Γενικά είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρείς στην πορεία του χρόνου, πόσοι είναι αυτοί που θέλουν να φορέσουν καπέλο στο μέσο που ονομάζεται blog. Προσπαθώ να φανταστώ την εικόνα που λαμβάνει κάποιος που δεν έχει σχέση με το χώρο και είμαι σίγουρη πως τελικά αντιλαμβάνεται λανθασμένα το μέσο αυτό.

Για κάποιους το blogging “θα πρέπει” να ασχολείται με την πολιτική και την κοινωνία. Για κάποιους άλλους το blogging “θα πρέπει” να ακολουθεί δημοσιογραφικά πρότυπα ενώ άλλοι στηρίζουν τη λογοτεχνική ή την προσωπική πλευρά που πρέπει να έχει το μέσο.

Μερικοί υποστηρίζουν την επώνυμη γραφή ενώ κάποιοι άλλοι σκίζουν τα ρούχα τους για το δικαίωμα της ψευδωνυμίας.

Για να δέσει το γλυκό της ιστορίας μας, πρέπει να προσθέσουμε και αυτούς που θεωρούν απαράδεκτη τη χρήση διαφήμισης στο ιδεολογικό αυτό μέσο και αυτούς που δε βρίσκουν κάτι κακό στην αυτοσυντήρηση ή ακόμα και στο κέρδος μέσω των blog τους.

Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό ανακατεύονται από επαγγελματίες μέχρι και πολιτικοί που θέλουν να προσθέσουν φίμωτρο και “πρέπει” στον άναρχο αυτό κόσμο, μέσω νόμων και διατάξεων που διαρρέουν για ανιχνευτικούς σκοπούς σε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες.

Κατά καιρούς επικρατεί τόσος πανικός στο χώρο, που ειλικρινά μου χαλάει τη διάθεση και αρνούμαι να γράψω οτιδήποτε.

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει να φορέσουμε ένα οποιοδήποτε καπέλο στα blogs. Δε μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο θεωρούν κάποιοι, ότι τα blogs μπορούν να δεχτούν ένα συγκεκριμένο καπέλο. Είναι άναρχο μέσο που δε χωνεύει τα καπέλα.

Ακόμα και η πιο σκληρή νομοθεσία να ψηφιστεί σχετικά με το χώρο αυτό, πάλι θα υπάρχουν οι φωτεινές ακτίνες που θα εκπέμπουν από το εξωτερικό και θα γράφουν τους κανόνες της Ελλάδας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Τι θα ακολουθήσει μετά; Οι τακτικές λογοκρισίας της Κίνας στην οποία δώσαμε προ ολίγων ημερών την ιερή φλόγα του Ολυμπιακού πνεύματος;

photo by elvis payne