Είναι φορές που με ρωτάνε γιατί δε παρουσιάζω τις παρουσιάσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης που αφορούν στα blogs και στους bloggers. Η αλήθεια είναι πως μου μοιάζει κάπως αστείο.
Τα blogs παρουσιάζονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με δύο κυρίως τρόπους.
To… κίνημα των blogger
Ο ένας, είναι μέσω της αρθρογραφίας που αφορά το νέο αυτό μέσο στα χέρια του πολίτη. Κάποιοι δημοσιογράφοι το ονομάζουν μάλιστα και κίνημα πολιτών. Και ίσως θα μπορούσε να ήταν, αν ζούσαμε σε μία εποχή που η έννοια της ελευθερίας του λόγου δεν ήταν γνωστή ακόμα. Δεν υπάρχει κανένα κίνημα εδώ, ασκούμε απλά ένα από τα δικαιώματα μας.
Προσωπικά δε πιστεύω πως ο ανομολόγητος έρωτας του Μήτσου που γράφει ποιήματα ή οι συνταγές μαγειρικής της κυρά Ματούλας από το χωριό μπορούν να αποτελέσουν κάποιο είδος κινήματος.
Φυσικά δεν έχουν αυτού του είδους τις γραφές στο μυαλό τους οι δημοσιογράφοι όταν αναφέρονται σε κινήματα. Και είναι αλήθεια πως υπάρχουν κατά καιρούς θέματα που γεννιούνται μέσα από τα blogs και είναι “πιασάρικα” για τις εφημερίδες, την τηλεόραση και τα περιοδικά. Συνήθως έχουν σχέση με λοιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς, σκάνδαλα, βρώμικα παιχνίδια και πολιτική.
Τα “πιασάρικα” αυτά θέματα, μπορούν να φέρουν μερικές διαφημίσεις ακόμα. Κι έτσι αρχίζουν οι δημοσιογράφοι μια έρευνα στα γρήγορα, που συνήθως μοιάζει σαν κακομονταρισμένο copy-paste, για να παρουσιάσουν στο ευρύ κοινό τα blogs.
Το πρώτο διάστημα παρακολουθούσα τη σχετική αρθρογραφία. Μετά κουράστηκα. Πολύ. Οι περισσότερες παρουσιάσεις είναι γεμάτες με ανακρίβειες ή κείμενα που ήδη έχω διαβάσει στο internet.
Και να παρουσιάσω τι; Το τάδε κείμενο ή ρεπορτάζ του τάδε δημοσιογράφου που δουλεύει στο τάδε μέσο στον οποίο μίλησε ο τάδε blogger; Ή μήπως να παρουσιάσω το τάδε κείμενο ή ρεπορτάζ του τάδε δημοσιογράφου που δουλεύει στο τάδε μέσο και αντιγράφει τα τάδε κείμενα της τάδε ξενόγλωσσης ηλεκτρονικής εφημερίδας του εξωτερικού; Προσωπικά προτιμώ την ευθεία οδό όταν θέλω να φτάσω σύντομα στον προορισμό μου.
Για να πω την αμαρτία μου, ακόμα και οι αναφορές στην μακαρίτισσα την Αμαλία έχουν αρχίσει να με εκνευρίζουν. Φαντάζομαι πως για να ασχοληθούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με την ταλαιπωρία του Αντώνη Τσιπρόπουλου (η οποία συνεχίζεται), θα πρέπει πρώτα να καταδικαστεί σε ισόβια και να κάνουν απεργία πείνας οι blogger για να μην τον στείλουν στην ηλεκτρική καρέκλα δια το έγκλημα του.
Οπότε όπως καταλαβαίνετε, νιώθω πως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να αναφερθώ σε παρόμοιες παρουσιάσεις και άρθρα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Δε νιώθω πως έχουν κάτι να μου προσφέρουν.
Γενικότερα μου μοιάζει αστείο να κάνεις “θέμα” αυτόν που αποφάσισε να σε κάνει “θέμα”.
Αρπαγή χωρίς σεβασμό και τσουβάλιασμα
Ο δεύτερος τρόπος μέσω του οποίου παρουσιάζονται τα blogs από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αφορά σε μια γενικότερη αρπαγή και αφαίμαξη της θεματολογίας που μπορεί να προκύψει μέσα από τα blogs.
Θέματα αρπάζονται και παρουσιάζονται από δημοσιογράφους με ονοματεπώνυμο στο ευρύ κοινό χωρίς καν μια στοιχειώδη αναφορά στις πηγές. Στην καλύτερη των περιπτώσεων γίνεται μια γρήγορη αναφορά του στυλ “φωτιά έχει ξεσπάσει στο διαδίκτυο από διάφορους bloggers”.
Οι περιπτώσεις αυτές, νομίζω πως είναι βούτυρο στο ψωμί των δημοσιογράφων. Το θέμα είναι έτοιμο, συνήθως έχει γίνει η απαραίτητη έρευνα ήδη κι έχει αποδειχτεί πως προκαλεί το ενδιαφέρον του κόσμου.
Και φυσικά δεν λέω πως δε πρέπει να το παρουσιάσουν, αλλά ρε φίλε, δείξε λίγο σεβασμό στις πηγές σου, πήγαινε το θέμα λίγο παραπέρα ως δημοσιογράφος, να πω κι εγώ πως έκανες κάτι με το πτυχίο και τις διασυνδέσεις σου.
Για να μην αναφέρω φυσικά τις πάρα πολλές περιπτώσεις που κλάπηκαν κυριολεκτικά και εξ’ ολοκλήρου κείμενα και παρουσιάστηκαν ως γραφές δημοσιογράφων ή που παρουσιάστηκαν με αναφορά στην πηγή χωρίς όμως να ερωτηθεί ο blogger αν επιθυμεί να αναδημοσιευτούν τα κείμενα του.
Κι ερχόμαστε στο τουτέστιν, που εγώ καλούμαι να παρουσιάσω τις παρουσιάσεις των δημοσιογράφων, οι οποίοι πληρώθηκαν για να παρουσιάσουν ένα θέμα που βρήκαν έτοιμο παρουσιασμένο μέσα από τα blogs…
Και πιάνω τον εαυτό μου να σιγομουρμουρίζει ένα παλιό άσμα του Μηλιώκα που πάει κάπως έτσι…
” …Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς…”
Κι αν μου πείτε πως πάλι τσουβαλιάζω τους δημοσιογράφους, υπόσχομαι στο Μεγάλο Τουτάτη πως θα το κόψω όταν σταματήσουν να μας τσουβαλιάζουν κι εκείνοι και δείξουν λίγο σεβασμό.
Αν φυσικά σας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη αποδελτίωση του τύπου αναφορικά με τα blogs, ο nikan κάνει μια πολύ καλή προσπάθεια εδώ και καιρό στο metablogging. Προσωπικά αν και αναγνωρίζω την προσπάθεια του, έχω σταματήσει να παρακολουθώ την αποδελτίωση γιατί συνήθως εκνευρίζομαι με όσα διαβάζω.
Σεβασμός στο σταθερό ψευδώνυμο
Ένα ακόμα θεματάκι που έχει προκύψει, είναι ουσιαστικά ένας κάποιος ψυχολογικός εκβιασμός σχετικά με την ανωνυμία και την επωνυμία των blogger. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ηλίθιο, από το να αποφασίσεις να γράφεις επώνυμα για να δίνουν βάση οι δημοσιογράφοι στη δύναμη της γραφής σου.
Προσωπικά έχω δώσει αρκετές συνεντεύξεις ως magica. Η επιλογή μου, δεν έχει να κάνει με την επωνυμία και την ανωνυμία. Ούτως ή άλλως, στέκω κάπου ανάμεσα εφόσον υπογράφω αρκετές φορές με το πραγματικό μου όνομα και όποιος θελήσει μπορεί να με βρει.
Μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας δελεάσει με την γλυκιά (;) καραμέλα της δημοσιότητας. Το ψευδώνυμο σας μπορεί να έχει την ίδια αξία με ένα κανονικό όνομα εφόσον είναι κάτι σταθερό και υπογράφετε τα κείμενα σας με αυτό. Και οι άνθρωποι των μέσων μαζικής ενημέρωσης επιβάλλεται να αναγνωρίζουν τα κείμενα που υπογράφετε με το ψευδώνυμο σας ως κείμενα με υπογραφή.
Δε στηρίζω την ανωνυμία ως ρόδα της κακοήθειας και της συκοφαντίας, αλλά πάντοτε θα στηρίζω την επιλογή κάποιου να υπογράφει με ένα σταθερό ψευδώνυμο τα κείμενα του.
Με λένε magica και είμαι καλά!