυτό εννοώ. Όλα τα μέσα σου δίνουν κάτι αλλά σου παίρνουν κάτι άλλο. Το θέμα είναι να το κατανοήσεις και να προσπαθείς να μειώσεις τα αρνητικά τους. Ο McLuhan έχει βρει τέσσερις νόμους που ακολουθούν όλα τα μέσα.Αν θες κοίτα εδώ