Οι προσωπικές πληροφορίες που διοχετεύουμε σε διάφορες ιστοσελίδες αυξάνουν μέρα με τη μέρα. Είναι αστείο αλλά ακόμα θυμάμαι πόσο με εκνεύριζε εκείνο το “που είσαι” όταν απέκτησα το πρώτο μου κινητο τηλέφωνο πριν χρόνια. Σε κάθε “που είσαι” που άκουγα ήθελα να απαντήσω “να μη σε νοιαζει”. Και να που τώρα φτάσαμε να λέμε που είμαστε και τι κάνουμε κάθε στιγμή όχι απλά σε φίλους αλλά και σε διάφορους άγνωστους με τους οποίους διατηρούμε επαφή μέσω ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, το twitter και με τη βοήθεια ακόμα πιο εκνευριστικών ιστοσελίδων όπως το foursquare.

Φαινομενικά όλα αυτά μοιάζουν αθώα και θα ήταν ίσως αν ζούσαμε σε μια ουτοπία. Όμως δεν είναι αθώα και δε ζούμε σε μια ουτοπία. Άνθρωποι συλλέγουν πληροφορίες για μας σε καθημερινή βάση. Ξέρουν τις συνήθειες μας, τις προτιμήσεις μας, πολλές φορές το ονοματεπώνυμο μας και κάποιες άλλες το που βρισκόμαστε σε real time. Μας παρακολουθούν με τη δική μας βοήθεια και συνδυάζουν τα δεδομένα αυτά.

Το τελευταίο διάστημα διαβάζω συχνά για ληστείες που σχετίζονται με τις πληροφορίες που διοχετεύουν τα θύματα μέσω του Facebook. Φυσικά δεν αφορούν την Ελλάδα αλλά δε θα αργήσει να συμβεί και εδώ γι’αυτό θα πρέπει να ειμαστε λίγο προσεκτικοί.

Οι πληροφορίες για το που πάμε και τι κάνουμε δε διαβάζονται μονο από φίλους ή έστω γνωστούς μας. Οι φίλοι των φίλων μας στο facebook είναι τελειως άγνωστοι μας εμάς. Οι νέες δυνατότητας του search σε real time του google μπορεί να μου βγάλει μια λίστα π.χ. ποιοι από τις επαφές μου θα πάνε σε κάποια συναυλία. Αν για παράδειγμα ξέρω ποιοι από αυτούς που θα πάνε στη συναυλία μένουν μόνοι τους τότε ξέρω και την ώρα που θα μπορώ να ληστέψω το σπίτι τους. Τόσο απλά. Κι αν νομίζετε πως αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να συμβούν κάνετε λάθος γιατί έχουν ήδη συμβεί.

Είχα γράψει και μια σχετική δημοσίευση που όμως έμεινε στα drafts. Αλλά σήμερα έπεσα πάνω σε μια άλλη ειδηση και δε γινόταν να μη γράψω ένα κείμενο μια και το virtual αρχίζει να απλώνει τα πλοκάμια του στην πραγματική ζωή και μάλιστα στο σούπερμάρκετ.

Γεγονός ειναι ότι πολλά εκατομμύρια χρήστες του Facebook ξεχορταριάζουν πιξελωτές φάρμες μετά μανίας. Ατελείωτες εργατοώρες χάνονται στις ρίζες ζωγραφισμένων δέντρων ανα τον κόσμο. Μέχρι και σχετικά τραγουδάκια έχουν συνθέσει ορισμένοι στο youtube για τη μανία τους με το Farmville.

Κάπως έπρεπε να εκμεταλλευτούν την αποδοχή αυτή του κόσμου και έτσι η εταιρία που κατασκεύασε το παιχνίδι ήρθε σε συμφωνία με μια εταιρία ζαρζαβατικών (με τσιμπημένες σχετικά τιμές) όπου τώρα προσφέρει μαζί με τα ζαρζαβατικά και κουπονάκια με virtual χρήματα για το Farmville.

Τα Farmville ζαρζαβατικά κυκλοφορούν δοκιμαστικά σε 4000 καταστήματα της Αμερικής και η κάθε συσκευασία περιέχει 5 farmville κέρματα τα οποία μπορούν οι καταναλωτές να χρησιμοποιήσουν στο παιχνίδι. Τις επόμενες 6 εβδομάδες εκτιμάται ότι θα διακινηθούν 100.000 δολλάρια με τον τρόπο αυτό κι αν το πείραμα θεωρηθεί πετυχημένο θα επεκταθεί σε περισσότερα προϊόντα και καταστήματα.

Όπως καταλαβαίνετε πολλές από αυτές τις λέξεις αφορούν τεχνολογικούς νεολογισμούς και σίγουρα δε γίνεται να περάσουν απαρατήρητοι από ένα άτομο που ασχολείται με τα του διαδικτύου όπως η αφεντιά μου.

Στη θέα της φράσης “Social Notworking” για να είμαι ειλικρινής άρχισα να γελάω. Ο νεολογισμός είναι απίστευτα ταιριαστός και περιγράφει απόλυτα αυτό που συμβαίνει σήμερα σε διάφορους επαγγελματικούς χώρους.

Φυσικά το social networking είναι χρήσιμο και μπορεί να αποτελέσει πραγματικό εργαλείο για διάφορους ανθρώπους. Όμως κάθε πράγμα έχει τη θετική και την αρνητική του χρήση ως συνήθως κι έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου μιλάμε για social notworking πλέον παρά για social networking.

Ατελείωτες εργατοώρες αφιερώνονται καθημερινά στο βωμό του Facebook και του Twitter που αποτελούν ουσιαστικά και τους μεγαλύτερους χρονοκλέφτες της καθημερινής μας περιήγησης στο διαδίκτυο. Κι αν την περιήγηση αυτή, την κάνουμε στον ελεύθερο χρόνο μας δε τρέχει τίποτα. Αν όμως την κάνουμε από τον εργασιακό μας χώρο χωρίς αυτό να αφορά ουσιαστικά την εργασία μας, ουσιαστικά κλέβουμε εργατοώρες από το αφεντικό μας.

Φυσικά υπάρχουν και περιπτώσεις εργαζομένων όπου τυχαίνει να βαράνε μύγες από την απραξία λόγω έλλειψης εργασίας κάποιες συγκεκριμένες ημέρες. Στις περιπτώσεις αυτές μάλλον λειτουργεί θετικά μια και σας απομακρύνει από τον κίνδυνο να κόψετε τις φλέβες σας από την ατελείωτη βαρεμάρα και την αναγκαστική ακινησία και απραξία.

Το μόνο σίγουρο, είναι πως το social NOTworking έχει μπει πια για καλά στις ζωές μας με ή χωρίς την άδεια των εργοδοτών μας. Ακόμα κι αν αποφασίσουν να απαγορεύσουν την είσοδο μας σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης δε θα καταφέρουν και πολλά πραγματα μια και οι ιδιοκτήτες των σελίδων παρέχουν τρόπους για να επικοινωνείτε με τους φίλους σας ακόμα και μέσα από το email σας.

Σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε τον Ιούλιο του 2009  από το Nucleus σε 237 τυχαία επιλεγμένους υπαλλήλους γραφείου, το 77% είχε λογαριασμό στο Facebook με το 61% εκ των οποίων να παραδέχονται ότι συνδέονται στο Facebook από το χώρο της εργασίας τους. Ο μέσος χρόνος σύνδεσης τους στο Facebook είναι τα 15 λεπτά και σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία το Facebook μειώνει την παραγωγικότητα τους κατά 1,5%.

Φυσικά τα δεδομένα αυτά δεν αφορούν τη χώρα μας αλλά είναι ένα καλό δείγμα κατανόησης της χρήσης του Facebook  από τους χώρους εργασίας.

photo

Αν δεν υπήρχαν τα social media δε θα είχε τόσο ενδιαφέρον, εκτός φυσικά κι αν θα παρακολουθούσατε τα debate σε κάποιο καφενείο.

Άτομα κάθε ιδεολογίας συναντιούνται σε έναν κοινό χώρο όπου εκφράζονται θετικά και αρνητικά για κάθε τι, ανάλογα πάντοτε με τις δικές τους σκέψεις.

Στα social media θεωρώ ότι χτυπά ο παλμός των νέων ανθρώπων. Άλλοτε αφορά άτομα που στηρίζουν εξαρχής κάποιο κόμμα, άλλοτε αφορά άτομα που δεν έχουν εκφράσει δημόσια τις κομματικές τους προτιμήσεις. Μοιάζει με μια μεγάλη παρέα που συμφωνεί, διαφωνεί, αιτιολογεί, αντιδρά, τσατίζεται και νευριάζει με όσα ακούει αλλά πάνω από όλα εκφράζεται και συζητά για πράγματα που αφορούν όλους.

Μετά τις εκλογές, τα λαμόγια της πολιτικής θα εξαφανιστούν από τα social media όπως συνήθως και θα παραμείνουν και πάλι οι άνθρωποι που πιστεύουν σε αυτά. Αυτό είναι κάτι που βλέπουμε να επαναλαμβάνεται γενικότερα, κάθε φορά όμως κερδίζουμε στην παρέα και έναν μεγάλο αριθμό ατόμων που έρχονται για να δυναμώσουν το χώρο των social media.

Photo: Matt Hamm

Ας αναλύσουμε όλα αυτά τα ερωτήματα που είναι μάλλον είναι αρκετά σημαντικά τελικά για τα άτομα που κινούνται στα Social Media γενικότερα.

Αφορμή στάθηκε η αλλαγή avatar ενός φίλου, του Αστέρη, που άλλαξε το avatar του για λόγους διαμαρτυρίας αλλά ουσιαστικά οι σκέψεις αυτές τριγυρνάνε στο μυαλό μου αρκετό καιρό μια και συμβαίνει συχνά φίλοι να αλλάζουν avatar για διάφορους λόγους.

Τι δύναμη έχει η εικόνα (avatar) σε σχέση με τη λέξη (nickname);

Για πολλά χρόνια, βασικό αναγνωριστικό ενός ατόμου ήταν το nickname που χρησιμοποιούσε. Παρόλο που συνεχίζει να είναι βασικό, με την αύξηση των Social Media που προβάλλουν την εικόνα avatar σε κάθε μας “κίνηση”, το avatar αρχίζει να αποκτά περισσότερη βαρύτητα. Αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω της πληθώρας των επαφών μας. Είναι ευκολότερο να προσέξεις μια εικόνα (avatar), από μια λέξη (nickname) όταν αυτή εμφανίζεται ανάμεσα σε πάρα πολλές άλλες.

Πόσο συχνά μπορούμε να αλλάζουμε την avatar εικόνα που χρησιμοποιούμε ως αναγνωριστικό στις διάφορες Social Media ιστοσελίδες;

Καλό είναι να μην την αλλάζουμε συχνά ώστε να μη μπερδεύουμε αυτούς που μας ακολουθούν και αυτούς που μας διαβάζουν. Καθε αλλαγή που κάνουμε στο avatar μας απαιτεί χρόνο μέχρι να αποτυπωθεί στο μυαλό των φίλων και γνωστών μας. Ο εγκέφαλος μας δέχεται καθημερινά χιλιάδες μηνύματα που πρέπει να αντιστοιχήσει με κάτι, δε χρειάζεται να τον ζορίζουμε χωρίς ουσιώδη λόγο.

Όπως καταλαβαίνουμε όσο σπανιότερα αλλάζουμε avatar τόσο καλύτερα είναι για όλους.

Τι επίδραση μπορεί να έχει αυτό στην αναγνωρισιμότητα μας από τα άτομα που συμμετέχουν στις ιστοσελίδες αυτές;

Η νέα εικόνα Avatar που θα επιλέξουμε μπορεί να χρειαστεί αρκετές ημέρες μέχρι να συνδυαστεί με το άτομο μας στον εγκέφαλο των φίλων και γνωστών μας που εκτός από εμάς μπορεί να παρακολουθούν εκατοντάδες ακόμα άτομα.

Κάθε άτομο, ξεχωρίζει νοητά τις δυκτιακές επαφές του στο μυαλό του. Κάποιοι είναι οι κανονικοί φίλοι μας, κάποιοι οι δυκτιακοί φίλοι μας, κάποιοι είναι celebrities από διάφορους χώρους, κάποιοι είναι bloggers, κάποιοι μας είναι άγνωστοι ακόμα γιατί είναι νέες επαφές, κάποιοι είναι εντελώς αδιάφοροι και η λίστα συνεχίζει να μεγαλώνει.

Με την αλλαγή avatar χάνουμε προσωρινά τη “θέση” που μας είχαν ταξινομήσει οι επαφές μας. Προβάλλουμε μια εικόνα που τους είναι άγνωστη. Σκεφτείτε το σαν το λογότυπο μιας εταιρίας για παράδειγμα. Έχουμε συνδέσει μια εικόνα με την συγκεκριμένη εταιρία. Όταν αλλάζει λογότυπο χρειάζεται πολύ διαφήμιση μέχρι να μπορέσει να συνδεθεί το νέο λογότυπο με την εταιρία στο μυαλό των καταναλωτών.

Είναι η αλλαγή avatar τρόπος διαμαρτυρίας ή μήπως αντί να ενισχύσει τον σκοπό μας τον αποδυναμώνει τελικά;

Αρκετά άτομα, από τις δικές μου επαφές τουλάχιστον, αλλάζουν avatar για μερικές ημέρες ώστε να διαμαρτυρηθούν για κάτι που αφορά την επικαιρότητα. Τα παραδείγματα είναι πολλά και συχνά οπότε δεν υπάρχει λόγος να τα αναφέρουμε.

Θεωρούν ότι με την αλλαγή του avatar μπορούν να διαμαρτυρηθούν. Αυτό σημαίνει πως γνωρίζουν την οπτική αξία που έχει το avatar τους. Με την αλλαγή του Avatar όμως, όπως ανέφερα πιο πάνω, χάνουν προσωρινά τη “θέση” που τους είχαν ταξινομήσει οι επαφές τους οπότε χάνουν ουσιαστικά και την οπτική αξία που είχε το avatar τους. Μια αξία που χρειάστηκε αρκετός καιρός μέχρι την δυναμώσουν. Οπότε αντί να ενισχύσουν μια διαμαρτυρία, την αποδυναμώνουν.

Αυτό γίνεται ακόμα χειρότερο όταν αρκετά άτομα επιλέγουν μια κοινή εικόνα Avatar – Διαμαρτυρίας. Σκεφτείτε για παράδειγμα πόσο σας δυσκολεύει όταν οι επαφές σας δεν χρησιμοποιούν ένα δικό τους avatar αλλά χρησιμοποιούν το default avatar μιας Social Media ιστοσελίδας.

Συμπέρασμα

Μην αλλάζετε συχνά Avatar. Αν το βαρεθήκατε φροντίστε να ενημερώσετε τις επαφές σας πως θα αλλάξετε Avatar και δώστε τους λίγο χρόνο μέχρι να καταφέρουν να συνδυάσουν τη νέα εικόνα στο μυαλό τους. Μην αλλάζετε avatar για να διαμαρτυρηθείτε και κυρίως μην αλλάζετε avatar τη στιγμή ακριβώς που η όποια επιρροή σας σε κάποιο ζήτημα είναι σημαντική και χρειάζεστε ως σύμμαχο την αναγνωρισιμότητα σας για να την ενισχύσετε.

photo

Ο ρυθμός που εμφανίζονται τα νεώτερα tweets είναι ταχύτατος. Αν ανοίξετε την αναζήτηση του Twitter και παρακολουθήσετε το hasgtag #swineflu δε θα προλαβαίνετε να διαβάζετε μια και εμφανίζεται τουλάχιστον ένα νέο tweet ανά δευτερόλεπτο.

Ο κόσμος ενδιαφέρεται, ανησυχεί και φοβάται παράλληλα. Μοιράζεται ότι μαθαίνει σε αυτό τον νέο πύργο της Βαβέλ . Λέω πύργο της Βαβέλ γιατί οι περισσότεροι μπορεί μεν να χρησιμοποιούν ως κοινή γλώσσα την αγγλική όμως υπάρχει και κόσμος που χρησιμοποιεί τη μητρική του γλώσσα για να συζητήσει για το ίδιο θέμα.

Φυσικά μπορεί οι πληροφορίες να είναι πολλές, όμως δε σημαίνει πως είναι όλες χρήσιμες. Είναι στην κρίση του αναγνώστη να μπορέσει να ξεχωρίσει τις σημαντικές και συνήθως για έναν έμπειρο χρήστη του twitter αυτό είναι μάλλον εύκολο.

Με μια πρώτη ματιά βλέπω ότι κάθε φωτογραφία έχει copyright. Με μια δεύτερη ματιά διαβάζω στο προφίλ του λογαριασμού πως επιτρέπεται η αναδημοσίευση για μη κερδοσκοπική χρήση. Και κάπου εκεί μπερδεύομαι.

Reproduction of the photos which are the property of the European Parliament (© European Parliament, year) or of third parties (© External source, year) and for which the European Parliament holds the rights of use is authorised for non-commercial purposes only provided that the entire item is reproduced and the source is acknowledged.

Κάθε χρήστης που προσφέρει φωτογραφικό υλικό με άδεια creative commons συνεχίζει να έχει την έχει την κυριότητα των έργων του και απλά επιτρέπει την αναδημοσίευση για κερδοσκοπική ή όχι χρήση από τρίτους (συν κάποια άλλα δικαιώματα χρήσης που δεν είναι το θέμα μας αυτή τη στιγμή).

Με το να προσφέρεις μια φωτογραφία με άδεια creative commons δε σημαίνει πως παύει να σου ανήκει και κάθε χρήση της συνοδεύεται απαραίτητα με αναφορά στο δημιουργό.

Οπότε τι γίνεται με τις συγκεκριμένες φωτογραφίες; Προσφέρονται ή δεν προσφέρονται με τη λογική των creative commons; Κι αν ναι γιατί αντί για το γνωστό CC έχουν το σηματάκι του copyright, πράγμα που τις κάνει να μην εμφανίζονται στις αναζητήσεις μας για creative commons υλικό που θα συνοδεύσει τα κείμενα μας;

Οι περισσότεροι δεν διαθέτουμε δικό μας υλικό για θεματολογία σχετική με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και αναζητούμε σχετικές φωτογραφίες που δεν είναι και ότι πιο εύκολο να βρούμε. Οπότε τι γίνεται με τις συγκεκριμένες φωτογραφίες;

Ας με ξεμπερδέψει κάποιος… κι αν έχω δίκιο στον προβληματισμό μου και δεν έχω μπερδευτεί ας ξεμπερδέψει κάποιος την web team του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Λειτουργεί ως οδηγός κατά κάποιο τρόπο για να μπορεί κάποιος να εντοπίσει ευκολότερα τους υποψήφιους Ευρωβουλευτές καθώς και τις σημαντικές εξελίξεις μέσα από μια καλοστημένη ιστοσελίδα που συνδέει αρκετούς Twitter λογαριασμούς.

Υπάρχει η δυνατότητα ομαδοποίησης ανά χώρα αλλά και ανα παράταξη καθώς και η μετάφραση των tweets στην αγγλική γλώσσα μια και οι Ευρωβουλευτές μιλάνε συνήθως στη γλώσσα της χώρας τους.

Επίσης υπάρχει η δυνατότητα να προσθήκης λογαριασμών υποψήφιων Ευρωβουλευτών που δεν υπάρχουν μέχρι αυτή τη στιγμή και παρέχει στατιστικά καθώς και widget για να το προσθέσετε στο blog ή την ιστοσελίδα σας.

Μετά τη χρήση του Twitter στο Ευρώπη με ακούς με το hashtag #CanEUhearme νομίζω πως το Europatweets έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον κι αναρωτιέμαι αν θα ακολουθήσουν κι άλλες εκπλήξεις στα Social Media μέχρι τις Ευρωεκλογές.

Αυτή τη στιγμή που γράφω τη δημοσίευση μου για το BlogSpace στο Europatweets μπορώ να δω μόνο δύο Έλληνες, αυτούς που ήδη γνωριζω πως έχουν λογαριασμό στο Twitter, τον κ Λαμπρινίδη και την κ. Κράτσα. Και οι δύο γράφουν στα αγγλικά. Τώρα αυτό αν είναι καλό ή κακό δε το γνωρίζω αλλά ξέρω πως η Sophie in ‘t Veld που εκτιμώ ιδιάιτερα γράφει στη γλώσσα της.

Πέρα από τη συνεργασία που έκανε με το μουσικό κανάλι MTV, το οποίο θα παρουσιάζει τηλεοπτικά σποτ για τις Ευρωεκλογές στοχευμένα σε νεαρές ηλικίες,  βλέπουμε πως αξιοποιεί τις μεγαλύτερες υπηρεσίες των social media που χρησιμοποιούν οι νέοι σήμερα.

Μέσω της πολύ όμορφης και δροσερής ιστοσελίδας που έχει ως τίτλο “Ευρώπη με ακούς;” παροτρύνει εκτός των άλλων τους νέους να ανεβάσουν βίντεο και φωτογραφίες στο Flickr να συμμετέχουν με το λογαριασμό τους στο Facebook, καθώς και να συζητήσουν για την Ευρώπη στο Twitter χρησιμοποιώντας το hashtag #CanEUhearme ή το αντίστοιχο hashtag που έχουν ορίσει για κάθε γλώσσα ξεχωριστά. Περίεργο πάντως μου φαίνεται που επέλεξαν για βίντεο το Flickr και όχι το διαδεδομένο ανά τον κόσμο YouTube.

H μεγάλη κραυγή πάντως, θα πραγματοποιηθεί την ημέρα των γενεθλίων μου. Δεν ξέρω αν είναι σημαδιακό αλλά κρίμα που δεν υπάρχει αντίστοιχη εκδήλωση στην πόλη μου. Όχι τίποτα άλλο αλλά δεν έχεις πολλές φορές την ευκαιρία να ουρλιάξεις στο κέντρο της πόλης σου χωρίς να σε κοιτάει στραβά ο κόσμος

Με αυτά τα δεδομένα σίγουρα δε μας φαίνεται παράξενη η είδηση που μας έρχεται από τη Μολδαβία όπου 15.000 διαδηλωτές συντονίστηκαν μέσω Twitter, Facebook και κειμένων για την οργάνωση μιας μεγάλης διαδήλωσης εξαιτίας των προσφάτων αποτελεσμάτων των πρόσφατων εκλογών στη χώρας τους καθώς και για την κατάρρευση της οικονομίας της χώρας τους.

Οι πολίτες της Μολδαβίας επέλεξαν το hashtag #pman στο Twitter ώστε να είναι δυνατή η εύκολη εύρεση των μηνυμάτων τους μέσω της αναζήτησης του Twitter.  Η επιλογή δεν έγινε φυσικά τυχαία μια και προέρχεται από τις λέξεις Piata Marii Adunari Nationale, μια μεγάλη πλατεία στην πόλη Chisinau όπου πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση.

Οι διαδηλωτές διαμαρτύρονται για την πρόσφατη νίκη του Κομμουνιστικού κόμματος που κέρδισε το 50% των ψήφων, ποσοστό ικανό για να εκλεγεί πρόεδρος. Παρόλο που η Ευρωπαϊκή Ένωση χαιρέτησε τα αποτελέσματα ως νόμιμα οι πολίτες της Μολδαβίας δε φαίνεται να έχουν την ίδια άποψη και ζητούν επαναληψη της εκλογικής διαδικασίας.

Σημαντική ίσως  είναι η άποψη του Carroll Patterson που ειδικεύεται στην οικονομική ανάπτυξη της Μολδαβίας “Δε θα το θεωρούσα ως μια αντικομμουνιστική κίνηση από την αντιπολίτευση τόσο, όσο ένα χάσμα μεταξύ των γενεών. Είναι οι γιαγιάδες εναντίον των εγγονιών”. Οι εποχές άλλωστε αλλάζουν και είναι κατανοητό πως υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ των παλαιοτέρων γενεών και της νεολαίας.

Η διαδήλωση ξεκίνησε από δυο κινήσεις νέων που ονομάζονται Hyde Park και ThinkMoldova όπου αρχισαν να καλούν τον κόσμο να διαμαρτυρηθεί.  Η Natalia Morar, από το ThinkMoldova, περιγράφει την όλη οργάνωση στο blog της κάπως έτσι:  “6 άτομα, 10 λεπτά brainstorming και λήψη απόφασης, αρκετές ώρες για την διασπορά των πληροφοριών στο Facebook, σε blogs, σε SMS και e-mails“. Το αποτέλεσμα ήταν να βγουν 15.000 νέοι στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν με μια κοινή φωνή ενώ δεν έλειψαν και τα επεισόδια.

Η πρόσβαση στο διαδίκτυο διακόπηκε στην πόλη Chisinau, που είναι η πρωτεύουσα της Μολδαβίας σε μια προσπάθεια να εμποδιστεί η επικοινωνία μεταξύ των διαμαρτυρώμενων πολιτών ενώ από χθες το πρωί άρχισε να δίνεται πρόσβαση σε μεγάλες εταιρίες σύμφωνα με τους New York Times.

Την διοργάνωση του συνεδρίου έχει αναλάβει η Σοσιαλιστική Ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και οι ομιλητές είναι αρκετά αξιόλογοι. Δυστυχώς δε θα καταφέρω να κατέβω στην Αθήνα αλλά ελπίζω ότι θα μπορέσω να το παρακολουθήσω online όπως και το προηγούμενο αντίστοιχο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε πριν από λίγες μέρες στις Βρυξέλλες. Ας δούμε όμως το πρόγραμμα του Συνεδρίου.

17:00 – 18:30 Τα νέα Ευρωπαϊκά μέτρα ασφαλείας κατά της τρομοκρατίας και η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών

Ομιλητές:

Peter Hustinx – Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων

Tony Bunyan – Διευθυντής της Ευρωπαϊκής ΜΚΟ Statewatch

Συντονιστής:

Σταύρος Λαμπρινίδης – Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Παρεμβάσεις:

Χρήστος Γεράρης – Πρόεδρος Αρχής Προστασίας Δεδομένων

Εμμανουήλ Σφακιανάκης – Προϊστάμενος Τμήματος Δίωξης ηλεκτρονικού Εγκλήματος

18:30 – 20:00 Πως ασφαλίζονται η ιδιωτική μας ζωή, τα προσωπικά μας δεδομένα και η ελευθερία δράσης και έκφρασης στην εποχή του Internet;

Oμιλητές:

Marc Rotenberg – Διευθυντής του Electronic Privacy Information Centre (EPIC) Καθηγητής του Georgetown University Law Center

Sebastian Muller – Διευθυντής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Google

Συντονιστής:

Πάσχος Μανδραβέλης – Δημοσιογράφος

Παρέμβαση:

Ανδρέας Λαμπρινόπουλος – Πρόεδρος Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ)

Κι αφού γελάσαμε, ας σοβαρευτούμε λιγάκι τώρα για να δούμε τι ακριβώς γίνεται στο Twitter. To twitter είναι μια πλατφόρμα microblogging την οποία χρησιμοποιούμε αρκετό καιρό διάφοροι bloggers για μια πιο άμεση επικοινωνία μεταξύ μας.

Σε εποχές όπου δεν καίγεται η χώρα μας, γράφουμε σε μικρά μηνύματα 140 χαρακτήρων ότι μπορείτε να φανταστείτε, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα μας και την επικαιρότητα. Οι περισσότεροι είμαστε bloggers εδώ και χρόνια, ενώ αρκετοί γνωριζόμαστε ήδη μεταξύ μας και αρκετούς μας γνωρίζουν και μας έχουν φακελωμένους για τα καλά. Ο μέσος όρος των ηλικιών είναι περίπου στο 30 και όλοι μας αγαπάμε το χώρο του διαδικτύου.

Το τελευταίο διάστημα για λόγους αυτοπροβολής κυρίως, συμμετέχουν στο twitter και διάφορα “ξένα στοιχεία” όπως πολιτικοί και γνωστά ΜΜΕ που το έχουν συνήθως γυρισμένο στον αυτόματο και δε επικοινωνούν ενεργά μαζί  μας.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, τίποτα περίεργο και συνομωτικό δεν υπάρχει στο twitter. Ας δούμε όμως τι ακριβώς συμβαίνει αυτές τις ημέρες που καίγεται η χώρα.

Αρκετά άτομα από όλη τη χώρα προσπαθούν να προσφέρουν μια εναλλακτική ενημέρωση, ο καθένας με τον τρόπο που μπορεί. Κάποιοι από εμάς έχουμε κατέβει σε πορείες οπότε μπορούμε να προσφέρουμε πρωτογενή υλικό και πληροφορίες. Κάποιοι άλλοι βοηθάνε άτομα που βρίσκονται στις πορείες να μεταδώσουν τις πληροφορίες τους όταν δεν έχουν πρόσβαση. Γενικότερα συγκεντρώνουμε και προσπαθούμε να επιβεβαιώσουμε διάφορα στοιχεία που βρίσκουμε είτε από μαρτυρίες, είτε από άλλα μέσα.

Όταν τα μηνύματα μας αφορούν τις διαδηλώσεις προσθέτουμε το #griots στα μηνύματα μας. Έτσι όλα τα μηνύματα που το περιέχουν, είναι προσβάσιμα σε real time μέσω της αναζήτησης του twitter.

Την “Αναζήτηση” αυτή παρακολουθούν όχι μόνο Έλληνες αλλά και bloggers από το εξωτερικό καθώς και επίσημα μεγάλα ΜΜΕ από εξωτερικό. Δεν είναι κάτι καινούργιο, το ίδιο ακριβώς έγινε και πριν λίγο καιρό όταν είχαμε τις επιθέσεις στην Βομβάη.

Ο καθένας από εμάς που αφιερώνουμε όλες αυτές τις ώρες στην ενημέρωση του κόσμου που παρακολουθεί το twitter θα μπορούσε να γράφει δεκάδες post στο blog του σε καθημερινή βάση για να ξεσκιστεί στην επισκεψιμότητα. Αντί να κάνουμε αυτό όμως, έχουμε αφήσει τα blogs μας να αραχνιάζουν και επιλέγουμε να δημιουργήσουμε εθελοντικά αυτό το εφήμερο συμμετοχικό κανάλι εναλλακτικής ενημέρωσης το οποίο έχουν αρχίσει να παρακολουθούν πλέον και τα ΜΜΕ της Ελλάδας. Δυστυχώς όμως, πολλά μέσα δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι γίνεται στο twitter οπότε φαντάζονται ο καθένας ότι επιθυμεί.

Κι επειδή πρέπει να βάλω μια τελεία σε αυτό το post για να παω να δω τι εξελίξεις υπάρχουν σχετικά με τις διαδηλώσεις, πρέπει να αναφέρω πως δεν είμαστε ούτε κακοποιά στοιχεία, ούτε μαθητές, ούτε τίποτα άλλο περίεργο. Μόλις ηρεμήσει η Ελλάδα, ο καθένας μας θα επιστρέψει στις προηγούμενες δραστηριότητες του.

Μέσω του Tweetmas οι χρήστες του Twitter μπορούν να δηλώσουν τι δώρο θέλουν για τα Χριστούγεννα αλλά και οι φίλοι τους να ανακαλύψουν μέσω της αναζήτησης τι ακριβώς επιθυμούν.

Προς το παρόν δεν έχω ιδέα πόσο ασφαλές είναι to Tweetmas ως υπηρεσία γι’αυτό καλύτερα να κάνετε λίγη υπομονή μέχρι να αποφασίσετε να δώσετε στοιχεία του λογαριασμού σας. Αν συμβαίνει κάτι ύποπτο θα γίνει γνωστό τις επόμενες ώρες φαντάζομαι.

Δε ξέρω πόσο χρήσιμη θα είναι αυτή η εφαρμογή στον απλό κόσμο, αλλά σίγουρα θα φανεί χρήσιμη σε πολλούς άλλους που θα μπορούν να δουν τι προϊόντα προτιμά ο κόσμος. Προσωπικά νομίζω πως θα προτιμήσω να γράψω γράμμα στον Άγιο Βασίλη, παρά να δώσω τα στοιχεία μου στην υπηρεσία αυτή.

Το θέμα αυτό συχνά – πυκνά γίνεται αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα σε διάφορους bloggers που αναρωτιούνται αν πρέπει να ανησυχούν ή όχι.

Καταρχάς, να πω ότι ως χώρα είμαστε ήδη κάποια χρόνια πίσω σε σχέση με το εξωτερικό και σίγουρα τα blogs βρίσκονται ακόμα στο ξεκίνημα τους. Οπότε αυτό και μόνο δε θα έπρεπε να μας ανησυχεί, τουλάχιστον όχι ακόμα.

Η προσωπική μου άποψη είναι πως τα blogs δε θα κινδυνεύσουν καθόλου όσο υπάρχουν άτομα που θεωρούν ότι έχουν κάτι να γράψουν και συνεχίσουν να γράφουν για όλα όσα τριγυρνάνε στο μυαλό τους.

Με το microblogging δεν μπορείς να εκφραστείς με τον ίδιο τρόπο. Είναι περισσότερο κάτι σαν σύντομος διάλογος, δεν γίνεται να αναπτύξεις τη σκέψη σου εκεί μέσα όπως σε μια δημοσίευση, εκτός φυσικά κι αν οι δημοσιεύσεις σου αποτελούνται από 2-3 αράδες.

Όσο αφορά πάλι τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook έχουν σχεδιαστεί για άλλους λόγους και χρησιμοποιούνται επίσης για άλλους λόγους. Σίγουρα όμως δεν μπορούν να μετατραπούν σε σελίδες έκφρασης όπως είναι τα blogs.

Όταν κάποιος αναζητά μια πληροφορία στο internet, αναζητά κείμενα ολοκληρωμένα, κείμενα με άποψη, κείμενα με περιεχόμενο και ουσία. Και όλα αυτά δε μπορεί να τα βρει ούτε στο microblogging αλλά ούτε και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Τα blogs είναι οι προσωπικοί μας χώροι, οι δικοί μας χώροι, οι χώροι που μπορούμε και πρέπει να επενδύσουμε το χρόνο μας, οι χώροι που μπορούμε να καταγράψουμε τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας, οι χώροι που ανήκουν σε εμάς.

Όλα τα υπόλοιπα μέσα, απλώς βοηθάνε τους bloggers στις δημοσιεύσεις τους, είτε αυτό είναι μια φωτογραφία από το flickr, είτε ένα video από το YouTube, είτε 10 επισκέπτες ακόμα μέσω του Facebook ή μέσω twitter.

Όσο έχετε ακόμα λόγους να συνεχίζετε να γράφετε, μη σταματάτε να γράφετε και να εκφράζεστε. Όλα αυτά που γράφετε κάποιους ενδιαφέρουν, κάποιοι τα αναζητάνε.

Τα blogs μας, είναι η βάση μας, οι ολόδικες μας σελίδες στο διαδίκτυο και θα κινδυνεύσουν μόνο από εμάς τους ίδιους αν και όταν πάψουμε να γράφουμε σε αυτά.

Μετά το μπλοκάρισμα του WordPress και του YouTube ακολούθησε αυτές τις ημέρες το μπλοκάρισμα του blogger.com και πραγματικά αναρωτιέμαι πότε θα μπλοκάρουν οποιαδήποτε σελίδα δημιουργείται εκτός Τουρκίας για να μειώσουν οποιονδήποτε “κίνδυνο” ελευθερίας της έκφρασης.

Κι ύστερα σκέφτομαι πως θέλουν να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και πραγματικά αναρωτιέμαι πως ακριβώς το αντιλαμβάνονται όλο αυτό; Πως ακριβώς θα καταφέρουν να συντονιστούν με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν καταπατούν βασικά δικαιώματα των ανθρώπων χωρίς δεύτερη σκέψη;

Κι από την άλλη πλευρά, κατά πόσο όλοι εμείς θα θέλαμε ευρωβουλευτές μιας χώρας που ακολουθεί στο σήμερα πρακτικές που θα έπρεπε να ανήκουν στο παρελθόν;

Το να ‘σαι blogger στην Τουρκία σήμερα, είναι κάτι που μου μοιάζει πολύ δύσκολο. Το ίδιο δύσκολο όμως μου μοιάζει και το να είσαι blogger που απλά επισκέπτεται την Τουρκία.

photo by

photo by

Αν έπρεπε να γράψω μια μόνο φράση θα ήταν το “Αφού δε σας θέλει η τεχνολογία γιατί το παιδεύετε αδίκως;” αλλά μετά θα μου έλεγαν πως παριστάνω την έξυπνη, όχι ότι δεν είμαι βεβαίως βεβαίως.

Για να δούμε λοιπόν μερικά πράγματα που με ενόχλησαν πριν καν γίνει πραγματικότητα η ημερίδα αυτή.

• Πραγματοποιείται μια ημερίδα στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, γνωστής ως συμπρωτεύουσας ή μπουγατσαδούπολης αν το προτιμάτε,  από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Οι διοργανωτές παρακάμπτουν τους bloggers της πόλης αυτής. Τελικά με το ζόρι βάζουν σε πάνελ έναν κι αυτόν γιατί τον ήξεραν λόγω πανεπιστημίου. Δικαιολογίες του στυλ δε γνωρίζαμε τους υπόλοιπους τις ακούω βερεσέ. Ακόμα κι αυτόν τον έναν να ρωτούσαν θα μάθαιναν και θα τους έβγαινε και φτηνότερα. Όμως το θέμα είναι πως δεν ήθελαν να μάθουν. Αποτέλεσμα: αρκετοί bloggers της πόλης να αφηνιάσουν.
• Παρόλο που παρακάμπτουν ουσιαστικά όλη τη μπλογκόσφαιρα της πόλης, βρίσκουν χρόνο μέσα σε όλα τα υπόλοιπα να καλέσουν μέσω βιντεοκλήσης από Αμερική και ” να ξενυχτήσουν το καημένο το παλικάρι για να το δει η μαμά και ο μπαμπάς”   έναν άνθρωπο που ουδείς γνωρίζει ως δημοσιογράφο ή blogger αλλά είναι τέκνο γνωστού δημοσιογράφου.
• Για κάποιον περίεργο λόγο, με συγχωρείτε ήταν τυχαίο όπως θα έλεγε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, δυο άτομα ήταν πρώην συνεργάτες του κύριου Τσοχατζόπουλου. (Δυο άλλα άτομα, από αυτούς τους άγνωστους bloggers της πόλης, δεν ξαφνιάστηκαν καθόλου όταν είδαν τον κύριο Τσοχατζόπουλο να φτάνει στην αίθουσα και τους έπιασε σπαστικό γέλιο – αυτό φυσικά συνέβη γιατί δε διασταυρώνουμε ποτέ τις πληροφορίες μας κυρία Παναγιωταρέα)
• Δίνουν χώρο και χρόνο σε έναν άνθωπο που α) έχει σχέση με πολιτική β) πλάσαρε προ καιρού ένα ερωτηματολόγιο σε bloggers μέσω του οποίου κατάφερε να ξεγελάσει πείσει αρκετούς να αυτοφακελωθούν πολιτικώς αφού έπρεπε να συνοδεύσουν το ερωτηματολόγιο αυτό με την υπογραφή τους (για ένα περίεργο λόγο όσοι πολέμησαν αυτό το ερωτηματολόγιο τυχαίνει να είναι bloggers που εκτιμώ και κανείς τους – πλην ενός- δε δέχτηκε να το συμπληρώσει).
• Είχα νεύρα με το ΑΠΘ γιατί θέλουν να μας κλέψουν το χώρο του στρατοπέδου Καρατάσιου και ήμουν στο τσακ να το μετατρέψω σε ακτιβισμό, αλλά το έσωσε κάπως ο Μάνθος με τις τελευταίες δηλώσεις του.

Πάμε παρακάτω για να δούμε μερικά πράγματα από το συνέδριο

Δημοσιογραφία – Μπλογκόσφαιρα: 0-1

Η ανεπανάληπτη επίσημη πρώτη παρουσίαση ημερίδας online που τόσο διαφημίστηκε, πήγε περίπατο κι ακόμα θα έκλαιγαν με την ξεφτίλα τους αν δεν τους ξελάσπωναν την τελευταία στιγμή άτομα που έχουν μεγαλύτερη σχέση με τα blogs παρά με τα επίσημα δημοσιογραφικά μέσα.

Στα παιδιά του Blogchannel – τα οποία εχέσθηκαν όταν τους είπα το όνομα μου, αλλά μου έσκασαν ένα τεράστιο χαμόγελο όταν άκουσαν το ψευδώνυμο μου -  χρωστάω από καιρό μια αναφορά. Όταν είχαν ξεκινήσει το Blogchannel είχαν ζητήσει την βοήθεια μου για την προβολή τους, κάτι που το κάνει πολύς κόσμος. Είχα αρνηθεί ευγενικά να το κάνω τότε, και τους είχα πει θυμάμαι πως αν τους αντέξει το σκοινί θα φανεί στο χειροκρότημα.

Έφτασε λοιπόν η ώρα για το χειροκρότημα αυτό. Κάποιοι στο συνέδριο, μου είπαν πως είμαι οι συμπληγάδες πέτρες της μπλογκόσφαιρας που αγχώθηκαν μέχρι να καταφέρουν να περάσουν. Δε ξέρω αν είναι έτσι ακριβώς μια και μου φαίνεται λίγο αστείο, αλλά αν είμαι κάτι τέτοιο τα παιδιά του blogchannel κατάφεραν με την αξία τους να κερδίσουν το χειροκρότημα μου.

Ο Μανώλης και ο Γιώργος βρέθηκαν την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο τόπο και κατάφεραν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να την σώσουν, παρόλο που ο σκοπός της παρουσίας τους στο συνέδριο δεν ήταν αυτός. Αυτή τη μέρα δε θα την ξεχάσει κανείς τους, αλλά ούτε και εμείς. Μπράβο στα παιδιά.

(Σημείωση: γράφει σχετικά και ο nikan)

Η κυρία Παναγιωταρέα

Η κυρία Παναγιωταρέα είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στο συνέδριο αυτό. Χωρίς να έχω κάτι με το άτομο της, οφείλω να πω ότι ζει εκτός πραγματικότητας και ξέρει για τα νέα μέσα όσα ακριβώς γνωρίζει και η μητέρα μου, η οποία δε μπορεί να ξεχωρίσει το ποντίκι από το πληκτρολόγιο. Θαρρώ πως έχουν και την ίδια ηλικία πάνω κάτω. Το πρόβλημα όμως, είναι ότι η μητέρα μου σε καμία περίπτωση δε θα καθόταν σε κάποιο θρόνο με σκοπό να κατευθύνει μια συζήτηση σχετικά με το blogging και τα νέα μέσα.

photo by

Aρνούμαι να δεχτώ τις απόψεις της σχετικά με έναν χώρο που γνωρίζω πολύ καλύτερα από εκείνην. Δε ξέρω αν νιώθει τον θρόνο της να τρίζει ή όχι, όμως το μόνο σίγουρο είναι πως σχεδόν όλοι άκουσαν πως τρίζει, χάρη στα παιδιά του Blogchannel. Η τεχνολογία την εκδικείται  και πολύ καλά κάνει κατ εμέ. Κι αυτό όχι απλά γιατί είναι άσχετη με την τεχνολογια και τα νέα μέσα, αλλά κυρίως γιατί αρνείται να μάθει. Θεωρώ πλεονασμό να αναφέρω πως εξαφανίστηκε από το συνέδριο μόλις τελείωσε το συγκεκριμένο πάνελ αλλά δε πειράζει.

Ο Dan Gillmor

Πολύ καλός ομιλητής που κατάφερε χωρίς περιτές σάλτσες να πει όσα είχε να πει. Σε αντίθεση με την κυρία Παναγιωταρέα ο άνθρωπος γνωρίζει τι είναι αυτά τα έρμα νέα μέσα και δε τραβάς τα μαλλιά σου την ώρα που μιλάει. Ελπίζω οι φοιτητές να κατάλαβαν όσα προσπάθησε να πει αλλιώς είναι καμμένοι από χέρι. Πολύ θα ήθελα να δω ένα debate μεταξύ Gillmor και Παναγιωταρέας, θα ήταν άκρως διασκεδαστικό.

Τέλος να ευχαριστήσω τον άνθρωπο που ανάμεσα στις διαφάνειες του πρόβαλε και το προσωπικό μου blog, έστω κι αν το έκανε κατά τύχη (με την ευκαιρία να ευχαριστήσω τον Αστέρη και το Θωμά που έκαναν επίσης αναφορές για εμένα κατά τη διάρκεια της ημερίδας γιατί αλλιώς κινδυνεύω να φάω ξύλο).

Συμμετοχικό αν προλάβουμε, απαραίτητο το ΑΦΜ σας

Κι αφού έχω ακούσει ουκ ολίγες κοτσάνες από το πρώτο πάνελ το οποίο παρακολούθησα δικτυακά (θεώρησα σοφότερο να εμφανιστώ μόνο στην ομιλία του Dan Gillmor), περιμένω την ώρα των συζητήσεων και των ερωτήσεων του κοινού για να ξεκινήσει ο καυγάς.

Προλαβαίνω να ακούσω τρεις και η εικόνα γυρνάει στα πηγαδάκια που σχηματίζονται έξω από την αίθουσα, μια εικόνα που μου θύμισε την παρουσίαση της Eurovision πριν τα αποτελέσματα, κι αρχίζω να ουρλιάζω μέσω του πληκτρολογίου μου να επιστρέψουν οι κάμερες στην αίθουσα απειλώντας πως θα κλείσουμε όλοι τους υπολογιστές μας. Δεν θυμάμαι αν τις τρεις ερωτήσεις τις άκουσα πριν τις απειλές μου ή μετά, ήμουν αρκετά συγχισμένη εκείνη την ώρα.

Δε ξέρω πως την έχουν δει με όλα αυτά τα συνέδρια, αλλά όταν προβλέπεται ώρα συζήτησης με το κοινό, απαιτώ να υπάρχει αυτός ο χρόνος ακόμα κι αν χρειαστεί να κόψετε τον κώλο σας για να τον βρείτε.

Τέλος να σημειώσω πως για να δεχτούν να τεθεί κάποια ερώτηση, θα έπρεπε πρώτα να δηλώσεις το όνομα και το επάγγελμα σου. Κι εδώ δε μιλάμε για ανωνυμία, ψευδωνυμία και άλλα κουραφέξαλα μια και αρνήθηκαν να δεχτούν ερώτηση ακόμα και από άτομο που βρισκόταν στην αίθουσα αλλά δεν ήθελε να δηλώσει το επάγγελμα του.

Φυσικά είναι περιττό να προσθέσω πως δεν δέχτηκαν και δεν απάντησαν στις ερωτήσεις μέσω του chat λόγω έλλειψης χρόνου. Φαντάζομαι πως οι ιστορίες του αντιπρύτανη για τη γιαγιά του που χαιρόταν κάθε φορά που διάβαζε στις εφημερίδες ότι πέθαναν οι φίλοι της ήταν σημαντικότερες.

Οι Γκιλμορίτες

Πολύ μΕ άρεσε αυτό. Ήταν τόσο παθιασμένοι με τον Dan Gillmor οι φοιτητές της δημοσιογραφίας που εξαφανίστηκαν όταν χτύπησε το κουδούνι και κανένας δε θέλησε να τον ρωτήσει κάτι. Εχμ οκ δεν είχε κουδούνι αλλά μου θύμισε σχολείο η όλη κατάσταση. Απομείναμε οι bloggers, 3-4 μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού φοιτητές και ο Dan Gillmor.

Φυσικά καλά κάνανε τα παιδιά που φύγανε γιατί όσοι μείνανε με τον Gillmor εκτός του ότι έπρεπε να ανεχτούν τις φωνές των παιδιών που συμμετείχαν στην διοργάνωση του συνεδρίου και μετά το “κουδούνι” θεώρησαν πως δε πειράζει να βγάλουν τα απωθημένα τους και το άγχος της ημέρας χωρίς να σκεφτούν πως η αίθουσα δεν έχει αδειάσει και πως κάπου στο βάθος κάποιοι συζητάνε με τον Gillmor, χάσανε και το (κωλό)χαρτο που θα αποδείκνυε την παρουσία τους στην ημερίδα. Η γραμματεία είχε κλείσει (!!!)

Ποιοί ήταν οι bloggers και ποιοί οι μελλοντικοί δημοσιογράφοι;

Γενικότερα ήταν πολύ εύκολο να ξεχωρίσεις τους bloggers από τους μελλοντικούς μας δημοσιογράφους. Οι bloggers ήταν όλοι εκείνοι οι παράξενοι τύποι με τις φωτογραφικές μηχανές, τις κάμερες και τα laptop.

Καλά μονο αυτά έχεις να πεις για την ημερίδα;

Όχι έχω κι άλλα αλλά βαριέμαι να συνεχίσω να γράφω και τα έχουν γράψει και οι υπόλοιποι bloggers.

- Τα ΓΙΑΤΙ και τα ΔΙΟΤΙ των ΗΜΕΡΙΔΩΝ και των ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ
- Ανέκδοτο περί συνεδρίου συμμετοχικής δημοσιογραφίας
- Όταν τα παραδοσιακά μέσα κάνουν έφοδο στα νέα…
- Συνέδριο; Δημοσιογραφία;
- Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blog και Νέα Μέσα
- Δημοσιογραφία και πολίτες ΙI ή ένα συνέδριο γι’ αυτά
- Livestreaming από τη διημερίδα
- Citizen journalism and the Traditional Media
- What is journalism?
- Λα-λα Λόλα να ένα blog
- New Media Conference συμπεράσματα
- Social Media Tales: ένα συνέδριο κι η σφαγή των αμάχων
- Οι δικές μου εντυπώσεις από τη “διημερίδα”

Πριν από λίγο διαπίστωσα πως κάτι είχε αλλάξει στην αρχική σελίδα του Flickr. Η νέα σχεδίαση της ιστοσελίδας είναι πρακτικότερη και περισσότερο φιλική προς το χρήστη. Μπορείτε να δείτε στα γρήγορα τις αλλαγές που έχουν γίνει μέσα από ένα βιντεάκι που έχουν ετοιμάσει για να μας τις παρουσιάσουν.

Για την ιστορία να αναφέρουμε πως το Flickr ανήκει στη Yahoo από την άνοιξη του 2005 και σήμερα είναι μια από τις πιο αγαπημένες υπηρεσίες στο internet, μια και οι χρήστες μπορούν να ανεβάζουν αλλά και να μοιράζονται τις φωτογραφίες τους μεταξύ τους.

Για μένα το Flickr αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για το blogging και το χρησιμοποιώ σε καθημερινή βάση είτε για να αναζητήσω creative commons φωτογραφίες, είτε για να “ταξιδέψω” σε άγνωστα μέρη, είτε για να ανεβάσω τις δικές μου φωτογραφίες, είτε για να εμπνευστώ ή τέλος για να περάσω ευχάριστα την ώρα μου.

Αν δε το χρησιμοποιείτε μέχρι τώρα, είναι καιρός να ξεκινήσετε.

Πάει καιρός από τότε που σας μιλήσαμε για το καφενείο των bloggers, το Twitter. Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε ότι η συγκεκριμένη υπηρεσία έχει προσθέσει άλλη μια εφαρμογή που σχετίζεται με τις εκλογές των ΗΠΑ.

Έτσι βλέπουμε μια σελίδα χρήστη αντίστοιχη με τις υπόλοιπες η οποία συγκεντρώνει όλα τα tweets που σχετίζονται με τις προεδρικές εκλογές και τους υποψήφιους τους.

Οι εκλογικές καμπάνιες των δυο υποψήφιων, Barack Obama και John McCain έχουν δημιουργήσει λογαριασμούς στο Twitter, των οποίων η ενημέρωση γίνεται λεπτό προς λεπτό. Βέβαια μαζί με την ενημέρωση λαμβάνει και τον λεγόμενο «θόρυβο» ο κάθε χρήστης του feature Election2008.

Έτσι το Twitter από απλή πλατφόρμα social media γίνεται τρόπος ενημέρωσης για τις αμερικανικές εκλογές. Όταν το σύστημα προδίδει την ροή ενημέρωσης βλέπουμε στη οθόνη μας την χαριτωμένη φάλαινα του Twitter, το Fail Whale.

Μετά το καφενείο τον bloggers, ακολούθησε και η παιδική χαρά του Plurk με την δημιουργία μιας εφαρμογής για τις εκλογές των ΗΠΑ μέσω της οποίας προκαλεί τους χρήστες να δημιουργήσουν τις δικές τους μίνι εκλογές και να κερδίσουν 5.000 δολάρια. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε οι δημοσκοπήσεις του plurk δίνουν προβάδισμα στους Barack – Biden με 84% έναντι των McCain – Palin που έχουν μόλις το 16% των ψηφοφόρων του plurk.

Όπως και στο Twitter, θα δούμε ότι προσφέρει ενημερωτικά μηνύματα για τις εκλογές γενικά, αλλά και για τους υποψήφιους προέδρους και αντιπρόεδρους ξεχωριστά. Διαφέρει στη ροή των μηνυμάτων που δεν γίνεται με την ανάλογη ταχύτητα του Twitter.

Όποια υπηρεσία και να χρησιμοποιείτε, σας προσφέρουν και οι δυο μια εικόνα της προεκλογικής εκστρατείας των δυο κομμάτων των ΗΠΑ, Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων.

Κάθε τόσο και λιγάκι κάποιος blogger ανακοινώνει πως έγινε μπαμπάς ή μαμά. Κάθε τόσο και λιγάκι κάποιος ενημερώνει πως φεύγει επειγόντως για το μαιευτήριο.

Φυσικά όλο αυτό ίσως να είναι τυχαίο, όμως είναι και ένας δείκτης των ηλικιών που συμμετέχουν ενεργά στο χώρο αυτό. Επίσης είναι και ένας δείκτης των σχέσεων που έχουμε αποκτήσει μεταξύ μας. Από όποια πλευρά και να το δεις τελικά, είναι ένας πολύ θετικός δείκτης.

Η τελευταία σοδειά του μήνα (χιουμορ) μας έφερε 5 νέα μωράκια. Τα τρίδυμα του Θοδωρή, το κοριτσάκι του Σπύρου και της tsivas και τέλος την κόρη της Niemandsrose με την εκπληκτική μητρική ανταπόκριση σε δύο στάδια. Τις ευχές μας για τα νέα μωράκια, γερά και ευτυχισμένα να είναι όλα τους.

Φυσικά επειδή έχουμε συνεχείς γεννήσεις αυτή τη χρονιά δε βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως γεννήθηκαν μόνο αυτά προσφάτως, τουλάχιστον για αυτά τα μωράκια έτυχε να ενημερωθώ εγώ τις τελευταίες μέρες (από όσο θυμάμαι).

Αν έβαζα σε μια λίστα όλα τα μωράκια που γεννήθηκαν φέτος από γονείς bloggers, πιστέψτε με, η λίστα θα ήταν πάρα πολύ μεγάλη.

Βρε μήπως να ανοίξω στήλη με “κοσμικά” για την blog-όσφαιρα; (just humor again)

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάποιοι να θεωρούν πως το blogging αρχίζει να χάνει την όποια αίγλη (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) είχε κάποτε. Είναι όμως έτσι; Προσωπικά διαφωνώ.

Όσοι έχουμε αποδεχτεί όλα αυτά τα μέσα, αλληλεπιδρούμε συνεχώς μέσα από διάφορες υπηρεσίες, ανάλογα με τη διάθεση μας κάθε φορά. Κάποιες φορές η δημιουργία ενός νέου Post απαιτεί περισσότερο χρόνο από όσο διαθέτουμε ή το ακόμα χειρότερο, πολλές φορές σκάνε όλα τα θέματα μαζί και δε ξέρεις ποιο να πρωτοπιάσεις.

Οι διάφορες υπηρεσίες microblogging με τους λιγοστούς τους χαρακτήρες, είναι πιο άμεσες, πιο γρήγορες. Τις περισσότερες φορές αρκεί ένα και μονο Link για να ωθήσει μια ομάδα ατόμων να ασχοληθούν με κάποιο θέμα εκτενέστερα στα blogs τους. Ίσως να μη μετατραπεί ποτέ σε δημοσίευση blog, όμως τελικά αυτό είναι που έχει σημασια; Θαρρώ πως όχι.

Θεωρώ σημαντικότερη την ίδια την αλληλεπίδραση, η οποία μπορεί να μεταλλάσσεται κάθε φορά ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ατόμου και να εκφράζεται μέσα από διάφορους χώρους και τρόπους.

Τα blogs μας είναι οι δικοί μας χώροι, οι χώροι που γράφουμε ότι επιθυμούμε, όταν το επιθυμούμε. Όμως πίσω από αυτά τα blogs είμαστε εμείς οι ίδιοι πρωτίστως και εκφραζόμαστε με διάφορους τρόπους σε διάφορα μέσα.

Τα blogs δεν κινδυνεύουν από το microblogging ή τα διάφορα social sites.  Τα blogs θα κινδυνεύσουν μόνο αν πάψει αυτή η αλληλεπίδραση ανάμεσα μας.

Ηοτ Tip 1: Έχω δει αρκετά άτομα να δημιουργούν τα blogs τους, αφού πρώτα συμμετείχαν για αρκετό καιρό σε διάφορες υπηρεσίες microblogging. Αυτο είχε ως αποτέλεσμα να διαθέτουν αναγνωστικό κοινο από την πρώτη τους δημοσίευση.

Hot Tip 2: Πολλές φορές έχει τύχει να δώσω “θεματα” μέσω microblogging. Το ότι δεν έχω χρόνο ή διάθεση να γράψω εγώ σχετικά με αυτά, δε σημαίνει πως δε μπορεί να ασχοληθεί κάποιος άλλος που μπορεί να τον ενδιαφέρει το θέμα.

Hot Tip 3: Σε περίπτωση ανάγκης, π.χ. σεισμό, το πρώτο που θα κοιτάξω είναι το twitter και όχι τα επίσημα ενημερωτικά site. Ακόμα και η τηλεόραση ή το ραδιόφωνο παρέχουν ενημέρωση αρκετά καθυστερημένα σε σχέση με το twitter.

photo by andreaweckerle