Πάει καιρός που θέλω να γράψω σχετικά με ένα στοίχημα που είχα βάλει με τον εαυτό μου όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τα blogs. Κατα καιρούς διαφώνησα με αρκετούς για το συγκεκριμένο θέμα και φαντάζομαι πως θα συνεχίζω να διαφωνώ και στο μέλλον.

Υποστήριζα πάντοτε πως το σταθερό ψευδώνυμο έχει την ίδια ακριβώς αξία με το ονοματεπώνυμο στο διαδίκτυο και έμαθα να σέβομαι το ψευδώνυμο μου όλα αυτά τα χρόνια. Για εμένα δεν έχει κάποια διαφορά το να χρησιμοποιήσω το ψευδώνυμο ή το όνομα μου, τα σέβομαι το ίδιο και τα δύο.

Γενικότερα είμαι από τα άτομα που θέλω να πιστεύω στη φαντασίωση της εργασίας από απόσταση. Την αναφέρω ως φαντασίωση, γιατί κάπως έτσι μοιάζει ακόμα στην Ελλάδα. Δε ξέρω πόσα χρόνια θα χρειαστεί να περάσουν, μέχρι να αλλάξουν κάπως τα πράγματα και να είναι εφικτό να μπορεί να εργάζεται κάποιος από το σπίτι του, κερδίζοντας ένα σεβαστό ποσό με το οποίο θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του.

Κι αν το σκεφτεί κανείς σοβαρά, θα δει πως υπάρχουν εκατοντάδες άτομα που θα ήθελαν μια τέτοια μορφή εργασίας, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Οι λόγοι αυτοί θα μπορούσαν να λέγονται αποκέντρωση, ΑΜΕΑ, μητρότητα, ανεξαρτησία κλπ.

To Google μας φέρνει πιο κοντά μέσω της μεταφραστικής υπηρεσίας που διαθέτει. Καλώς ή κακώς δε γράφει όλος ο κόσμος στη γλώσσα που μιλάμε ή στην αγγλική που πλέον έχει γίνει η κοινή γλώσσα συνεννόησης για εκατομμύρια κόσμου.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που χρειάστηκα μετάφραση (έστω και αυτόματη) από μια γλώσσα που δεν υποστηριζόταν και θυμάμαι πως δε μου άρεσε καθόλου το συναίσθημα που ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Έβλεπα μπροστά μου τα γράμματα εκείνου του περίεργου αλφάβητου να χορεύουν έναν δικό τους χωρό και να μου σηκώνουν ένα πολύ ψηλό ντουβάρι για να μη καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής.