Τα τελευταία χρόνια έχουμε αλλάξει δραματικά τη συμπεριφορά μας στο διαδίκτυο και κοντεύουμε να καταργήσουμε το πλεονέκτημα της ανωνυμίας και ψευδωνυμίας για χάρη της ματαιοδοξίας μας.
Οι προσωπικές πληροφορίες που διοχετεύουμε σε διάφορες ιστοσελίδες αυξάνουν μέρα με τη μέρα. Είναι αστείο αλλά ακόμα θυμάμαι πόσο με εκνεύριζε εκείνο το “που είσαι” όταν απέκτησα το πρώτο μου κινητο τηλέφωνο πριν χρόνια. Σε κάθε “που είσαι” που άκουγα ήθελα να απαντήσω “να μη σε νοιαζει”. Και να που τώρα φτάσαμε να λέμε που είμαστε και τι κάνουμε κάθε στιγμή όχι απλά σε φίλους αλλά και σε διάφορους άγνωστους με τους οποίους διατηρούμε επαφή μέσω ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, το twitter και με τη βοήθεια ακόμα πιο εκνευριστικών ιστοσελίδων όπως το foursquare.
Φαινομενικά όλα αυτά μοιάζουν αθώα και θα ήταν ίσως αν ζούσαμε σε μια ουτοπία. Όμως δεν είναι αθώα και δε ζούμε σε μια ουτοπία. Άνθρωποι συλλέγουν πληροφορίες για μας σε καθημερινή βάση. Ξέρουν τις συνήθειες μας, τις προτιμήσεις μας, πολλές φορές το ονοματεπώνυμο μας και κάποιες άλλες το που βρισκόμαστε σε real time. Μας παρακολουθούν με τη δική μας βοήθεια και συνδυάζουν τα δεδομένα αυτά.
Το τελευταίο διάστημα διαβάζω συχνά για ληστείες που σχετίζονται με τις πληροφορίες που διοχετεύουν τα θύματα μέσω του Facebook. Φυσικά δεν αφορούν την Ελλάδα αλλά δε θα αργήσει να συμβεί και εδώ γι’αυτό θα πρέπει να ειμαστε λίγο προσεκτικοί.
Οι πληροφορίες για το που πάμε και τι κάνουμε δε διαβάζονται μονο από φίλους ή έστω γνωστούς μας. Οι φίλοι των φίλων μας στο facebook είναι τελειως άγνωστοι μας εμάς. Οι νέες δυνατότητας του search σε real time του google μπορεί να μου βγάλει μια λίστα π.χ. ποιοι από τις επαφές μου θα πάνε σε κάποια συναυλία. Αν για παράδειγμα ξέρω ποιοι από αυτούς που θα πάνε στη συναυλία μένουν μόνοι τους τότε ξέρω και την ώρα που θα μπορώ να ληστέψω το σπίτι τους. Τόσο απλά. Κι αν νομίζετε πως αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να συμβούν κάνετε λάθος γιατί έχουν ήδη συμβεί.
Το σίγουρο είναι πως οι φορείς δυσκολεύονται να προστατεψουν αποτελεσματικά τον τεράστιο όγκο των πληροφοριών που δημοσιεύεται στο διαδίκτυο. Το ερώτημα το δικό μου είναι πως χρησιμοποιεί το ίδιο το facebook τις πληροφορίες που συγκεντρώνει;
Απ’ τη στιγμή που έχει πάρει απόφαση κάποιος να ληστέψει, το μέσο που θα χρησιμοποιήσει για να μάθει αν κάποιος είναι εκτός σπιτιού λίγη σημασία έχει.
Πιστεύω πως είναι στην ευχέρεια του κάθε χρήστη των κοινωνικών δικτύων το ποιες πληροφορίες για το εαυτό τους θα δημοσιοποιήσει και με ποιο τρόπο. Οι περισσότεροι γνωρίζουν τους κινδύνους αλλά και πως θα προστατευθούν. Καλό θα ήταν πάντως να προσαρμοστούν οι κοινωνίες σε αυτές τις νέες συνθήκες ώστε έχοντας ενημερωτικό ρόλο να προστατεύουν κυρίως τα νέα παιδιά που δεν έχουν την αίσθηση του κινδύνου τόσο αναπτυγμένη. Πάντως όπως και με τα κινητά που στην αρχή πολλοί τα αποφεύγαμε τώρα έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας.
Ψάχνω αυτές τις μέρες λίγο παραπάνω το θέμα γιατί βλέπω γύρω μου γνωστούς και αγνώστους να μου λένε τα πάντα για το που είναι και πότε μέσα από facebook και Twitter χωρίς να τους ενδιαφέρει αν ξέρω ή όχι ότι το σπίτι τους είναι άδειο και αφύλαχτο. Είναι τραγικό το πόσο αφελής μπορεί να γίνει ο άνθρωπος.
Πιστεύω οτι έχουμε καιρό ακόμα μέχρι να φτάσουμε στο σημείο που χρησιμοποιούνται οι πληροφορίες μας στο facebook και σε άλλα social media. Π.χ., στις ΗΠΑ όταν κανείς ψάχνει για δουλεία, οι εταιρεία πριν τους προσλάβει θα ψάξει το facebook για φωτογραφίες για να καταλάβει τί είδους άνθρωπος είσαι.
Όσο περνάει ο καιρός και βάζουμε όλο και περισσότερες πληροφορίες μας στο διαδίκτυο, τόσο πιό πολύ θα γίνεται. Εγώ έχω σβηστεί από το facebook ήδη.
Είναι σημαντικό θέμα, ειδικά με εκατομύρια Έλληνες στο Facebook. Χρειάζεται να καταλάβουμε τι ρυθμίσεις έχουμε για κάθε τι που δημοσιεύουμε στο Facebook.