Γράφουν και μεταφράζουν τα νέα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε 22 γλώσσες για να μας παρέχουν ενημέρωση σε καθημερινή βάση.

Η ομάδα σχηματίστηκε το 2007 και για τους περισσότερους είναι η πρώτη φορά που εργάζονται για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπως μας εξηγούν ο λόγος που δημιούργησαν αυτό το blog ήταν για να μπορούν να εκφραστούν μια και όταν γράφουν για την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι δυνατόν να εκφράσουν δικές τους σκέψεις και απόψεις. Φυσικά για λόγους δεοντολογίας σίγουρα δε μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα τις πολιτικές τους σκέψεις στο blog αλλά μπορούν να γράψουν για τη φύση της εργασίας τους

Μέσω του blog θέλουν να γνωρίσει ο κόσμος τους ανθρώπους πίσω από τα κείμενα, να μάθει για τις ιδιαιτερότητες της εργασίας τους και να κατανοήσει πως τα κείμενα αυτά δε γράφονται από μηχανές αλλά από πραγματικούς ανθρώπους με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό και φυσικά για να επικοινωνήσει μαζί τους.

Είναι όλοι τους νέοι άνθρωποι και αυτό φυσικά είναι ενθαρρυντικό μια και σαφώς τα νέα άτομα είναι περισσότερο ψαγμένα στο χώρο του διαδικτύου και των Sosial Media.

To blog τους σαφώς ΔΕΝ είναι επίσημο blog του Ευρωκοινοβουλίου, είναι απλά το δικό τους blog το οποίο προτείνω να επισκεφτείτε.

Η πρώτη τους δημοσίευση (δηλαδή η παλιότερη) με έκανε να γελάσω αρκετά μια και περιέγραφε μια πολύ γνώριμη κατάσταση που ζήσαμε κι εμείς στην επίσκεψη μας στο Ευρωκοινοβούλιο το Σεπτέμβριο, τα bold δικά μου:

Put 80 bloggers in one of our shiny meeting room (the kind that comes with interpreters booth all around, micros for every two seats, two big screen and a beamer) to propose them a quick introduction to the European Parliament, its website and its Press service and guess what will be their first question. You’re right: where is the wi-fi?

We don’t have a public wi-fi – not in the meeting rooms. There is one in the press room, which lays two continents away from where the bloggers were – OK, maybe not two continents but at least five floors. Too far away, I’m afraid. But try to explain that to bloggers

Επίσης έχει κι άλλα ενδιαφέροντα αποσπάσματα όπως το εξής

Once the beamer started, the real show began. The bloggers looked like they were interested in our website. Some of them asked technical questions, which, for a reason I have difficulties to grasp, I am the one who’s supposed to answer. So, NO, the video on demand is no embeddable yet, but all videos from our little sister europarltv are. And YES, you may use all contents from the European Parliament website for free, except the photos which come with copyrights.

Φαντάζομαι πως κάπως έτσι θα αντιδρούσαμε κι εμείς, δεν έχει σημασία ποιας χώρας blogger είσαι όταν είσαι blogger. Κι από όσο γνωρίζω, τα άτομα που μας υποδέχθηκαν στις Βρυξέλλες ήταν αρκετά αγχωμένα επίσης. Κι αυτό συνοψίζεται στην εξής μια φράση:

and even before the event started, we knew the bloggers would blog us

Δε πρόλαβα να διαβάσω ακόμα τα υπόλοιπα post της ομάδας, αλλά θα το κάνω συντόμως. Τέλος θέλω να προσθέσω πως τους ανακάλυψα με λίγο περίεργο τρόπο που θα άξιζε ίσως ξεχωριστή δημοσίευση στο BlogSpace.

Στην ιστοσελίδα του Ευρωκοινοβουλίου τρέχει ένα project το τελευταίο διάστημα με όνομα “Καλεσμένος φωτογράφος“.  Στο project αυτό συμμετέχουν πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που στέλνουν φωτογραφίες τους σχετικά  με κάποιο θέμα. Μετά από επιλογή, μια φορά το μήνα επιλέγουν τη νικήτρια φωτογραφία που δημοσιεύεται στη σελίδα του Ευρωκοινοβουλίου.

Επειδή όμως αυτή τη φορά δυσκολεύτηκαν να διαλέξουν φωτογραφία, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα λογαριασμό στο Flickr ώστε να δημοσιεύουν τις υπόλοιπες φωτογραφίες κατόπιν αδείας του δημιουργού. Το url για το blog τους το έχουν αναρτήσει στο προφίλ του λογαριασμού αυτού στο Flickr.

Η επιλογή των πενήντα bloggers έγινε από την οργάνωση “G20 Voice“, μέσα από μια διαδικασία επιλογής με προσωπικές συνεντεύξεις και ψηφοφορίες σε τοπικό επίπεδο αλλά και απευθείας προσκλήσεις σε ιδιαίτερα δημοφιλής bloggers.

Στη φωτογραφία βλέπεται το τραπέζι των bloggers ενώ περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε στο Flickr.

Ακολουθεί μια λίστα που βρήκα σχετικά με τους προσκεκλημένους bloggers

Daniel Kaufman  www.thekaufmannpost.net

Ahmed Al-Omran  http://saudijeans.org

Sokari Ekine  www.blacklooks.org

Simon Berry  www.colalife.org/blog/

Richard Murphy www.taxresearch.org.uk

Jessica Uribe Salinas   vivirmexico.com

Jotman (writes anonymously)  http://jotman.blogspot.com/

Duncan Green www.oxfamblogs.org/fp2p/

Simon Todd www.climatecafe.org/blog

Vikki Chowney tech.bitchbuzz.com/

Cheryl Conte www.jackandjillpolitics.com/

Rodrigo Alvares  www.novacorja.org/

Daudi Were www.mentalacrobatics.com/think/

Dr Kumi Naidoo www.huffingtonpost.com/kumi-naidoo

James Simmonds www.sendmyfriend.org/news/young-campaigners

Sunball Hussain  www.myplatform2blogs.com/info/myplatform2

Joe Rowley  www.myplatform2blogs.com/info/myplatform2

Rowan Davies www.mumsnet.com

Virgina Simmons http://one.org/blog/

Michael Kleinmann http://humanitarianrelief.change.org/

Nick Booth http://www.podnosh.com/blog

Rui Chenggang http://blog.sina.com.cn/ruichenggang

Faik Uyanik   www.faikuyanik.com

Nacho Escolar www.escolar.net

Carole Edrich http://www.flickr.com/photos/webwandering

Richard Murphy www.taxresearch.org.uk

Alex Evans www.globaldashboard.org/

Kady O’Malley www.macleans.ca/itq

Montserrat Nicolas http://curvaspoliticas.blogspot.com/

Anthony Painter www.e8voice.blogspot.com/

Lloyd Davis www.perfectpath.co.uk/

Diana Vogtel www.350.org

Cédric Kalonji  www.congoblog.net/

Lani C. Villanueva

Also blogging with us is

Tom Watson www.tom-watson.co.uk

Φυσικά blogs υπάρχουν σε κάθε χώρα που υπάρχει ηλεκτρονικός υπολογιστής και σύνδεση στο internet, αλλά αυτό η κυρία Παναγιωταρέα και άλλοι αναγνωρισμένοι δημοσιογράφοι της Ελλάδας, δυστυχώς θα αργήσουν πολύ να το αντιληφθούν.

Ότι δε γνωρίζεις, δε σημαίνει αυτομάτως ότι δεν υπάρχει κιόλας. Το να κλείνουμε τα μάτια στην εξέλιξη της τεχνολογίας και τη διάδοση της πληροφορίας δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα. Γιατί αυτό που δε βλέπουμε ή δε θέλουμε να δούμε εμείς, δε σημαίνει ότι δε το βλέπουν οι υπόλοιποι.

Το Ισραήλ μετά τις εναέριες επιθέσεις, προχώρησε εδώ και λίγα εικοσιτετράωρα σε χερσαίες επιθέσεις στη Γάζα. Η κυβέρνηση του Ισραήλ, από την πρώτη στιγμή αποφάσισε να μην επιτρέψει την είσοδο δημοσιογράφων και ξένων ανταποκριτών στη Γάζα, σε μια καλά μελετημένη προσπάθεια να κρύψει από τη δημοσιότητα το μακελειό.

Κι όσο οι ξένοι δημοσιογράφοι στέκουν με τα μικρόφωνα και τις κάμερες τους αποκλεισμένοι έξω από τη Γάζα, οι bloggers της Γάζας μας μεταφέρουν πληροφορίες, εικόνες, ήχους και video συνεχώς μέσω διαδικτύου.

Όσο τα επίσημα ελληνικά ΜΜΕ ψάχνουν Παλαιστίνιους στη χώρα μας για να καταφέρουν να λάβουν πληροφορίες από τους συγγενείς τους που βρίσκονται στη Γάζα (κι ας μη ξεχνάμε πως κι αυτό είναι δημοσιογραφία των πολιτών επίσης), εμείς απλά ανοίγουμε τον browser μας και λαμβάνουμε τις πληροφορίες που θέλουμε οποιαδήποτε στιγμή από τους ίδιους τους bloggers της Γάζας.

“Μπορεί να σταματήσω την ανταπόκριση αν πεθάνω ή αν αναγκαστώ να εγκαταλείψω το σπίτι μου ξαφνικά. Βομβαρδίζουν δίπλα από το σπίτι μου τώρα. Προσευχήσου για μένα” αναφέρει ο Sameh Α. Habeeb ως σημείωση στο τελευταίο του post το οποίο περιλαμβάνει πρόσφατες πληροφορίες από τη Γάζα.

Τον Sameh αλλά και τους υπόλοιπους bloggers της Γάζας, τους έχουν εντοπίσει από μέρες τα ξένα ΜΜΕ. Αρκετοί έχουν δώσει κανονικά ρεπορτάζ σε αναγνωρισμένες εφημερίδες και ειδησεογραφικές ιστοσελίδες του εξωτερικού. Δε μου φαίνεται περίεργο. Κι εμένα με είχαν εντοπίσει διάφορα γνωστά ξένα μέσα τον προηγούμενο μήνα που είχαμε τα επεισόδια των διαδηλώσεων. Φυσικά προτίμησα να τους κατευθύνω προς άλλους bloggers που έχουν μεγαλύτερη άνεση με τα ΜΜΕ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Δε ξέρω τι θα έκανα αν βομβάρδιζαν την πόλη μου και δεν ήξερα που να πάω να κρυφτώ. Το πιθανότερο θα ήταν να μεταφέρω τον υπολογιστή μου στο πιο ασφαλές σημείο του σπιτιού μου και να γράφω μέχρι να μου κόψουν τη δυνατότητα σύνδεσης στο ίντερνετ. Είμαι σίγουρη πως το ίδιο θα έκαναν και αρκετοί άλλοι bloggers που γνωρίζω.

Ελπίζω πως κάποτε, η κυρία Παναγιωταρέα καθώς και άλλοι δημοσιογράφοι της χώρας μας να κατανοήσουν την αξία του blogging και των social media γενικότερα. Η δημοσιογραφία των πολιτών είναι μια πραγματικότα. Καλά θα κάνουν να τη συνηθίσουν.

Το video κυκλοφορεί με τον τίτλο Iran: A Nation of Bloggers και προσπαθεί να αποδώσει με πανέμορφο τρόπο κατά την άποψη μου, την αξία του blogging για ένα λαό που ακόμα δεν έχει καταφέρει να εδραιώσει την ελευθερία του λόγου στη χώρα του.

Αντιμετωπίζοντας αρκετές δυσκολίες, τα blogs του Ιράν συνεχίζουν να αυξάνουν με γρήγορους ρυθμούς. Οι φωνές των νέων ανθρώπων καταγράφονται ψηφιακά και μεταδίδονται σε όλο τον κόσμο μέσα από τα blogs τους. Όπως αναφέρεται και στο video τα blogs του Ιράν είναι η πραγματική φωνή της επόμενης γενιάς.

Φυσικά το video δεν έχει δημιουργηθεί από Ιρανούς από ότι κατάλαβα και δε γνωρίζω πόσο σωστά καθρεφτίζει την μπλογκόσφαιρα του Ιράν, ομως θεωρώ πως είναι μια αξιόλογη προσπάθεια που έγινε με πραγματική αγάπη για δείξει τη δύναμη του blogging και όσα μπορεί να προσφέρει σε στην ανθρωπότητα αυτό το νέο μέσο.

Το μόνο που ξέρω, είναι πως για όλα φταίει ο Κούλογλου κι αν τα μυαλά του Μπαρδάκη πάρουν αέρα θα ξέρουμε ποιον να κυνηγήσουμε.

Καλή επιτυχία Νικόλα

Έτσι γίνεται κάλεσμα πολιτών μέσω blogs για μια συγκέντρωση διαμαρτυρία έξω από το Σύνταγμα την Παρασκευή στις 5 η ώρα το απόγευμα οι οποίοι θα κρατούν συμβολικά μια μαύρη ψήφο στο χέρι ως υπονοούμενο για το τι θα συμβεί στο μέλλον αν δεν τιμωρηθούν τα άτομα που πρέπει να τιμωρηθούν.

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να γράψω περισσότερα μια και μπορείτε να διαβάσετε τη δημοσίευση στο blog του Φώτη Μπόμπολα ο οποίος αποφάσισε να δημιουργήσει τη συγκέντρωση αυτή, ύστερα από έναν διάλογο που είχε με κάποια φίλη του.

photo by

photo by

Αν έπρεπε να γράψω μια μόνο φράση θα ήταν το “Αφού δε σας θέλει η τεχνολογία γιατί το παιδεύετε αδίκως;” αλλά μετά θα μου έλεγαν πως παριστάνω την έξυπνη, όχι ότι δεν είμαι βεβαίως βεβαίως.

Για να δούμε λοιπόν μερικά πράγματα που με ενόχλησαν πριν καν γίνει πραγματικότητα η ημερίδα αυτή.

• Πραγματοποιείται μια ημερίδα στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, γνωστής ως συμπρωτεύουσας ή μπουγατσαδούπολης αν το προτιμάτε,  από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Οι διοργανωτές παρακάμπτουν τους bloggers της πόλης αυτής. Τελικά με το ζόρι βάζουν σε πάνελ έναν κι αυτόν γιατί τον ήξεραν λόγω πανεπιστημίου. Δικαιολογίες του στυλ δε γνωρίζαμε τους υπόλοιπους τις ακούω βερεσέ. Ακόμα κι αυτόν τον έναν να ρωτούσαν θα μάθαιναν και θα τους έβγαινε και φτηνότερα. Όμως το θέμα είναι πως δεν ήθελαν να μάθουν. Αποτέλεσμα: αρκετοί bloggers της πόλης να αφηνιάσουν.
• Παρόλο που παρακάμπτουν ουσιαστικά όλη τη μπλογκόσφαιρα της πόλης, βρίσκουν χρόνο μέσα σε όλα τα υπόλοιπα να καλέσουν μέσω βιντεοκλήσης από Αμερική και ” να ξενυχτήσουν το καημένο το παλικάρι για να το δει η μαμά και ο μπαμπάς”   έναν άνθρωπο που ουδείς γνωρίζει ως δημοσιογράφο ή blogger αλλά είναι τέκνο γνωστού δημοσιογράφου.
• Για κάποιον περίεργο λόγο, με συγχωρείτε ήταν τυχαίο όπως θα έλεγε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, δυο άτομα ήταν πρώην συνεργάτες του κύριου Τσοχατζόπουλου. (Δυο άλλα άτομα, από αυτούς τους άγνωστους bloggers της πόλης, δεν ξαφνιάστηκαν καθόλου όταν είδαν τον κύριο Τσοχατζόπουλο να φτάνει στην αίθουσα και τους έπιασε σπαστικό γέλιο – αυτό φυσικά συνέβη γιατί δε διασταυρώνουμε ποτέ τις πληροφορίες μας κυρία Παναγιωταρέα)
• Δίνουν χώρο και χρόνο σε έναν άνθωπο που α) έχει σχέση με πολιτική β) πλάσαρε προ καιρού ένα ερωτηματολόγιο σε bloggers μέσω του οποίου κατάφερε να ξεγελάσει πείσει αρκετούς να αυτοφακελωθούν πολιτικώς αφού έπρεπε να συνοδεύσουν το ερωτηματολόγιο αυτό με την υπογραφή τους (για ένα περίεργο λόγο όσοι πολέμησαν αυτό το ερωτηματολόγιο τυχαίνει να είναι bloggers που εκτιμώ και κανείς τους – πλην ενός- δε δέχτηκε να το συμπληρώσει).
• Είχα νεύρα με το ΑΠΘ γιατί θέλουν να μας κλέψουν το χώρο του στρατοπέδου Καρατάσιου και ήμουν στο τσακ να το μετατρέψω σε ακτιβισμό, αλλά το έσωσε κάπως ο Μάνθος με τις τελευταίες δηλώσεις του.

Πάμε παρακάτω για να δούμε μερικά πράγματα από το συνέδριο

Δημοσιογραφία – Μπλογκόσφαιρα: 0-1

Η ανεπανάληπτη επίσημη πρώτη παρουσίαση ημερίδας online που τόσο διαφημίστηκε, πήγε περίπατο κι ακόμα θα έκλαιγαν με την ξεφτίλα τους αν δεν τους ξελάσπωναν την τελευταία στιγμή άτομα που έχουν μεγαλύτερη σχέση με τα blogs παρά με τα επίσημα δημοσιογραφικά μέσα.

Στα παιδιά του Blogchannel – τα οποία εχέσθηκαν όταν τους είπα το όνομα μου, αλλά μου έσκασαν ένα τεράστιο χαμόγελο όταν άκουσαν το ψευδώνυμο μου -  χρωστάω από καιρό μια αναφορά. Όταν είχαν ξεκινήσει το Blogchannel είχαν ζητήσει την βοήθεια μου για την προβολή τους, κάτι που το κάνει πολύς κόσμος. Είχα αρνηθεί ευγενικά να το κάνω τότε, και τους είχα πει θυμάμαι πως αν τους αντέξει το σκοινί θα φανεί στο χειροκρότημα.

Έφτασε λοιπόν η ώρα για το χειροκρότημα αυτό. Κάποιοι στο συνέδριο, μου είπαν πως είμαι οι συμπληγάδες πέτρες της μπλογκόσφαιρας που αγχώθηκαν μέχρι να καταφέρουν να περάσουν. Δε ξέρω αν είναι έτσι ακριβώς μια και μου φαίνεται λίγο αστείο, αλλά αν είμαι κάτι τέτοιο τα παιδιά του blogchannel κατάφεραν με την αξία τους να κερδίσουν το χειροκρότημα μου.

Ο Μανώλης και ο Γιώργος βρέθηκαν την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο τόπο και κατάφεραν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να την σώσουν, παρόλο που ο σκοπός της παρουσίας τους στο συνέδριο δεν ήταν αυτός. Αυτή τη μέρα δε θα την ξεχάσει κανείς τους, αλλά ούτε και εμείς. Μπράβο στα παιδιά.

(Σημείωση: γράφει σχετικά και ο nikan)

Η κυρία Παναγιωταρέα

Η κυρία Παναγιωταρέα είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στο συνέδριο αυτό. Χωρίς να έχω κάτι με το άτομο της, οφείλω να πω ότι ζει εκτός πραγματικότητας και ξέρει για τα νέα μέσα όσα ακριβώς γνωρίζει και η μητέρα μου, η οποία δε μπορεί να ξεχωρίσει το ποντίκι από το πληκτρολόγιο. Θαρρώ πως έχουν και την ίδια ηλικία πάνω κάτω. Το πρόβλημα όμως, είναι ότι η μητέρα μου σε καμία περίπτωση δε θα καθόταν σε κάποιο θρόνο με σκοπό να κατευθύνει μια συζήτηση σχετικά με το blogging και τα νέα μέσα.

photo by

Aρνούμαι να δεχτώ τις απόψεις της σχετικά με έναν χώρο που γνωρίζω πολύ καλύτερα από εκείνην. Δε ξέρω αν νιώθει τον θρόνο της να τρίζει ή όχι, όμως το μόνο σίγουρο είναι πως σχεδόν όλοι άκουσαν πως τρίζει, χάρη στα παιδιά του Blogchannel. Η τεχνολογία την εκδικείται  και πολύ καλά κάνει κατ εμέ. Κι αυτό όχι απλά γιατί είναι άσχετη με την τεχνολογια και τα νέα μέσα, αλλά κυρίως γιατί αρνείται να μάθει. Θεωρώ πλεονασμό να αναφέρω πως εξαφανίστηκε από το συνέδριο μόλις τελείωσε το συγκεκριμένο πάνελ αλλά δε πειράζει.

Ο Dan Gillmor

Πολύ καλός ομιλητής που κατάφερε χωρίς περιτές σάλτσες να πει όσα είχε να πει. Σε αντίθεση με την κυρία Παναγιωταρέα ο άνθρωπος γνωρίζει τι είναι αυτά τα έρμα νέα μέσα και δε τραβάς τα μαλλιά σου την ώρα που μιλάει. Ελπίζω οι φοιτητές να κατάλαβαν όσα προσπάθησε να πει αλλιώς είναι καμμένοι από χέρι. Πολύ θα ήθελα να δω ένα debate μεταξύ Gillmor και Παναγιωταρέας, θα ήταν άκρως διασκεδαστικό.

Τέλος να ευχαριστήσω τον άνθρωπο που ανάμεσα στις διαφάνειες του πρόβαλε και το προσωπικό μου blog, έστω κι αν το έκανε κατά τύχη (με την ευκαιρία να ευχαριστήσω τον Αστέρη και το Θωμά που έκαναν επίσης αναφορές για εμένα κατά τη διάρκεια της ημερίδας γιατί αλλιώς κινδυνεύω να φάω ξύλο).

Συμμετοχικό αν προλάβουμε, απαραίτητο το ΑΦΜ σας

Κι αφού έχω ακούσει ουκ ολίγες κοτσάνες από το πρώτο πάνελ το οποίο παρακολούθησα δικτυακά (θεώρησα σοφότερο να εμφανιστώ μόνο στην ομιλία του Dan Gillmor), περιμένω την ώρα των συζητήσεων και των ερωτήσεων του κοινού για να ξεκινήσει ο καυγάς.

Προλαβαίνω να ακούσω τρεις και η εικόνα γυρνάει στα πηγαδάκια που σχηματίζονται έξω από την αίθουσα, μια εικόνα που μου θύμισε την παρουσίαση της Eurovision πριν τα αποτελέσματα, κι αρχίζω να ουρλιάζω μέσω του πληκτρολογίου μου να επιστρέψουν οι κάμερες στην αίθουσα απειλώντας πως θα κλείσουμε όλοι τους υπολογιστές μας. Δεν θυμάμαι αν τις τρεις ερωτήσεις τις άκουσα πριν τις απειλές μου ή μετά, ήμουν αρκετά συγχισμένη εκείνη την ώρα.

Δε ξέρω πως την έχουν δει με όλα αυτά τα συνέδρια, αλλά όταν προβλέπεται ώρα συζήτησης με το κοινό, απαιτώ να υπάρχει αυτός ο χρόνος ακόμα κι αν χρειαστεί να κόψετε τον κώλο σας για να τον βρείτε.

Τέλος να σημειώσω πως για να δεχτούν να τεθεί κάποια ερώτηση, θα έπρεπε πρώτα να δηλώσεις το όνομα και το επάγγελμα σου. Κι εδώ δε μιλάμε για ανωνυμία, ψευδωνυμία και άλλα κουραφέξαλα μια και αρνήθηκαν να δεχτούν ερώτηση ακόμα και από άτομο που βρισκόταν στην αίθουσα αλλά δεν ήθελε να δηλώσει το επάγγελμα του.

Φυσικά είναι περιττό να προσθέσω πως δεν δέχτηκαν και δεν απάντησαν στις ερωτήσεις μέσω του chat λόγω έλλειψης χρόνου. Φαντάζομαι πως οι ιστορίες του αντιπρύτανη για τη γιαγιά του που χαιρόταν κάθε φορά που διάβαζε στις εφημερίδες ότι πέθαναν οι φίλοι της ήταν σημαντικότερες.

Οι Γκιλμορίτες

Πολύ μΕ άρεσε αυτό. Ήταν τόσο παθιασμένοι με τον Dan Gillmor οι φοιτητές της δημοσιογραφίας που εξαφανίστηκαν όταν χτύπησε το κουδούνι και κανένας δε θέλησε να τον ρωτήσει κάτι. Εχμ οκ δεν είχε κουδούνι αλλά μου θύμισε σχολείο η όλη κατάσταση. Απομείναμε οι bloggers, 3-4 μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού φοιτητές και ο Dan Gillmor.

Φυσικά καλά κάνανε τα παιδιά που φύγανε γιατί όσοι μείνανε με τον Gillmor εκτός του ότι έπρεπε να ανεχτούν τις φωνές των παιδιών που συμμετείχαν στην διοργάνωση του συνεδρίου και μετά το “κουδούνι” θεώρησαν πως δε πειράζει να βγάλουν τα απωθημένα τους και το άγχος της ημέρας χωρίς να σκεφτούν πως η αίθουσα δεν έχει αδειάσει και πως κάπου στο βάθος κάποιοι συζητάνε με τον Gillmor, χάσανε και το (κωλό)χαρτο που θα αποδείκνυε την παρουσία τους στην ημερίδα. Η γραμματεία είχε κλείσει (!!!)

Ποιοί ήταν οι bloggers και ποιοί οι μελλοντικοί δημοσιογράφοι;

Γενικότερα ήταν πολύ εύκολο να ξεχωρίσεις τους bloggers από τους μελλοντικούς μας δημοσιογράφους. Οι bloggers ήταν όλοι εκείνοι οι παράξενοι τύποι με τις φωτογραφικές μηχανές, τις κάμερες και τα laptop.

Καλά μονο αυτά έχεις να πεις για την ημερίδα;

Όχι έχω κι άλλα αλλά βαριέμαι να συνεχίσω να γράφω και τα έχουν γράψει και οι υπόλοιποι bloggers.

- Τα ΓΙΑΤΙ και τα ΔΙΟΤΙ των ΗΜΕΡΙΔΩΝ και των ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ
- Ανέκδοτο περί συνεδρίου συμμετοχικής δημοσιογραφίας
- Όταν τα παραδοσιακά μέσα κάνουν έφοδο στα νέα…
- Συνέδριο; Δημοσιογραφία;
- Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blog και Νέα Μέσα
- Δημοσιογραφία και πολίτες ΙI ή ένα συνέδριο γι’ αυτά
- Livestreaming από τη διημερίδα
- Citizen journalism and the Traditional Media
- What is journalism?
- Λα-λα Λόλα να ένα blog
- New Media Conference συμπεράσματα
- Social Media Tales: ένα συνέδριο κι η σφαγή των αμάχων
- Οι δικές μου εντυπώσεις από τη “διημερίδα”

Στην προσπάθεια έχουν δηλώσει πως θα συμμετέχουν και αρκετοί Έλληνες Bloggers (118 την τελευταία φορά που το κοίταξα) τα σημερινά κείμενα των οποίων θα προσπαθήσω να συγκεντρώσω κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Είναι καιρός να μιλήσουμε πραγματικά για τη φτώχεια, να προτείνουμε λύσεις, να δώσουμε ιδέες που ίσως να αλλάξουν μερικά πράγματα στη σκέψη των ανθρώπων. Ίσως να προσφέρουν ένα χαμόγελο σε όσους το χρειάζονται.

• magica
• internetakias
• argos
• Rodia
• polsemannen
• Παναγιώτης Παπαχατζής
• Ροΐδης
• Nassos K.
• fresco
• Πρέζα TV
• tzonakos
• Natalia
• Composition doll
• kiki
• ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ
• Dealsend
• Philos
• Σταύρος Δήμας
• iliaskount
• Oikologio
• VK
• Μονότροπος
• sotomi
• Adonios
• Μάτα
• Chris Courou
• Titanas
• Pan
• Μαρία
• Σκορπίνα
• Kiki
• Nick Fassolas
• Pink Fish
• ChristiDeli

Στην κίνηση αυτή έχουν δηλώσει συμμετοχή περισσότερα από 10.000 blogs μέχρι αυτή τη στιγμή. Αν έχετε γράψει σχετικά με το θέμα και δε το έχω προσέξει, ενημερώστε με για να προσθέσω το σύνδεσμο προς το κείμενο σας.

Ας τα δούμε λοιπόν…

• Καταρχήν σημαντική ήταν η πρόσκληση για το 8o Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, την οποία αποδέχτηκαν τελικά αρκετοί bloggers οι οποίοι δημιούργησαν το δικό τους υλικό μέσα από τα blog το flickr το twitter και άλλα μέσα. Μια συνοπτική παρουσίαση αυτού του υλικού προσπάθησε να συγκεντρώσει η coolplatanos.

• Στη συνέχεια πρέπει να κάνω μια αναφορά στην αποκριάτικη διαδήλωση κάποιων bloggers για τις σκέψεις της κυβέρνησης σχετικά με νομοθεσία που θα αφορά στα blogs. Προσωπικά θεώρησα πως δεν ήταν καλή στιγμή για να οργανωθεί κάτι τέτοιο, μια και αφορούσε μια ημέρα που ο κόσμος είτε έλειπε είτε ήθελε να διασκεδάσει με τα δικά του άτομα. Παρ’ όλα το όσοι συμμετείχαν το διασκέδασαν σαν παρέα και δημιουργήθηκαν και κάποια video που μπορείτε να δείτε. Το πρώτο από τον nican και το δεύτερο από το arxediaMEDIA.

• Χθες το πρωί έλαβα μια πρόσκληση στο e-mail μου από τον Ζαφείρη Καραμπάση για την παρουσίαση της μεταπτυχιακής του διατριβής την Τρίτη 18/3 και ώρα 10:00, η οποία έχει ως τίτλο “Το blogging στην Ελλάδα : Προφίλ κίνητρα και πρακτικές των ελληνόφωνων bloggers”. Πρόκειται για την πρώτη έρευνα που αφορά στην ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα και την πρώτη παρουσίασή της – η οποία και διεξάγεται δημόσια. Για την έρευνα αυτήν είχαμε βοηθήσει οι περισσότεροι ώστε να συγκεντρωθούν τα στοιχεία. Η παρουσίαση θα γίνει στο Ισόγειο Κτίριο Ξένων Γλωσσών του Παντείου Πανεπιστημίου (ένα τετράγωνο πάνω από τα κεντρικά κτίρια του πανεπιστημίου) που βρίσκεται στην οδό Χατζοπούλου 16 και Μαραθωνοδρόμων (χάρτης).

• Σήμερα Δευτέρα 17 Μαρτίου στις 7 το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ ΑΠΘ μία εκδήλωση με θέμα τη νομοθετική ρύθμιση που ετοιμάζεται για τα blogs. Περισσότερες πληροφορίες στο blog του Αστέρη Μασούρα που θα είναι και ένας από τους ομιλητές.

• Στις 22 Μαρτίου και ώρα 8 το βράδυ, διοργανώνεται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Καβάλας μια εκδήλωση με θέμα την “εμπειρία του blogging” από το Σύνδεσμο Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας και τους Καβαλιώτες bloggers. Ομιλητές στην εκδήλωση θα είναι η Κωσταντίνα Δελημήτρου και ο Πάνος Ζερβάς. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στη ΣΤΕΓΗ.

Αυτά είναι όσα έχω υπόψιν μου αυτή τη στιγμή. Δεν είναι και λίγα τελικά…

photo by vrypan

• ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

• Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
• Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

• Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
• Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
• Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs,

• http://www.221.gr
• http://argos.wordpress.com
• http://arxediamedia.blogspot.com
• http://chouvi.blogspot.com
• http://www.e-rooster.gr
• http://giaskepsou.blogspot.com
• http://gtziralis.com
• http://histologion-gr.blogspot.com
• http://inlovewithlife.wordpress.com
• http://karounos.gr/blog
• http://krogias.blogspot.com
• http://larisaperivallon.wordpress.com
• http://magicasland.com
• http://metablogging.gr
• http://nefelikas.wordpress.com
• http://www.nylon.gr
• http://oneiros.gr/blog
• http://oraelladas.gr
• http://papanotas.wordpress.com
• http://www.perlikos.gr
• http://petcoke.wordpress.com
• http://plagal.wordpress.com
• http://reality-tape.com
• http://rodiat7.blogspot.com
• http://sofianidis.blogspot.com
• http://stefadouros.blogspot.com
• http://voteforliberty.wordpress.com
• http://vrypan.net
• http://ziouzios.blogspot.com

και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες

• Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
• Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.

Διότι όσο και να το παίζουν υπεράνω οι περισσότεροι και να το θεωρούν κατάπτυστο τις ώρες τούτες, υπήρξαν φανατικοί αναγνώστες του και του χάρισαν την αίγλη που είχε εις πολιτικούς – δημοσιογραφικούς – επιχειρηματικούς κύκλους.

Πάω στοίχημα την ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ που δε διαθέτω, ότι αν κάποιος έλεγχε μια προς μια τις ip των καθημερινών επισκεπτών (συν σχολιαστών) του ιστολογίου τούτου θα έβρισκε μαζεμένα όλα τα άνθη της μικροσκοπικής χώρας που ονομάζεται ΕΛΛΑΔΑ.

Συγκεκριμένα θα έβρισκε:

• Τους τριακόσιους της Βουλής (συν γυναιξί και τέκνα ικανά να χειριστούν ηλεκτρονικό υπολογιστή)
• Τους παρατρεχάμενους των τριακοσίων (κι όλο τους το σόι)
• Εμπλεκόμενους με την πολιτική υπό διάφορες μορφές (δημάρχους, νομάρχες, κοινοτάρχες, καφετζήδες δημαρχείων, περιπτεράδες κλπ)
• Όλους τους δημοσιογράφους της χώρας (εσύ πόσα θεματάκια έκλεψες από το press-gr αλήθεια;)
• Όλους τους επιχειρηματίες της χώρας που έχουν αφήσει κουτσουλιές δεξιά κι αριστερά (συν γυναιξί και τέκνα ικανά να χειριστούν ηλεκτρονικό υπολογιστή)
• Όλο το σώμα της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος
• Διάφορους bloggers δημοσιογραφικών blogs (θέλω να γίνω ιζνογκούντ στη θέση του ιζνογκούντ)
• Διάφορους καμένους bloggers (που δημιουργούσαν spam στα σχόλια για να βγάλουν λίγα σεντς περισσότερα από τις διαφημίσεις τους)
• Διάφορους καμένους γενικότερα (που δεν τους κάθισε η ξανθιά στο chat κι έπρεπε κάπου να ξεσπάσουν)

Στο μικρό ποσοστό που περισσεύει από τις προηγούμενες κατηγορίες θα έβρισκε:

• Πολίτες που ήθελαν να καταγγείλουν την ασχήμια της χώρας μας, σε ένα χώρο που γνώριζαν πως σύχναζαν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι μας.
• Πολίτες που ήθελαν να μάθουν τι διάολο συμβαίνει σε αυτή τη χώρα και κανείς δε τους λέει τίποτα.

Να πιάσουμε μήπως ένα τεφτέρι να δούμε αν βγαίνουν τα νούμερα; Είμαι σίγουρη πως βγαίνουν.

Προσωπικά δεν έχω καμία σχέση με την ομάδα του press-gr οπότε δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι ακριβώς συνέβαινε και αν όντως υπήρχαν εκβιασμοί ή όχι. Αυτό είναι δουλειά άλλων να το κρίνουν, οπότε κρατάμε μια στάση αναμονής επί του θέματος, για να μην παραπληροφορούμε τον κόσμο.

Την στάση αυτή βεβαίως βεβαίως, καλό θα ήταν να τη διατηρήσουν και οι δημοσιογράφοι (συν bloggers) αυτής της χώρας. Ειδικά αν :

• Παρακολουθούσαν το press-gr καθημερινά για να αρμέξουν πληροφορίες για τα άρθρα τους
• Έκλεβαν στην κυριολεξία τα άρθρα του press-gr
• Γέμιζαν τον (πληρωμένο με διαφημίσεις) τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό χρόνο τους με θέματα του Press-gr.
• Παρακαλούσαν το press-gr να δημοσιεύσει δικά τους άρθρα.
• Έχουν καρφώσει άλλους συναδέλφους τους μέσω των σχολίων του press-gr.
• Έχουν καρφώσει τα αφεντικά τους μέσω των σχολίων του press-gr.
• Έχουν εκμεταλλευτεί την μη ύπαρξη λογοκρισίας για να βγάλουν τα απωθημένα τους μέσω των σχολίων του press-gr.

Οι υπόλοιποι (μη φανταστείτε πως έμειναν και πολλοί) μπορείτε να λειτουργήσετε σύμφωνα με την προσωπική σας κρίση και ηθική.

Επίσης όσοι πολιτικοί – επιχειρηματίες – δημοσιογράφοι ενοχλήθηκαν ή προσβλήθηκαν γενικότερα από τα κείμενα του press-gr, θα πρέπει να γνωρίζουν πως σχεδόν σε κάθε σπίτι, γραφείο και καφενείο λέγονται παρόμοια ευγενικά σχόλια για τα άτομα τους.

Η τρομοκρατία δε θα φέρει κανένα αποτέλεσμα. Ανήκει και πρέπει να ανήκει σε μια άλλη εποχή. Με θλίβει ιδιαίτερα, που αυτές τις ημέρες διαβάζω σχόλια τρομοκρατημένων πολιτών που ανησυχούν επειδή τόλμησαν να καταγγείλουν στο Press-gr τις κουτσουλιές που έβλεπαν γύρω τους ή άλλους που αποφασίζουν ξαφνικά να αρχίσουν τη λογοκρισία στα σχόλια των blog τους.

Σκέφτομαι να προτείνω τη μετονομασία του προγράμματος «Κοινωνία της πληροφορίας» σε «Κοινωνία της τρομοκρατίας».

Δε θέλω να ακούσω πως ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να ακολουθήσει τη νόμιμη οδό για τις καταγγελίες του. Γνωρίζουμε όλοι, ότι το σύστημα αυτό δε λειτουργεί και είναι και πολυέξοδο για τον Έλληνα των 700 ευρώ.

Αν λειτουργούσε θα είχε φροντίσει το κράτος και η δικαιοσύνη να πάρω τους μισθούς και τα ένσημα μου από παλαιότερο αφεντικό μου. Αντιθέτως το μόνο που κέρδισα εφόσον ξόδεψα τα χρήματα μου σε δικηγόρους, είναι ένα χαρτί που με δικαιώνει. Να το βράσω το χαρτί, τα χρήματα και τα ένσημα μπορεί η δικαιοσύνη να μου τα δώσει; Όχι δε μπορεί. Κι επιτρέπει σε έναν απατεώνα να συνεχίζει να εκμεταλλεύεται τον κόσμο.

Αν λειτουργούσε το σύστημα θα είχε κόψει τον κώλο σε πολιτικό που προεκλογικά στο δικαστήριο έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο και μετεκλογικά θέλησε να με βγάλει ψευδομάρτυρα. Όμως το σύστημα δε λειτουργεί και ο κόσμος το γνωρίζει. Το σύστημα υπάρχει μόνο για να μας ταλαιπωρεί και να εκτρέφει τις αγέλες των δικηγόρων. Η Νέμεσις γέρνει στο πλευρό των λίγων και εκλεκτών.

Επίσης είναι γνωστό πως αν κάποιος πολίτης, έγραφε την καταγγελία του σε ένα δικό του άγνωστο blog, το πιθανότερο θα ήταν να μην το διαβάσει σχεδόν κανείς, οπότε δεν είχε νόημα.

Γενικότερα, ήταν φανερό σε όλους όσους έχουν ανεκτό δείκτη νοημοσύνης πως πίσω από το συγκεκριμένο χώρο υπήρχαν δημοσιογράφοι. Το φαινόμενο του press-gr θα μπορούσε να λειτουργήσει πολύ καλά αν είχε αποφύγει κάποια λάθη.

Για να μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο όμως, θα έπρεπε να ασκούν λογοκρισία, κάτι που όπως φαίνεται δεν τους ήταν επιθυμητό. Φυσικά αυτό είχε ως αποτέλεσμα να περάσουν στην απέναντι άκρη και να τους γυρίσει μπούμερανγκ η όλη κατάσταση.

Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχήσει περισσότερο, είναι πως στη χώρα αυτή μπορείς να ανέλθεις μόνο μέσω του κιτρινισμού, του λαϊκισμού και της σκανδαλολογίας. Κι αυτή είναι μια οδός που δεν ακολούθησαν μόνο στο press-gr. Συμβαίνει και στις καλύτερες δημοσιογραφικές οικογένειες.

Δε βρίσκω οπότε, για ποιο λόγο θα πρέπει να ρίξω στην πυρά τους δημοσιογράφους του press-gr εφόσον και οι υπόλοιποι λίγο ή πολύ, στην ίδια χαβούζα περιφέρονται.

Φυσικά όλα αυτά τα εξετάζω υπό το γενικότερο πρίσμα του φαινομένου press-gr, όπως το παρατηρούσα λόγω του blogspace. Όπως είπα και προηγουμένως δε γνωρίζω αν υπήρχαν κρυμμένοι εκβιασμοί πίσω από όλα αυτά, κάτι που δίνει μια διαφορετική οπτική και λογική ίσως στο θέμα.

Χρειαζόμαστε μια ελεύθερη, ειλικρινή δημοσιογραφία. Χρειαζόμαστε τη δημοσιογραφία και την σκληρή κριτική των πολιτών. Χρειαζόμαστε το σεβασμό στην ελευθερία του λόγου.

Όμως αυτό μοιάζει με ουτοπία στην Ελλάδα του 2008.

Ίσως κάποτε η δικαιοσύνη να ήταν τυφλή. Στις μέρες μας, μοιάζει να μας χλευάζει και μας πετάει το μαντήλι της, να κλείσουμε τα μάτια για να μη βλέπουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας…

photo by mindgutter

Την εποχή της πειρατικής ραδιοφωνίας

• Δημιουργούσαν σταθμούς και εκπομπές για προσωπική ευχαρίστηση
• Χρησιμοποιούσαν κυρίως ψευδώνυμα
• Ο κάθε ραδιοπειρατής είχε το δικό του σταθμό
• Ο κάθε πειρατικός ραδιοφωνικός σταθμός έβγαινε στον αέρα μέσα από εφηβικά – νεανικά δωμάτια ή από σαλόνια παρέα με τα πετσετάκια της μαμάς
• Κάποιες φορές, διάφοροι φίλοι συντόνιζαν τους σταθμούς τους και μέσω αναμετάδοσης – αν δε κάνω λάθος – δημιουργούσαν τα γνωστά νυχτερινά πηγαδάκια.
• Ελάχιστοι σκεφτόταν πως κάποτε μπορεί να γίνει επάγγελμα το χόμπι τους, άσχετα κι αν έγινε για αρκετούς από αυτούς τελικά
• Στις εκπομπές τους χρησιμοποιούσαν μουσική ελεύθερα, χωρίς να πληρώνουν πνευματικά δικαιώματα
• Χρησιμοποιούσαν μουσική ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής και όχι ανάλογα με την πληρωμένη λίστα της δισκογραφικής
• Συζητούσαν με τους ακροατές τους για οτιδήποτε σε ανοιχτές γραμμές που δεν απαντούσαν γραμματείς και παρατρεχάμενοι
• Ξόδευαν αρκετά χρήματα για να μπορούν να εκπέμπουν
• Κάποιοι άρχισαν να χρησιμοποιούν διαφημίσεις για να καλύψουν τα έξοδα και να μπορούν να συνεχίσουν να εκπέμπουν
• Κάποιοι άρχισαν να οργανώνουν ακόμα και πάρτι σε νυχτερινά μαγαζιά

Όσο περνούσε ο καιρός και αύξανε το κοινό και η δύναμη του μέσου

• Άρχισε να δημιουργείται αναστάτωση στα επίσημα μέσα
• Τους κυνήγησαν αρκετά και κατάφεραν να φιμώσουν αρκετούς
• Κάποιοι ήρθαν αντιμέτωποι με το νόμο και ταλαιπωρήθηκαν ηθικά, ψυχολογικά και οικονομικά μέσα σε δικαστήρια
• Όσοι κατάφερναν να ξεφύγουν, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να διαφυλάξουν την ανωνυμία μέσω της ψευδωνυμίας τους, για να έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να εκπέμπουν.
• Οι περισσότεροι φοβήθηκαν και σταμάτησαν να εκπέμπουν

Κι όπως σκέφτομαι το σήμερα

• Επιβίωσαν μόνο αυτοί που αποφάσισαν να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα και άρχισαν να ασχολούνται περισσότερο ενεργά
• Κάποιοι ραδιοπειρατές ένωσαν τις δυνάμεις τους και δημιούργησαν τους γνωστούς μας ραδιοφωνικούς σταθμούς
• Κάποιοι χρηματοδοτήθηκαν από επιχειρηματίες
• Άρχισαν να χρησιμοποιούν μουσική από έτοιμες λίστες και οι εκπομπές τους αρκετές φορές είναι απρόσωπες ή κατευθυνόμενες.
• Τα σκρατς των δίσκων έχουν αντικατασταθεί από mp3 χωρίς εξώφυλλα
• Την επίσημη ενημέρωση την ανέλαβαν επαγγελματίες δημοσιογράφοι
• Εξαφανίστηκε εκείνη η ομορφιά του ερασιτεχνισμού.
• Εκπέμπουν επίσημα με ονοματεπώνυμο.
• Απέκτησαν ραδιοφωνικούς σταθμούς με διεύθυνση, ηχομόνωση, γραφεία, γραμματείς και λογιστές.
• Η διαφήμιση έχει αποκτήσει σταθερή αξία καθ’ όλη τη διάρκεια των εκπομπών.
• Θυμούνται με νοσταλγία και αγάπη τις παλιές ημέρες της ελεύθερης πειρατικής ραδιοφωνίας

Γράφω τόση ώρα και όπως τα διαβάζω, πραγματικά αναρωτιέμαι αν γράφω για το πειρατικό ραδιόφωνο ή για την πορεία των blogs.

Κι έχω μέσα μου την αίσθηση, πως οι πραγματικοί εραστές της τότε πειρατικής ραδιοφωνίας χαμογελάνε τρυφερά όταν διαβάζουν διάφορα προσωπικά blogs.

photo by ladeeda

Δε ξέρω τι μου έφταιγε περισσότερο. Λίγο κάποιες μικροπρέπειες μεταξύ bloggers, λίγο η χαζή λογική της ανταλλαγής και το αλισβερίσι, λίγο το μακρινάρι που συνεχώς μεγάλωνε καθώς αύξαναν και πλήθαιναν τα blogs. Ίσως κι όλα μαζί.

H έννοια του blogroll ξέφευγε από την αρχική λογική της εύκολης πρόσβασης στα blog που διάβαζα περισσότερο και μετατρεπόταν σε κάτι άλλο που δε μου άρεσε. Παράλληλα είχα αρχίσει να νιώθω μια καταπίεση κατά κάποιο τρόπο.

Κι αν συνέχιζα να προσθέτω τα blog που διαβάζω και τους blogger που εκτιμώ, πιθανότατα θα έπρεπε να φτάσει αρκετά μέτρα σε μάκρος.

Κάπου εκεί αποφάσισα να μεταφέρω το blogroll σε μια δική του σελίδα. Λίγο αργότερα σταμάτησα να ασχολούμαι με το blogroll και έπαψα να του δίνω σημασία.

Παρατήρησα ότι τα περισσότερα κείμενα που διαβάζω, τα βρίσκω μέσω του aggregator και αν θεωρώ πως τα blog έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα προσθέτω στον feed reader μου.

Είναι ευκολότερο να ενημερώνομαι αν κάποιο από τα blog που διαβάζω έχει ενημερωθεί, παρά να ανοίγω τα blogs ένα ένα με τη σειρά από το blogroll μου. Για τα υπόλοιπα ενημερώνομαι από τον aggregator.

Φυσικά, μπορεί κάποιος να πει ότι ο σκοπός ύπαρξης του blogroll είναι η δικτύωση μέσω blogs, έτσι ώστε να μπορούν να μεταφερθούν οι επισκέπτες σου στα blogs που έχεις επιλέξει. Προσωπικά δε το κάνω ποτέ. Δε “βλέπω” καν τα blogroll. Τo βλέμμα μου προσπερνάει αυτόματα τις τεράστιες αυτές λίστες.

Αντιθέτως, δίνω περισσότερη σημασία στους συνδέσμους που υπάρχουν μέσα σε Posts. Στη διασύνδεση δηλαδή μεταξύ κάποιων κειμένων που μπορεί να με ενδιαφέρουν. Δίνω επίσης σημασία και στους συνδέσμους κειμένων που έχουν επιλέξει να μοιραστούν μαζί μου οι blogger μέσω του Feed Reader τους.

Δε ξέρω με ποια λογική χρησιμοποιείτε το blogroll σας και αν το χρησιμοποιείτε ακόμα. Θα με ενδιέφερε να ακούσω και τις δικές σας απόψεις, παρόλο που για εμένα το blogroll έχει ουσιαστικά πεθάνει και έχω πάψει να ασχολούμαι με τις τεράστιες λίστες του.

Το παράξενο, είναι πως πάρα πολλά blogroll περιέχουν διάφορα blog που έχουν κλείσει από καιρό και τα links δεν οδηγούν πουθενά πια. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως ούτε καν οι ίδιοι οι blogger θυμούνται ποια blog έχουν στο blogroll τους.

Πιθανότατα, να είχαν μεγαλύτερη αξία αν περιείχαν λιγότερα links. Τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου αίσθηση.

[photo by Rigmarole]

Ένας νέος διαγωνισμός καλεί τους δημιουργικούς μαθητές της Ελλάδας να ξεblogaρουν και να διεκδικήσουν με το blog τους έπαθλα αξίας 15.000 ευρώ (θα μπορούσατε να βάλετε και περισσότερα χρήματα για τα παιδιά, είμαι σίγουρη πως τα έξοδα της διοργάνωσης θα είναι πολλαπλάσια).

Οι δηλώσεις συμμετοχής ξεκινάνε στις 11 Φεβρουαρίου 2008 γι’ αυτό αρχίστε να ετοιμάζεστε! Δικαίωμα συμμετοχής έχει η νέα γενιά που τόσο αγαπάμε όλοι μας και θέλουμε να είναι κοντά στην κοινωνία της τεχνολογίας και της πληροφορίας.

• μαθητές Δημοτικού
• μαθητές Γυμνασίου
• μαθητές Λυκείου

Τα 6 καλύτερα blogs (2 από μαθητές Δημοτικού, 2 από Γυμνασίου και 2 από Λυκείου), αφού αξιολογηθούν από Επιτροπή, θα βραβευθούν σε ειδική εκδήλωση τον Απρίλη στην Αθήνα με σημαντικά χρηματικά έπαθλα. Τη βράβευση θα μπορέσουμε να την παρακολουθήσουμε όλοι ζωντανά από το διαδίκτυο κι αυτό πολύ μου άρεσε.

Το πρώτο blog κάθε κατηγορίας θα κερδίσει 3000€ και το δεύτερο 2000€.

Οι συμμετοχές μπορούν να είναι ατομικές, είτε ομαδικές ενώ τα χρήματα θα κατατεθούν σε τράπεζα που θα επιλέξουν οι γονείς με την προϋπόθεση πως θα χρησιμοποιηθούν για αγορές που θα καλύπτουν τεχνολογικές και µαθησιακές ανάγκες των νικητών, όπως για παράδειγμα αγορές εξοπλισμού ή λογισμικού Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (υπολογιστές, κάμερες, κινητά, κλπ), αγορές συνδέσεων internet, αναλώσιμα υπολογιστών, κλπ.

Για να είναι έγκυρες οι συμμετοχές τα παιδιά πρέπει να καλύψουν τέσσερα θέματα:

• ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΟΥ
• Η ΠΟΛΗ ΣΟΥ – ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΟΥ
• ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ – ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
• ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

Οι μεγάλοι δε μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά (αν και φαντάζομαι πως αυτό είναι κομματάκι δύσκολο), αλλά φαντάζομαι πως τα έξυπνα παιδιά αυτής της χώρας θα τα καταφέρουν να βρουν τη βοήθεια που χρειάζονται μέσα από τις δικτυακές αναζητήσεις τους (εχμμμμμ οκ δε λέω περισσότερα).

Παρόλο που η χρήση εικόνων, φωτογραφιών, ήχων, βίντεο, γραφικών και παιχνιδιών θα είναι ένα από τα κριτήρια αξιολόγησης, τα παιδιά θα πρέπει να προσέξουν να μην χρησιμοποιήσουν υλικό με πνευματικά δικαιώματα (το video clip του Ρουβά ξεχάστε το).

Ο διαγωνισμός “Ξεμπλόγκαρε” διοργανώνεται από το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών και την Ψηφιακή Ελλάδα, στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» που χρηματοδοτείται από εθνικούς πόρους και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα του ξεblogαρε.

Ευχόμαστε καλή επιτυχία στα παιδιά και… τα περιμένουμε στη μεγάλη παρέα μας!

Διαδώστε το! Αφορά τη δική μας νέα γενιά…

[thanks Titanas]

Τα blogs παρουσιάζονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με δύο κυρίως τρόπους.

To… κίνημα των blogger

Ο ένας, είναι μέσω της αρθρογραφίας που αφορά το νέο αυτό μέσο στα χέρια του πολίτη. Κάποιοι δημοσιογράφοι το ονομάζουν μάλιστα και κίνημα πολιτών. Και ίσως θα μπορούσε να ήταν, αν ζούσαμε σε μία εποχή που η έννοια της ελευθερίας του λόγου δεν ήταν γνωστή ακόμα. Δεν υπάρχει κανένα κίνημα εδώ, ασκούμε απλά ένα από τα δικαιώματα μας.

Προσωπικά δε πιστεύω πως ο ανομολόγητος έρωτας του Μήτσου που γράφει ποιήματα ή οι συνταγές μαγειρικής της κυρά Ματούλας από το χωριό μπορούν να αποτελέσουν κάποιο είδος κινήματος.

Φυσικά δεν έχουν αυτού του είδους τις γραφές στο μυαλό τους οι δημοσιογράφοι όταν αναφέρονται σε κινήματα. Και είναι αλήθεια πως υπάρχουν κατά καιρούς θέματα που γεννιούνται μέσα από τα blogs και είναι “πιασάρικα” για τις εφημερίδες, την τηλεόραση και τα περιοδικά. Συνήθως έχουν σχέση με λοιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς, σκάνδαλα, βρώμικα παιχνίδια και πολιτική.

Τα “πιασάρικα” αυτά θέματα, μπορούν να φέρουν μερικές διαφημίσεις ακόμα. Κι έτσι αρχίζουν οι δημοσιογράφοι μια έρευνα στα γρήγορα, που συνήθως μοιάζει σαν κακομονταρισμένο copy-paste, για να παρουσιάσουν στο ευρύ κοινό τα blogs.

Το πρώτο διάστημα παρακολουθούσα τη σχετική αρθρογραφία. Μετά κουράστηκα. Πολύ. Οι περισσότερες παρουσιάσεις είναι γεμάτες με ανακρίβειες ή κείμενα που ήδη έχω διαβάσει στο internet.

Και να παρουσιάσω τι; Το τάδε κείμενο ή ρεπορτάζ του τάδε δημοσιογράφου που δουλεύει στο τάδε μέσο στον οποίο μίλησε ο τάδε blogger; Ή μήπως να παρουσιάσω το τάδε κείμενο ή ρεπορτάζ του τάδε δημοσιογράφου που δουλεύει στο τάδε μέσο και αντιγράφει τα τάδε κείμενα της τάδε ξενόγλωσσης ηλεκτρονικής εφημερίδας του εξωτερικού; Προσωπικά προτιμώ την ευθεία οδό όταν θέλω να φτάσω σύντομα στον προορισμό μου.

Για να πω την αμαρτία μου, ακόμα και οι αναφορές στην μακαρίτισσα την Αμαλία έχουν αρχίσει να με εκνευρίζουν. Φαντάζομαι πως για να ασχοληθούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με την ταλαιπωρία του Αντώνη Τσιπρόπουλου (η οποία συνεχίζεται), θα πρέπει πρώτα να καταδικαστεί σε ισόβια και να κάνουν απεργία πείνας οι blogger για να μην τον στείλουν στην ηλεκτρική καρέκλα δια το έγκλημα του.

Οπότε όπως καταλαβαίνετε, νιώθω πως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να αναφερθώ σε παρόμοιες παρουσιάσεις και άρθρα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Δε νιώθω πως έχουν κάτι να μου προσφέρουν.

Γενικότερα μου μοιάζει αστείο να κάνεις “θέμα” αυτόν που αποφάσισε να σε κάνει “θέμα”.

Αρπαγή χωρίς σεβασμό και τσουβάλιασμα

Ο δεύτερος τρόπος μέσω του οποίου παρουσιάζονται τα blogs από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αφορά σε μια γενικότερη αρπαγή και αφαίμαξη της θεματολογίας που μπορεί να προκύψει μέσα από τα blogs.

Θέματα αρπάζονται και παρουσιάζονται από δημοσιογράφους με ονοματεπώνυμο στο ευρύ κοινό χωρίς καν μια στοιχειώδη αναφορά στις πηγές. Στην καλύτερη των περιπτώσεων γίνεται μια γρήγορη αναφορά του στυλ “φωτιά έχει ξεσπάσει στο διαδίκτυο από διάφορους bloggers”.

Οι περιπτώσεις αυτές, νομίζω πως είναι βούτυρο στο ψωμί των δημοσιογράφων. Το θέμα είναι έτοιμο, συνήθως έχει γίνει η απαραίτητη έρευνα ήδη κι έχει αποδειχτεί πως προκαλεί το ενδιαφέρον του κόσμου.

Και φυσικά δεν λέω πως δε πρέπει να το παρουσιάσουν, αλλά ρε φίλε, δείξε λίγο σεβασμό στις πηγές σου, πήγαινε το θέμα λίγο παραπέρα ως δημοσιογράφος, να πω κι εγώ πως έκανες κάτι με το πτυχίο και τις διασυνδέσεις σου.

Για να μην αναφέρω φυσικά τις πάρα πολλές περιπτώσεις που κλάπηκαν κυριολεκτικά και εξ’ ολοκλήρου κείμενα και παρουσιάστηκαν ως γραφές δημοσιογράφων ή που παρουσιάστηκαν με αναφορά στην πηγή χωρίς όμως να ερωτηθεί ο blogger αν επιθυμεί να αναδημοσιευτούν τα κείμενα του.

Κι ερχόμαστε στο τουτέστιν, που εγώ καλούμαι να παρουσιάσω τις παρουσιάσεις των δημοσιογράφων, οι οποίοι πληρώθηκαν για να παρουσιάσουν ένα θέμα που βρήκαν έτοιμο παρουσιασμένο μέσα από τα blogs…

Και πιάνω τον εαυτό μου να σιγομουρμουρίζει ένα παλιό άσμα του Μηλιώκα που πάει κάπως έτσι…

” …Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά

Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς…”

Κι αν μου πείτε πως πάλι τσουβαλιάζω τους δημοσιογράφους, υπόσχομαι στο Μεγάλο Τουτάτη πως θα το κόψω όταν σταματήσουν να μας τσουβαλιάζουν κι εκείνοι και δείξουν λίγο σεβασμό.

Αν φυσικά σας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη αποδελτίωση του τύπου αναφορικά με τα blogs, ο nikan κάνει μια πολύ καλή προσπάθεια εδώ και καιρό στο metablogging. Προσωπικά αν και αναγνωρίζω την προσπάθεια του, έχω σταματήσει να παρακολουθώ την αποδελτίωση γιατί συνήθως εκνευρίζομαι με όσα διαβάζω.

Σεβασμός στο σταθερό ψευδώνυμο

Ένα ακόμα θεματάκι που έχει προκύψει, είναι ουσιαστικά ένας κάποιος ψυχολογικός εκβιασμός σχετικά με την ανωνυμία και την επωνυμία των blogger. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ηλίθιο, από το να αποφασίσεις να γράφεις επώνυμα για να δίνουν βάση οι δημοσιογράφοι στη δύναμη της γραφής σου.

Προσωπικά έχω δώσει αρκετές συνεντεύξεις ως magica. Η επιλογή μου, δεν έχει να κάνει με την επωνυμία και την ανωνυμία. Ούτως ή άλλως, στέκω κάπου ανάμεσα εφόσον υπογράφω αρκετές φορές με το πραγματικό μου όνομα και όποιος θελήσει μπορεί να με βρει.

Μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας δελεάσει με την γλυκιά (;) καραμέλα της δημοσιότητας. Το ψευδώνυμο σας μπορεί να έχει την ίδια αξία με ένα κανονικό όνομα εφόσον είναι κάτι σταθερό και υπογράφετε τα κείμενα σας με αυτό. Και οι άνθρωποι των μέσων μαζικής ενημέρωσης επιβάλλεται να αναγνωρίζουν τα κείμενα που υπογράφετε με το ψευδώνυμο σας ως κείμενα με υπογραφή.

Δε στηρίζω την ανωνυμία ως ρόδα της κακοήθειας και της συκοφαντίας, αλλά πάντοτε θα στηρίζω την επιλογή κάποιου να υπογράφει με ένα σταθερό ψευδώνυμο τα κείμενα του.

Με λένε magica και είμαι καλά!

[photo by roudou]

Το θέμα πουλάει και ο διαφημιστικός χωροχρόνος ανάμεσα στις σχετικές συζητήσεις είναι πανάκριβος.

Τελικά σκέφτομαι, πως ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει σε αυτή τη χώρα. Και εμάς, προφανώς μας αξίζουν οι ροζιές για να τις τρώμε στη μάπα όπου βρεθούμε.

Ακόμα και στα blogs. Και φυσικά όχι χωρίς λόγο. Οι ροζιές πουλάνε ακόμα και στα blogs.

Αρκεί να γράψει κάποιος έναν καλό τίτλο που θα περιέχει τις λέξεις “DVD” , “Ζαχόπουλος”, “κομιστής”(μα τι ηλίθια λέξη) κι όλοι οι αναγνώστες θα πέσουν σαν τις μύγες στη ζάχαρη για να το διαβάσουν. Αρκετοί bloggers που το έχουν μυριστεί, κάνουν πλακίτσα και εκμεταλλεύονται το θέμα αυτό, για να αυξήσουν την αναγνωσιμότητα και την αναγνωρισιμότητα τους.

Ομολογώ πως είναι μια έξυπνη τακτική.

Μια ακτίνα ήλιου περνάει ανάμεσα από τις κουρτίνες μου την ώρα που γράφω. Κάθομαι και την χαζεύω για πολύ ώρα. Απλώνω το χέρι μου και την αγγίζω.

Ξέρω πως είναι πανάκριβη χωρίς να έχει τιμή. Ξέρω πως υπάρχει εκεί και με περιμένει να την θαυμάσω, να ασχοληθώ μαζί της.

Ξέρω πως θα συνεχίσει να υπάρχει εκεί, όταν ο κόσμος δε θα θυμάται ποιος ήταν ο Ζαχόπουλος.

Ποιος θα μας σώσει άραγε; Ποιος μπορεί να δώσει ένα τέλος σε αυτή την παρακμή;

Ο Μάνος Αντώναρος σκέφτεται πως μπορούν να μας σώσουν οι Διαφημιστικές. Δεν έχει κι άδικο με τον τρόπο που το σκέφτεται. Πιθανότατα να μπορούσαν να δώσουν ένα τέλος. Μα ξέρω πως δε θα το κάνουν ποτέ.

Γιατί το ξεκατίνιασμα θα συνεχίσει να πουλάει κι εμείς θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε τις μύγες πάνω στη ζάχαρη.

[photo by Ben Cooper]

Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά. Δε ξέρω αν φταίει η Ελληνική λογική της αρπαχτής, ή αν με όσα βλέπουμε γύρω μας έχουμε μπουχτίσει. Σίγουρα όμως η διαφορά είναι μεγάλη και αξιοσημείωτη.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την έκφραση η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της; Κι είναι γνωστό, πως οι Έλληνες προκόβουν περισσότερο στο εξωτερικό από ότι στην Ελλάδα. Αυτό δε μπορεί να γίνεται τυχαία. Συνήθως, όταν κάνουμε τέτοιες αναφορές, είναι για πράγματα για τα οποία φταίει η Ελληνική Πολιτεία. Είναι εύκολο να ρίχνουμε το σφάλμα εκεί για να έχουμε καθαρή τη συνείδηση μας.

Μόνο που η Ελληνική Πολιτεία, δεν υπάρχει χωρίς εμάς. Η Ελληνική Πολιτεία είμαστε όλοι εμείς. Ακόμα κι αν κάποιοι λίγοι έχουν την εξουσία, εμείς είμαστε αυτοί που τους επιλέγουμε.

Θα ήταν προτιμότερο ίσως, να κρίναμε τη δική μας συμπεριφορά πρώτα. Ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι ο Φθόνος. Σύμφωνα με τον Νίτσε ο φθόνος είναι απόκτημα κακίας, ενώ ο Αριστοτέλης τόνιζε πως το να φθονείς κάποιον, είναι σαν να παραδέχεσαι πως είσαι κατώτερος του.

Αρκετοί από τους blogger του εξωτερικού, καταφέρνουν να περάσουν την λεπτή κόκκινη γραμμή. Παρατάνε τις δουλειές τους και γίνονται Full Time Bloggers ή αν προτιμάτε ProBloggers. Καταφέρνουν να κερδίσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Να δουλεύουν από όπου και όποτε θέλουν. Και χαίρονται γι’ αυτό μαζί με τους αναγνώστες τους.

Όσες φορές το είδα να γίνεται, δεν διάβασα ούτε ένα αρνητικό σχόλιο από τους επισκέπτες του blog τους. Δεν είδα πουθενά το φθόνο, ούτε βρήκα σχόλια ποτισμένα με κακία.

Πριν αρκετά χρόνια, έκανα μια οχτάμηνη σύμβαση δημοσίου ως ξεναγός εθνικών δρυμών. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα τα χαρτιά μου για μια θέση δημοσίου και ορκίζομαι πως την κέρδισα χωρίς «μέσον». Στον τόπο που δούλευα, οι κάτοικοι αρκετές φορές με κοίταζαν με φθόνο.

Ποτέ δε κατάλαβα το γιατί. Προσωπικά δηλώνω πως ήταν οι χειρότεροι μήνες της ζωής μου γιατί δεν με πλήρωνε το Ελληνικό κράτος (στους οχτώ μήνες πληρώθηκα μια φορά, στον τέταρτο μήνα) κι εγώ έπαιζα κρυφτό με τον σπιτονοικοκύρη μου, αφού δεν είχα να πληρώσω ούτε το ενοίκιο.

Κάποιες φορές, ο φθόνος δεν σταματούσε στο βλέμμα. Μετατρεπόταν σε λέξεις γεμάτες χολή και έσταζε φαρμάκι. Γιατί δούλευα εγώ εκεί, μια ξένη. Γιατί έκλεβα μια θέση εργασίας στην οποία θα μπορούσαν να δουλέψουν τα δικά τους παιδιά.

Τους ρωτούσα τότε, αν τα δικά τους παιδιά έχουν τα απαραίτητα προσόντα για τη θέση αυτή. Αν έχουν σπουδάσει κάτι σχετικό ή αν ενδιαφέρονται για το περιβάλλον. Με κοιτούσαν με μεγαλύτερη κακία τότε, γυρνούσαν την πλάτη και έφευγαν. Ήξεραν πως έχω δίκιο, πως υπήρχε λόγος που εργαζόμουν εγώ εκεί κι όχι τα δικά τους παιδιά.

Την επόμενη χρονιά δε δέχτηκα να ανανεώσω τη σύμβαση μου. Δεν ήθελα να συνεχίσω να ζω εκεί. Η θέση εργασίας, έμεινε κενή για πολλά χρόνια. Κι εγώ έμεινα με την χειρότερη εντύπωση για τους κατοίκους της περιοχής αυτής…

Όσα άτομα ξεχώρισαν από τα Ελληνικά blogs (και δεν εννοώ μόνο την problogger κατάσταση) δέχτηκαν πολύ άσχημη επίθεση. Το έβλεπα και με στεναχωρούσε. Δε κατάλαβα ποτέ γιατί έβγαινε τόση χολή στα σχόλια που τους άφηναν.

Θέλω να πιστεύω πως κάποτε θα αλλάξει η νοοτροπία του Έλληνα. Θέλω να πιστεύω πως κάποτε θα πάψουμε να φθονούμε και θα αρχίσουμε να προσπαθούμε. Η πόρτα είναι εκεί, ανοιχτή για όλους…

[photo by foxypar4]

Η θεματολογία του ήταν αρκετά ειδική και αφού είδα το κουμπάκι που έγραφε “News Feed” σκέφτηκα πως θα ήταν καλό να το προσθέσω στον Feed Reader μου για να το παρακολουθήσω λίγο καιρό.

Κι εκεί που περίμενα να ανοίξει η κουρτίνα Νο3 για να εμφανιστεί το Feed της ιστοσελίδας, εμφανίστηκε το ζονκ.

Η κουρτίνα Νο3 και το ζονκ ανήκουν σε περασμένες δεκαετίες. Το ίδιο και οι ιστοσελίδες που δεν προσφέρουν Feed των δημοσιεύσεων τους.

Το συγκεκριμένο ζονκ λοιπόν, ήταν Feed από άλλες ξενόγλωσσες ιστοσελίδες με τις οποίες δεν είχε απολύτως καμία σχέση η συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Δικό τους Feed δεν υπήρχε, ήταν μια ψευδαίσθηση εκείνο το γυαλιστερό κουμπάκι που έγραφε Feed.

Δε μπορώ να καταλάβω με ποια λογική αφαίρεσαν το δικό τους feed και αποφάσισαν πως οι επισκέπτες τους μπορεί να ενδιαφέρονται περισσότερο για τα feed των ξένων ιστοσελίδων.

Ένιωσα ότι με κορόιδευαν εκείνη την ώρα και έκλεισα το παράθυρο του browser χωρίς να το πολυσκεφτώ. Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο, δε θυμάμαι ούτε τη διεύθυνση της ιστοσελίδας αυτής. Θα μπορούσαν να είχαν κερδίσει έναν αναγνώστη ακόμα, το μόνο που κέρδισαν όμως ήταν η κακή εντύπωση.

Ζούμε στην εποχή του Feed. Οι ιστοσελίδες χωρίς Feed ανήκουν πια στο παρελθόν. Κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι ιδιοκτήτες ιστοσελίδων, τόσο λιγότερους επισκέπτες θα χάσουν.

Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση στο εκατομμύριο να επισκέπτομαι μια ιστοσελίδα κάθε μέρα για να δω αν έχει ανανεωθεί.

This? last year…

photo by furiousgeorge81

Δε πιστεύω πως οι blogger είναι δημοσιογράφοι. Θέλω να πιστεύω πως είναι πολίτες που ενδιαφέρονται. Πολίτες που ανησυχούν, που ρωτούν, που θέλουν να μάθουν. Πολίτες που επιθυμούν να φωνάξουν στα αυτιά όσων αποφάσισαν να μην ακούν.

Τις τελευταίες ημέρες, μια ομάδα blogger κάλυψε τη συνέντευξη του Τσίπρα. Δεν την παρακολούθησα, δε με ενδιέφερε και δεν έχω κανένα συνειδησιακό πρόβλημα με αυτό. Για διάφορους λόγους που δεν έχουν σχέση με το θέμα μας και δε θα τους αναλύσω επίσης. Παρ’ όλα αυτά, αναγνωρίζω την προσπάθεια των ατόμων αυτών και τους εύχομαι να συνεχίσουν την καλή δουλειά.

Δε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η “πολιτική”. Μάλλον δε με ενδιαφέρει με τη μορφή και τη λογική που έχει. Ουσιαστικά και πρακτικά με αφήνει παγερά αδιάφορη. Να ‘χαμε να λέγαμε… Άσε με να κοιτάω στις πράξεις. Το θα με κούρασε από πιτσιρίκα και το βαρέθηκα.

Δε ξέρω αν οι blogger μπορούν να μπουν στο ρόλο των δημοσιογράφων. Ίσως κάποιοι να μπορούν. Αρκετοί άλλωστε, είναι και δημοσιογράφοι. Σε αυτή την περίπτωση, είναι μάλλον περισσότερο δημοσιογράφοι παρά blogger. Ή και τα δύο. Δε ξέρω.

Πρέπει να ετοιμαστώ για να κατέβω να διαμαρτυρηθώ για το ξεπούλημα της ΔΙΑΝΑ. Ζούσαμε με τον εφιάλτη της, χρόνια ολόκληρα. Πληρώσαμε από τις τσέπες μας πάρα πολλά χρήματα για να απομακρύνουμε τα τοξικά απόβλητα σε ειδικούς χώρους στο εξωτερικό. Και τώρα την ξεπουλάνε χωρίς να μας ρωτήσουν, χωρίς να πραγματοποιήσουν μελέτες για τη σύσταση του εδάφους.

Δε ξέρω αν οι blogger μπορούν να μπουν στο ρόλο των δημοσιογράφων.

Μα εγώ θα είμαι εκεί, έξω από τα δικαστήρια σήμερα. Σαν πολίτης.

Ούτε φωτογράφος είμαι. Μα θα προσπαθήσω να βγάλω φωτογραφίες με μια φτηνή ψηφιακή και να τις δημοσιεύσω με άδεια creative commons. Σαν blogger.

Πριν καιρό, είχα δημοσιεύσει στο προσωπικό μου blog ένα θέμα σχετικά με το κολυμβητήριο της Σταυρούπολης και τα ναρκωτικά. Με είχε ρωτήσει η μητέρα μου θυμάμαι, αν είχα το δικαίωμα να το κάνω, αν είχα το δικαίωμα να μπω μέσα και να φωτογραφίσω το χώρο. Την κοίταξα παράξενα θυμάμαι…

Αν δε το κάνω εγώ που το βλέπω κάθε μέρα, ποιος θα το κάνει;

[photo by Maurits Burgers]

Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα. Δε ξέρω να παίζω κιθάρα. Προσπάθησα αρκετές φορές κι έμαθα μόνη μου μερικές συγχορδίες. Όμως τελικά, αυτό που κατάφερνα μονίμως, ήταν να δημιουργώ κάλους στα δάχτυλα μου.

Οι κάλοι είναι καλοί, μου έλεγαν αυτοί που γνώριζαν. Μετά από λίγο καιρό συνηθίζουν τα δάχτυλα σου και δε πονάνε.

Τα δικά μου όμως πονούσαν και η κιθάρα μου δεν έπαιζε τραγούδια. Μόνο κάτι στριγκιές νότες κατάφερνα να ακούγονται πότε πότε.

Αν ήξερα να παίζω, θα έπαιζα συνέχεια, κάθε στιγμή που θα έβρισκα χρόνο. Λατρεύω τον ήχο της κιθάρας, λατρεύω τη μουσική γενικότερα.

Όταν τύχει να παίζει κάποιος κιθάρα, κάθομαι σαν αποβλακωμένο και τον χαζεύω με ένα περίεργο χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπο μου. Κάτι που γίνεται πολύ συχνά δηλαδή, μια και ο ιδιοκτήτης του ψιλικατζίδικου που αγοράζω τσιγάρα, παίζει κιθάρα συνεχώς στο μαγαζί του.

Την αγαπάω την κιθάρα μου. Δε μετάνιωσα στιγμή που την αγόρασα. Την έχω συνεχώς κοντά μου και ελπίζω κάποτε να μπορέσω να μάθω να παίζω.

Κάποιες φορές, σε συζητήσεις τυχαίνει να αναφέρω πως έχω κιθάρα. Είναι ένα γεγονός άλλωστε πως είμαι κάτοχος κιθάρας.

Η μικρή διαφορά όμως, είναι πως δεν είμαι μουσικός, δεν ήμουν ποτέ και δε ξέρω αν θα καταφέρω να γίνω κάποια στιγμή στη ζωή μου.

[photo by]