Ο περισσότερος κόσμος θεωρεί πως το πετυχημένο blogging χρειάζεται έμπνευση, άποψη, στόχο, οργάνωση ή αγάπη πιθανότατα. Προσωπικά θεωρώ πως το blogging απαιτεί ενέργεια, απλή ολοκάθαρη συνεχόμενη ροή ενέργειας.

Ενέργεια που συγκεντρώνεται μέσα μας από τις συνήθειες, τις προτιμήσεις, τα άγχη, τα χόμπυ τις σκέψεις, τα πιστεύω, την καθημερινή ζωή μας. Ενέργεια που έρχεται σε συμφωνία ή σύγκρουση με όσα διαβάζουμε, βλέπουμε ή ακούμε και ψάχνει μανιασμένα έναν τρόπο να εκτιναχθεί για να γίνει χίλια κομματάκια.

Δε νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος που διατηρεί blog(s) για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν έχει νιώσει κάποια στιγμή “εξαντλημένος”. Το να διατηρείς ένα blog δε πάει έτσι σκέτο, μόνο του. Έρχεται σε συσκευασία πακέτο μαζί με δημοσιεύσεις, απαντήσεις σε σχόλια του blog σου, σχόλια σε άλλα blogs, microblogging (και γενικά social καταστάσεις) και φυσικά μαζί με τον ανελέητο Google Reader.

Όλα αυτά μαζί κοστίζουν σε χρόνο και ενέργεια. Πολύ ενέργεια κάποιες φορές. Αρκετοί bloggers “φοβούνται” να αφήσουν το blog τους χωρίς νέες δημοσιεύσεις για ένα χρονικό διάστημα. Προσωπικά το θεωρώ χαζό. Ειδικά εφόσον δεν είμαστε επαγγελματίες γραφιάδες.

Ανήκουν στην πιο σιχαμερή πάστα ανθρώπων, που θα μπορούσαν ακόμα και να πατήσουν στο πτώμα σου για να βγάλουν λίγα χρήματα παραπάνω.

Η μπίζνα έχει πολύ ψωμί και έτσι δε σέβονται κανένα πνευματικό δικαίωμα, ούτε έχουν φυσικά ηθικούς φραγμούς. Βρωμάνε από μέτρα μακριά και η δυσωδία τους σου φέρνει αναγούλα.

Εκμεταλλεύονται τα κείμενα άλλων ανθρώπων και τα αναδημοσιεύουν αυτόματα σε διάφορα φασόν blogs πλαισιωμένα από τις διαφημίσεις του Google Adsense φυσικά.

Η αναδημοσίευση αυτή δεν έχει καμία σχέση με τη λειτουργία ενός Aggregator που σκοπό έχει την ενημέρωση για νέες δημοσιεύσεις. Η αναδημοσίευση των κειμένων γίνεται εξ’ ολοκλήρου μέσω των feed μας με μόνο σκοπό το κέρδος.
Τα σκουπίδια της μπλογκόσφαιρας, είναι οι κλέφτες των κειμένων μας.