Πριν δυο χρόνια, αγόρασα μια κιθάρα. Πάντα ήθελα να μάθω κιθάρα, είναι απωθημένο ολόκληρης ζωής κι έτσι αγόρασα μια ακουστική. Είναι όμορφη η κιθάρα μου και την προσέχω πολύ. Μου αρέσει να την κοιτάζω, να την αγγίζω.
Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα. Δε ξέρω να παίζω κιθάρα. Προσπάθησα αρκετές φορές κι έμαθα μόνη μου μερικές συγχορδίες. Όμως τελικά, αυτό που κατάφερνα μονίμως, ήταν να δημιουργώ κάλους στα δάχτυλα μου.
Οι κάλοι είναι καλοί, μου έλεγαν αυτοί που γνώριζαν. Μετά από λίγο καιρό συνηθίζουν τα δάχτυλα σου και δε πονάνε.
Τα δικά μου όμως πονούσαν και η κιθάρα μου δεν έπαιζε τραγούδια. Μόνο κάτι στριγκιές νότες κατάφερνα να ακούγονται πότε πότε.
Αν ήξερα να παίζω, θα έπαιζα συνέχεια, κάθε στιγμή που θα έβρισκα χρόνο. Λατρεύω τον ήχο της κιθάρας, λατρεύω τη μουσική γενικότερα.
Όταν τύχει να παίζει κάποιος κιθάρα, κάθομαι σαν αποβλακωμένο και τον χαζεύω με ένα περίεργο χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπο μου. Κάτι που γίνεται πολύ συχνά δηλαδή, μια και ο ιδιοκτήτης του ψιλικατζίδικου που αγοράζω τσιγάρα, παίζει κιθάρα συνεχώς στο μαγαζί του.
Την αγαπάω την κιθάρα μου. Δε μετάνιωσα στιγμή που την αγόρασα. Την έχω συνεχώς κοντά μου και ελπίζω κάποτε να μπορέσω να μάθω να παίζω.
Κάποιες φορές, σε συζητήσεις τυχαίνει να αναφέρω πως έχω κιθάρα. Είναι ένα γεγονός άλλωστε πως είμαι κάτοχος κιθάρας.
Η μικρή διαφορά όμως, είναι πως δεν είμαι μουσικός, δεν ήμουν ποτέ και δε ξέρω αν θα καταφέρω να γίνω κάποια στιγμή στη ζωή μου.
[photo by]
Καλημέρα Magica, μου θύμησες εμένα με αυτό το post σου… Εδώ και πολλά χρόνια έχω στο σπίτι ένα αρμόνιο [πανάκριβο όταν το πήρα], ψιλο-ασχολήθηκα μαζί του, αλλά δεν έμαθα να “παίζω” τραγούδια ποτέ, ψιλοπράγματα μόνο.
John συνάδελφος. Πάντα ήθελα ένα αρμόνιο και όταν το πήρα (και μένα ακριβό τότε, πριν 15 χρόνια
) το μόνο που έκανα ήταν να κάνω techno-σκυλο remix του τραγουδιού της… Λάμψης! Ακόμα με δουλεύουν… και το αρμόνιο στο πατάρι (φυσικά)
Στο θέμα της Magica νομίζω οτι υπάρχουν 3 κατηγοριες “blogger”, αυτοί που τα blog τους τα φτιάχνουν (π.χ. πολιτικοί), αυτοί που φτιάχνουν τα blog (bloggers) Και αυτοί που τα blog τους “φτιάχνουν” (ακολουθούν τη μόδα)
Γεια σου Magica, συγχαρητήρια για το post. Είναι η πιο πετυχημένη παρομοίωση που έχω διαβάσει τελευταία.
Καλησπέρα!
Πολυ ενδιαφέρουσα και εύστοχη η αλληγορική διήγηση σου.
Εχω και γώ μια.
Ενας φίλος μου επίσης είχε αποφασίσει να μάθει μουσική και αγόρασε μια κιθάρα(καλή ώρα σαν και σένα).
Ξεκίνησε μαθήματα…σαν αρχάριος κι αυτός ηταν άγαρμπος και άτσαλος.Για κακή του τύχη όμως και ο δάσκαλος του ήταν υπερβολικά απόλυτος και τελειομανής και τον αποθάρρυνε απο τα πρώτα κιόλας μαθήματα.Σαν να μην έφτανε αυτό, και οι άλλοι οι πιο προχωρημένοι συμμαθητές του μετά το μάθημα τον κοροϊδευαν και τον ειρωνευόταν.Ηταν όμως επίμονος, και βελτιωνόταν σιγά-σιγά με τον καιρό, αλλά παρ’ολα αυτά στο ωδείο οι “βιρτουόζοι” αλαζόνες συμμαθητές του τον ειχαν περιθωριοποιήσει.
Ενα απόγευμα δυστυχώς, ο φίλος μου δεν άντεξε την απόρριψη και γυρίζοντας στο σπίτι έσπασε την κιθάρα του.Και δεν ξανασχολήθηκε ΠΟΤΕ ξανά!Ετσι και μείς δε μάθαμε ποτέ αν θα γινόταν(η οχι)τελικά ένας καλός κιθαρίστας που θα μας ψυχαγωγούσε…
Συγχαρητήρια επίσης και για ένα προηγούμενο πόστ περί “Λαού και Κολωνακίου στα blogs”.Επίσης εξαιρετικά εύστοχο(ειδικά η τελευταία παράγραφος).
Σωστή παρομοίωση. Έχω τσακίσει δάχτυλα για να μάθω (ηλεκτρική) κιθάρα, αλλά έμεινα για πάντα απλός κάτοχος. Ήταν όμως ένα καλό μάθημα για να μην τα παρατάω εύκολα, κι η σχέση μου με τα blogs ωφελήθηκε απ’ αυτό.
ΥΓ: Ενδιαφέρεται κανείς για μιά αριστερόχειρη Fender Stratocaster Hendrix Woodstock clone (10ετίας ιαπωνικής κατασκευής, σε καλή κατάσταση); Είναι καιρός να παραδεχτώ πιά ότι δε θα την ξαναπαίξω.
John χρόνια πολλά κι από εδώ. Που ξέρεις; μπορεί κάποτε να τα καταφέρουμε να μάθουμε
Greekalian η κιθάρα μου φταίει. Είναι συνεχώς στο οπτικό μου πεδίο.
Valjean όποιος έχει τη μύγα να τη φέρει πίσω
Έχουν μια μεγάλη διαφορά οι αλληγορίες μας. Η δική μου δεν ενδιαφέρεται για το τι λένε οι άλλοι, ούτε και επηρεάζεται από εξωγενείς παράγοντες. Μιλάει για την έλλειψη προσωπικής προσπάθειας και επιμονής και φυσικά για την παραίτηση.
Όσο για την παραπομπή σου στην τελευταία παράγραφο του άλλου μου κειμένου, είναι κάπως άστοχη και πικρόχολη.
Ίσως να μην μπορώ να δηλώσω πως είμαι μουσικός, όμως μπορώ να δηλώσω πως είμαι blogger. Έχεις κάποια αντίρρηση;
Oneire καθένας μας γνωρίζει τις δυνατότητες του και που μπορεί να φτάσει. Το θέμα είναι αν θα προσπαθήσει ή θα αφήσει την κιθάρα να σκονίζεται.
internetakia το Akismet δε μοιάζει να σε συμπαθεί ιδιαίτερα
μόλις τώρα βρήκα το σχόλιο σου ανάμεσα στα spam και το δημοσίευσα.
Ελπίζω να σε συμπαθήσει τώρα
Που είναι τα headquarters του Akismet να πάω να τα κάνω όλα λίμπα!
magica, κι όμως’ και η κιθάρα, και πολύ περισσότερο το blogging, αλλά και άλλες ενασχολήσεις, με δίδαξαν ότι τα όρια και τις δυνατότητές σου στα δείχνει ο δρόμος. Οπότε είναι καλό να προσπαθείς έτσι κι αλλιώς. Και μάλιστα, αν το δούμε με ζεν φιλοσοφική διάθεση, δεν έχει καν σημασία ποιό δρόμο θα επιλέξουμε, αφού απ’ όλους κάτι μαθαίνουμε, συνήθως το ίδιο πράγμα.
@internetakias δε ξέρω, αλλά συνεχίζει να μη σε συμπαθεί, ίσως να φταίει το “internet” στη λέξη internetakias που το λαμβάνει ως spam. Μάλλον θα χρειστεί χρόνος μέχρι να σε μάθει
@oneiros μου αρέσει η ζεν φιλοσοφική σου διάθεση
αναλυσεις αναλυσεις αναλυσεις…. Βαρεθηκα
prince από όσο γνωρίζω, έχεις βαρεθεί τα blogs εδώ και μήνες.
Δε χρειάζεται να διαβάζεις, δε σε υποχρεώνει κανείς.
Άλλαξε κανάλι, εγώ αυτό κάνω όταν βαριέμαι
γεια σου magica,και εγω πηρα μια κιθαρα οταν ημουν 11-12.Αρχισα να την γρατσουναω ,χωρις να ξερω ουτε να την κουρδισω.Ηθελα τοσο πολυ να μαθω ! Με τον καιρο, πηρα βιβλια, κασετες ,και για να μην σε ζαλιζω, αρχισα να παιζω.Πλεον ειμαι 35 και παιζω αρκετα καλα.Εχω δουλεψει και σε μαγαζια.Αυτο που θελω να πω ειναι το κατα ποσο το θελεις κατι, ποσο το επιθυμεις.Και εσυ αν το ηθελες τοσο πολυ, τωρα θα επαιζες.