Η σημερινή δημοσίευση μου, αφορά σε μια σειρά e-mail που έλαβα μέσω κοινοποίησης από μια blogger. Αρχικά, για να πω την αλήθεια τρόμαξα λίγο, γιατί δε πρόσεξα πως ήταν κοινοποίηση και νόμιζα πως αφορούσε εμένα.
Η συγκεκριμένη blogger έπεσε θύμα κλασσικής αντιγραφής των κειμένων του blog της και αποφάσισε να αντιδράσει και να στείλει ένα email στο άτομο που έκλεψε τα κείμενα της για να διαμαρτυρηθεί. Δε ξέρω πως το σκέφτηκε και αποφάσισε να κοινοποιήσει το μήνυμα της στο BlogSpace (και στο ask2use επίσης), αλλά ήταν έξυπνο και ίσως και πιασάρικο.
Εκτός από το πρώτο της μήνυμα όμως, συνέχισε να κοινοποιεί και την συνέχεια της αλληλογραφίας της με το άτομο που της είχε κλέψει το κείμενο από το blog της. Ομολογώ πως με διασκέδασε αρκετά η όλη κατάσταση. Διάβασα εκπληκτικές ατάκες.
Ουσιαστικά το μόνο που ζητούσε η blogger από τον κύριο που της έκλεψε το κείμενο, ήταν να τοποθετήσει ένα σύνδεσμο που να οδηγεί στην πηγή από την οποία το αντέγραψε. Δε του ζητούσε να το αφαιρέσει, ούτε του έκανε καυγά, ένα σύνδεσμο ζητούσε απλά ώστε να γνωρίζουν οι αναγνώστες ποιός έχει γράψει το κείμενο αυτό.
Η μέγιστη δικαιολογία που διάβασα ως απάντηση, ήταν το “νόμιζα πως κι εσύ το είχες αντιγράψει από αλλού”. Ώπα στάκα ρε μπάρμπα ένα λεπτό! Έτσι κάνεις τις δουλειές σου εσύ; Έτσι διατηρείς ιστοσελίδα; Αυτό μπορεί να το κάνει και η τρίχρονη ανιψιά μου αν της δείξω πως δουλεύει το copy-paste and publish. Έχει παραγίνει αυτό το κακό και πρέπει να αρχίσει να κόβεται σιγά σιγά. Έχουν γίνει μάγκες όλοι με το copy-paste. Και άντε, αν αφορά ένα δελτίο τύπου ή μια διαμαρτυρία πολιτών να το καταλάβω. Όταν όμως αφορά κείμενα, που κάποιος αφιέρωσε το χρόνο του για να τα γράψει για τη δική του σελίδα είναι απαράδεκτο.
Η συνέχεια όμως ήταν ακόμα καλύτερη. Ο άνθρωπος αυτός – ο κλέφτης κοινώς – ζητούσε από την blogger το όνομα, την ιδιότητα και το τηλέφωνο της προκειμένου να προσθέσει αυτό τον αναθεματισμένο σύνδεσμο προς την πηγή. Τι λες ρε φίλε; Μήπως θες και το ΑΦΜ; Να κατεβάσω το παντελόνι και να σκύψω τώρα ή να το αφήσουμε για αργότερα; Πάμε καλά;
Δε μπορώ να καταλάβω τη λογική τέτοιων ανθρώπων. Γουστάρουν το κείμενο ή το θέμα από ένα blog και το κλέβουν χωρίς να ρωτήσουν, αλλά αν απαιτήσεις να προσθέσουν το σύνδεσμο προς την πηγή, σε θεωρούν ένα “τίποτα” αν δε τους δώσεις επικυρωμένο πιστοποιητικό γέννησης και φωτοτυπία ταυτότητας.
Κι εκεί είναι που αναρωτιέται κάθε νορμάλ άνθρωπος, πως είναι δυνατόν να έχει τέτοιου είδους απαιτήσεις ένας κλέφτης από τον ιδιοκτήτη.
Φυσικά η blogger της ιστορίας μας του απάντησε καταλλήλως (πολύ την χάρηκα) και ο κλέφτης αναγκάστηκε τελικά να αφαιρέσει το κείμενο της.
Δεν αναφέρω ονόματα (εκτός αν το θελήσει η ίδια) για ευνόητους λόγους, αλλά της αξίζει ένα μεγάλο μπράβο για τον τρόπο που το χειρίστηκε.
photo by kalandrakas
Διασκεδάζω αφάνταστα με την έκθεση του συμβάντος από μεριάς σου! Πιστεύω ότι μέσα στην κουτοπονηριά του ο “κλέφτης”, νόμιζε ότι η “οικειότητα” -ίσως έξ οικειοποιήσεως του κειμένου- ενικός, προσφορά συνεργασίας κλπ ήθελε και λίγο επιθετική παράθεση δικαιολογιών..
Ουδείς μωρώτερος ιατρών αν δεν υπήρχαν…
Πρέπει να σου πω ότι το κοινοποίησα στο blogspace, επειδή το θεωρώ το πιό ζεστό και φιλικό aggregator στον οποίο αναφέρομαι και επειδή ένοιωσα ότι θα είχα την έμπειρη καθοδήγησή σου αν χρειαζόταν.
Επίσης στο ask2use, γιατί ήδη είχα αναρτημένο -μόνο τότε- το εικονίδιο “μπορείτε να αντιγράψετε αλλά θα αναφέρετε την πηγή”.
Σε ευχαριστώ και από εδώ
Καλύτερα να μην αναφέρεις το blog γιατί θα του κάνεις μεγάλη διαφήμιση. Και εγώ σε μερικά άρθρα μου δουλεύω με copy-paste και στεναχωριέμαι που το κανω.Πάντα όμως γράφω τον δημιουργό. Βέβαια εδώ και ένα μηνα το έχω κόψει όμως ο συνέταιρός μου λειτουργεί έτσι.
Πράγματι έχει παραγίνει το κακό. Πέρα από κάθε άλλη παράμετρο είναι -κατά την άποψη μου- ό,τι πιο ανήθικο να χρησιμοποιήσεις κάτι που δεν σου ανήκει.
Παρόλο που δεν είμαι πολύ καιρό στον χώρο του blogging δεν το έχω κάνει και δεν νομίζω να το κάνω ποτέ.
Παραπομπές σε άλλες σελίδες φυσικά και χρησιμοποιώ, όχι όμως και να ξεσηκώσω κείμενο κάποιου άλλου !
Δυστυχώς ακόμη και στην περίπτωση των blogs με λύπη μου διαπιστώνω πως πάρα πολλοί ενδιαφέρονται -και κάνουν τα αδύνατα δυνατά γι αυτό- για την ποσότητα των hits. (Λες να μοιράζουν καποιο βραβείο και δεν το ξέρω);
Καλή η ματαιοδοξία παιδιά,αλλά με μέτρο.
“Aνήθικο”; Αναρωτιέμαι.. Κάπως έτσι δεν προάγεται η γνώση; Με πνευματικά “δάνεια”; Με τον ανάλογο σεβασμό όμως, στην εργασία και τις αρχικές επιλογές, αισθητικές και άλλες του δημιουργού. Μια εκδήλωση σεβασμού, είναι και η αναφορά του. Μακάρι ο καθένας μας το πνευματικό “δάνειο” να το επιστρέφει με τόκους πίσω και να μη το διαστρέφει ή το “θάβει”!
Ο μεγάλος κορβανάς του διαδικτύου, κάνει τη ζωή μας ευκολώτερη, αλλά είναι θαρρώ και μια παγίδα.
Ας πούμε ότι εγώ σοβαροφανώς δημιουργώ μια είδηση.(Κάπως έτσι φοβέρησα τον “κλέφτη”,υπαινίχτηκα ότι ήταν ετυμολογική μου επινόηση τα κλεμμένα!) Αν την αναπαράγουν δυο τρεις στο διαδίκτυο, αυτή καθιερώνεται.
Να γιατί είναι χρήσιμο να αναφέρεις την αρχική πηγή, ώστε να μπορεί να ανατρέξει κανείς ευκολώτερα στην αρχή.
Ti ginete otan mia efhmerida klevei kai parafrazei ton titlo enos post pou exeis dhmosieysei?
Και μένα, η Ελευθεροτυπία με είχε πρωτοσέλιδο απο τη μια, εξυμνώντας τον “πιτσιρίκο” απο την άλλη..
Απορώ με την καφρίλα κάποιων θηλυκών δημοσιογράφων..ή μήπως παίζεται και τίποτε άλλο;
Διότι η συγκεκριμένη δημοσιογλύφτης (-γράφος, συγνώμη) ασχολήθηκε με τον εν λόγω Blogger πάρα πολλές φορές, λές και είναι ο μόνος Έλληνας που γράφει παπαριές.
Είπα Γκουτ μόρνινγ, …δεν είπα;
Εγω χρησημοποιω copy-paste πολυ συχνα.Και δεν προκειτε να το σταματησω επειδη απλα εσεις το θεωρέιτε αδικο.Αναφερω βεβαια παντα την πηγη.Στοχος μου ειναι να μπορει ο καθενας να πει τη γνωμη του για τα θεματα της επικαιροτητας(Κυριως επιστημονικες ειδησεις,τεχνολογιας κ.α.).Φυσικα σχεδον ποτε δεν αντιγραφω κειμενα που ειναι αποκλειστικα προσωπικες αποψεις των αλλων, αλλα απλα ειδήσεις.Αλλωστε κατι παρομοιο δεν κανουν και ολα τα ειδησεογραφικα site απο το ΑΠΕ-ΜΠΕ?
Απλα προσθετουν και ενα σχολιο για να δωσουν ενα δικο τους υφος στην ειδηση.Αλλωστε πιστευω πως καποιος νεος πολυ πιο ευκολα θα μπει σε ενα blog να διαβασει κατι που τον ενδιαφερει παρα σε ενα ειδησεογραφικο site,κυριως λογο στερεοτύπων.Δεν πιστευω οτι κλέβω ενα site η προκαλω κακο σε αυτο οταν αυτο εχει 100.000 επισκεπτες την ημερα κι εγω 300 που οι περισσότεροι δεν μπαινουν καν για τις ειδησεις…
simfono apolita konpet…
Αν υπάρχει αναφορά στην πηγή,εντάξει. Μιλάμε όμως για κανόνικα ξεσηκώματα. Πάρα πολλοί που παίρνουν ένα κείμενο και απλά το παρουσιάζουν σαν δικό τους. Αυτό σχολίασα.
Οκ Χαρη τοτε συμφωνω.Απλα πολλοι κατηγορουν κι εμας.Δε σεβομαστε λεει τα πνευματικα δικαιωματα…
Λες και αυτοι που μας κατηγορουν δεν κατεβαζουν παρανομα μουσικη κ.τ.λ.
Να αναφέρω και την δική μου άποψη.
Διατηρώ ένα blog με θεματολογία συγκεκριμένη. Δεν χρειάζεται να αναφέρω ποιο είναι(δεν είναι αυτός ο σκοπός του σχολίου).
Επί 1 χρόνο τώρα, γράφω 1 με 2 ποστ την ημέρα. Κάθε μέρα. Και αργίες και σαββατοκύριακα.
Θα μπορούσα να αντιγράφω καθημερινά με ένα copy paste, 4-5 άρθρα (σε 5 λεπτά) και να γεμίζω το blog μου, αλλά και να βγάλω και κανένα φράγκο από διαφημίσεις (λέμε τώρα).
Και όμως από την αρχή που ξεκίνησα το blog, απεχθανόμουν και απεχθάνομαι την ιδέα να αντιγράψω έστω και μια παράγραφο από άλλο ιστότοπο. Το θεωρούσα και το θεωρώ κουτοπονηριά.
Η θεματολογία του blog μου δεν είναι εύκολη. Έχει σχέση με ειδήσεις από συγκεκριμένο τομέα, και θα μπορούσα κάλλιστα να αντιγράφω την είδηση. Το αποτέλεσμα; Θα εμφανιζόταν ακόμα μια φορά το ίδιο άρθρο αυτολεξεί στο ελληνικό ιντερνετ, για να κερδίσω τι; 1-2$ από το Adsense; Ξεφτίλα.
Αντί για αυτό, φίλε αντιγραφέα, κάνω τη δική μου έρευνα (μέσω διαδικτύου εννοείται, και κυρίως σε ξένο τύπο) προσπαθώ να βρω την πηγή του άρθρου, να βρω όσο γίνεται περισσότερες πληροφορίες για την είδηση,να τις διασταυρώσω όσο είναι εφικτό και τελικά να το παρουσιάσω με την δική μου προσωπική γραφή. Για δύο άρθρα την ημέρα μπορεί να χρειαστώ μέχρι και 4 ώρες (παλιότερα ίσως περισσότερο), αλλά:
1ον) Έχω την συνείδησή μου ήσυχη
2ον) Δεν δίνω αναφορά σε κανέναν
3ον) Δημιουργώ πραγματικά και δεν μαϊμουδίζω,
4ον) Δεν βγάζω λεφτά από τον κόπο του άλλου αλλά από τον δικό μου.
Και έρχεται ένας τύπος/τύπισσα, και μέσα σε 4 δευτερόλεπτα, αντιγράφει το άρθρο που μου βγήκε ο πάτος να το γράψω και το κοτσάρει στο blog του/της (με την δικαιολογία ότι διαδίδει την πληροφορία) με σύνδεσμο ή χωρίς (το συνηθέστερο) , που έχει και διαφημισούλες.
Και σύνδεσμο να βάλει έχει το δικαίωμα να κάνει κάτι τέτοιο; ΟΧΙ.
Αν θέλει,μπορεί ή να το ξαναγράψει (rewrite) ή να μου στείλει ένα mail να του δώσω την ΆΔΕΙΑ. Αλλιώς να αντιγράψει από αλλού.
Μπορεί τα μεγάλα ειδησεογραφικά sites να μην έχουν ανάγκη από λεφτά και αναγνώριση, αλλά όταν εγώ καταναλώνω τόσες ώρες από τον προσωπικό μου χρόνο,απαιτώ να το σέβεται ο άλλος.
Ζητώ συγνώμη για το “σεντόνι”…
Εσυ μπορει να εχεις χρονο να ασχολείσαι 25 ωρες την ημερα με το blog σου.Αλλοι δεν εχουν…
Οσο το να αντιγραψεις κατι ΑΠΟ ΑΛΛΟ BLOG το θεωρω κι εγω απαραδεκτο.
Σίγουρα κάποιος μπορεί να μην έχει τόσο χρόνο να ασχοληθεί με το blog του. Δεκτό. Χαίρομαι που συμφωνείς για την αντιγραφή από άλλα blog.
Αναφέρομαι όμως σε άτομα που αυτό ακριβώς κάνουν (blog scraping) και μάλιστα στο δικό τους “blog” έχουν και διαφημίσεις και με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να βγάλουν λεφτά από τον κόπο του άλλου, χωρίς να γράφουν ούτε γραμμή.
Στο προηγούμενο σχόλιο ίσως να μην έγινε αντιληπτό από λάθος μου αλλά αν κάποιος το κάνει, χωρίς να το εκμεταλλεύεται για να βγάλει χρήματα, δεν έχω αντίρρηση αρκεί να αναφέρει από που πήρε το άρθρο.
Δεν νομίζω ότι είναι υπερβολικά αυτά…
Φυσικα και δεν ειναι υπερβολικα.Αυτονοητα ειναι.Ειδικα την περιπτωση των blog τη διαχωριζω γιατι γινετε απο απο ανθρώπους που δεν ειναι επαγγελματιες απλα εχουν αυτο το μερακι.Επισης οπως ειπα πιο πανω ειμαι εναντια στην αντιγραφη αρθρων που εκφραζουν προσωπική αποψη…
Οσο για αυτο με τις διαφημισεις εχεις απολυτο δικιο.Καποιοι δεν μπαινουν καν στον κοπο του copy paste,βαζουν κατευθειαν feeds στο blog τους…
Νομίζω πως η “ευκολίά” του ίντερνετ δημιουργεί τη διάθεση για τέτοιες κλοπές.
Επίσης υπάρχει και η αίσθηση του χαβαλέ μέσω των μπλογκ, πως διηγείται κάποιος ένα ανέκδοτο που το άκουσε κάπου και κάνει την παρέα του να γελάσει .
Για παραδειγμα κανείς δεν θεώρησε τα ανέκδοτα πνευματική ιδιοκτησία.
Εκεί βασίζονται και τα κακεντρεχή σχόλια … πως όλοι εμείς δεν δείχναμε ποτέ στη παρέα μας τα ποιήματά μας ή τα διηγήματά μας ; γιατί ανήσυχούσαμε για την αποδοχή που θα είχαν;
Ε και η λογοκλοπή εδώ στο διαδίκτυο είναι η συνέχεια αυτής της ανώριμης νοοτροπίας
Να πω την αλήθεια έψαχνα στο google για να βρω τους κανόνες κατά της λογοκλοπής που έχουν θεσπίσει τα ελληνικά πανεπιστήμια. Και πρώτο στη λίστα με το λήμμα “Λογοκλοπή”, το google μου έβγαλε το blog αυτό. Ίσως έχει περισσότερη επισκεψιμότητα από όλα τα Ελληνικά πανεπιστήμια. Συνεχίζοντας βέβαια προς τα κάτω (και στις επόμενες σελίδες) διαπίστωσα ότι μόνο μία ιστοσελίδα είχε πανεπιστημιακό τίτλο (να το αναφέρουμε, γιατί όχι; teiser ΤΕΙ ΣΕΡΡΩΝ) αλλά και εκείνο δεν είχε κανόνες για τη λογοκλοπή αλλά μια αναφορά σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα επιχορήγησης.
Επόμενη μου σκέψη: Δεν υπάρχουν κανόνες για τη λογοκλοπή; Θεσμικό πλαίσιο υπάρχει. Και είναι και πολύ αυστηρό θα έλεγα. Ισχύει ο νόμος 2121/1993 περί πνευματικών δικαιωμάτων, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ προβλέπει ποινή κάθειρξης τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική αποζημίωση από 30 μέχρι 150 χιλιάδες ευρώ (όταν ΔΕΝ υπάρχει οικονομική ζημία. Σε περίπτωση οικονομικής ζημίας ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ διπλασιάζεται και φτάνει μέχρι δυσθεώρητα ύψη).
Δικαιολογημένα θα μου πείτε: ε και; ακόμα ένας νόμος που δεν εφαρμόζεται. Συμφωνώ με όλους σας. Με μια μικρή λεπτομέρεια: ότι, ΑΝ εφαρμοσθεί, ΚΑΝΕΝΑΣ δε θα μπορεί να κατηγορήσει αυτόν που τον εφήρμοσε. Τα πνευματικά δικαιώματα προβλέπουν ότι κάθε δημιούργημα λόγου ή τέχνης ανήκει στο δημιουργό του και αυτός είναι ο μόνος και αποκλειστικά υπεύθυνος να αποφασίσει το αν, πότε και με ποιον τρόπο θα τα διαθέσει σε τρίτους. Δεν μπορεί ο κάθε ένας να σηκώνει (είτε με copy – paste, είτε με φωτοτυπίες, είτε ακόμα και μεταφράζοντας ένα κείμενο άλλου) και να το ιδιοποιείται. Ναι, ο νόμος μέσα γράφει για την αναφορά στον ιδιοκτήτη αλλά είναι ξεκάθαρος: ισχύει για την προάσπιση και προώθηση της έρευνας και έχει συγκεκριμένους κανόνες, όπως το ποσοστό του κειμένου, την αιτία που το γράφεις (είτε για να τεκμηριώσεις την άποψη σου είτε για να την αντιπαραθέσεις), ακόμα ακόμα και τον τρόπο που θα το αναφέρεις (βιβλιογραφικές αναφορές).
Όσο για τους δημοσιογράφους, ένα έχω να πω: αν δεν μπορείς να γράψεις κάτι δικό σου, κάτσε σπιτάκι σου και μην παριστάνεις τον κάποιον, αφού δεν είσαι αυτός. Αυτό όμως είναι θέμα παιδείας. Όσο ισχύει το ότι “είσαι ό,τι δηλώσεις” καλά να πάθουμε.
Συγγνώμη που παρασύρθηκα.
Υ.Σ. Ο πρώτος διεθνής νόμος για τη λογοκλοπή έγινε το 1886 και η Ελλάδα τον αποδέχτηκε το 1975. Τότε δεν υπήρχε ούτε blogs, ούτε internet. Για να μην κατηγορούμε για όλα το διαδίκτυο.
καλησπερα εκτος απο διαφιμισεις google στο blog σου πως μπορεις να βγαλεις λεφτα σιγουρα? βγαζω λεφτα απο ask2use? η ειναι ασχετο?
Πρόσφατα είδα ότι ένας σπουδαίος και τρανός καθηγητής, ενεργώντας ως δημοσιογράφος σε ένθετο της Ε..εεε κάποιας καθημερινής εφημερίδας, έχει αντιγράψει παλαιότερο άρθρο μου και τις αναφορές μου σε μήνα της Άνοιξης.. Κύριε των δυνάμεων και έλεγα και εγώ ποιός είναι αυτός που ανακαλεί τόσο συχνά το άρθρο μου από το google…;)
“πνευματικα δικαιωματα; υπαρχουν στη blogοσφαιρα ή κινδυνευουμε να μας αμφησβητήσουν τις δημιουργίες μας;;;;;;;;”
εγω πιστεύω οτι η αντιγραφή εχει πολλες διαστάσεις. δηλαδή ενα αθρο το οποίο γραφεται δε θεωρώ οτι ειναι κακο καποιος να το αντιγραψει εαν τον ενδιαφερει το θεμα και θελει να κυλησει τη πληροφορία, αρκει να υπαρχει ΠΑΝΤΑ συνδεσμος προς τη πηγή. Εξαρτάται βεβαια και το σκοπό του καθε blog.
π. εγω ειχα γραψει ενα κειμενο και το ειχα δωσει να το δημοσιεύσουν σε ενα μπλογκ με ονοματεπωνυμο. μετα το πηραν και το αναδημοσιευσαν. ευτυχως διατηρησαν την υπογραφή μου στο κειμενο και για υτο δεν ασχοληθηκα.
στο δικο μου μπλογκ πχ εχω αντιγραψει πληροφορίες καλλιτεχνων που οι ίδιοι εχουν δημοσιευσει οταν επροκειτο για ανακοινωση εμφανισεων και βασικες πληροφορίες γιατι σκοπος μου ειναι η αναδειξη των ανθρωπων αυτων. βεβαια εκ των υστερων πηραν γνωση και δεν ειχαν κανενα προβλημα.
οταν προκειται ομως για καποια αρθρα εκτεταμενα τοτε σιγουρα δεν ειμαι copy paste.
εξαιρουνται νομιζω δελτίου τυπου.
αλλα πες και οτι σου τυχαινει. εχω ενα μπλογκ με κειμενα δικα μου και δε ξερω αν υπαρχουν αλλου . μπορει να τα χουν ανα δημοσιευσει και να μη το ξερω. τι κανεις; υπαρχει καποια διαταξη νομική πανω σε αυτο; και αντε να αποδειξεις οτι ειναι δικο σου!!!
ειναι ενα μεγαλο προβλημα!
Δεν έχω προσωπικό μπλογκ γράφω όμως σε διάφορα φόρουμ.
Εψαξα αρκετά στο διαδίκτυο να βρω συγκεκριμένους νόμους για τη”λογοκλοπή” αλλά δε τα κατάφερα.
Η απορία μου είναι το αν και κατά πόσο είναι νόμιμο να δημοσιεύεις στο διαδίκτυο ένα κείμενο η μέρος αυτού όταν και εφόσον το δημοσιεύεις με λινκ στη “πηγή” και σαφή αναφορά στον “συγγραφέα”;
ειναι νομιμο σε 2 περιπτώσεις
1) οταν σου το επιτρέπει ο συγγραφέας του
2) οταν χρησιμοποιεις ενα μικρό απόσπασμα του κειμένου