Τα τελευταία χρόνια έχουμε αλλάξει δραματικά τη συμπεριφορά μας στο διαδίκτυο και κοντεύουμε να καταργήσουμε το πλεονέκτημα της ανωνυμίας και ψευδωνυμίας για χάρη της ματαιοδοξίας μας.

Οι προσωπικές πληροφορίες που διοχετεύουμε σε διάφορες ιστοσελίδες αυξάνουν μέρα με τη μέρα. Είναι αστείο αλλά ακόμα θυμάμαι πόσο με εκνεύριζε εκείνο το “που είσαι” όταν απέκτησα το πρώτο μου κινητο τηλέφωνο πριν χρόνια. Σε κάθε “που είσαι” που άκουγα ήθελα να απαντήσω “να μη σε νοιαζει”. Και να που τώρα φτάσαμε να λέμε που είμαστε και τι κάνουμε κάθε στιγμή όχι απλά σε φίλους αλλά και σε διάφορους άγνωστους με τους οποίους διατηρούμε επαφή μέσω ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, το twitter και με τη βοήθεια ακόμα πιο εκνευριστικών ιστοσελίδων όπως το foursquare.

Προ ημερών την ώρα που ήμουν στο πραγματικό μου κτήμα έπιασα τον εαυτό μου να συνδέεται στο FrontierVille σε ένα game του Facebook που είναι παρόμοιο με το Farmville και μου ειχε φανει οξύμωρο το οτι ενώ ειχα τόσο ξεχορτάριασμα στο κανονικό μου κτήμα εγώ καθόμουν και ξεχορτάριαζα πίξελ. Το κτημα μου μάλιστα δεν είχε τίποτα να ζηλεψει απο το ψηφιακό, και τα χορταράκια μας έχουμε και τα δεντράκια μας και τα ζαρζαβατικά μας και όλο και κανένα φιδακι θα κρύβεται τριγύρω.

Είχα γράψει και μια σχετική δημοσίευση που όμως έμεινε στα drafts. Αλλά σήμερα έπεσα πάνω σε μια άλλη ειδηση και δε γινόταν να μη γράψω ένα κείμενο μια και το virtual αρχίζει να απλώνει τα πλοκάμια του στην πραγματική ζωή και μάλιστα στο σούπερμάρκετ.

Τις προάλλες βρέθηκα να διαβάζω κάποιες σελίδες του BBC που αφορούν στην εκμάθηση αγγλικών και συγκεκριμένα το κομμάτι στο οποίο παρουσίαζαν τις νέες λέξεις και εκφράσεις που χρησιμοποιούνται στην αγγλική γλώσσα.