Μπορεί να βγάζω δόντια και να αντιδρώ κάθε φορά που ακούω σχετικά με το γλαφυρό “κίνημα των bloggers” όμως σίγουρα δεν μπορώ να μην δεχτώ την ύπαρξη των διαφόρων μικρών κοινοτήτων που δημιουργούνται μέσα στη μπλογκόσφαιρα.
Άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα σχηματίζουν μικρόκοσμους που αλληλεπιδρούν συνεχώς μεταξύ τους. Κατά καιρούς τυχαίνει να διαβάσω κάποιο blog και να ανακαλύψω εντελώς άγνωστους bloggers που συμμετέχουν ενεργά σε διάφορα φιλικά προς αυτούς blogs.
Και τότε η μπλογκόσφαιρα μου μοιάζει άγνωστη, σαν ένας ανεξερεύνητος κόσμος, σαν ένας χάρτης που ακόμα δεν έχει σχεδιαστεί από κανέναν. Κι αυτός ο χάρτης πιθανότατα δε θα σχηματιστεί ποτέ, γιατί τα ενδιαιτήματα και οι κάτοικοι τους δεν είναι σταθερά, αλλά εξελίσσονται και μετακινούνται συνεχώς.
Κάποιες παρέες, έχουν ήδη διαμορφώσει τις δικές τους σταθερές αξίες και λίγο πολύ έχουν περάσει πλέον το επίπεδο της οθόνης τους, για να αγγίξουν ουσιαστικά, τις μέχρι πριν λίγο καιρό άγνωστες γραφές.
Κάποιοι ονομάζουν λανθασμένα αυτές τις παρέες κλίκες, θέλοντας να τους αποδώσουν διάφορα αρνητικά στοιχεία όταν κάτι τους ενοχλήσει. Ξεχνάνε όμως, ότι ο άνθρωπος δεν είναι μοναχικό ζώο και αναζητά πάντοτε τη συντροφιά των ατόμων που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα με αυτόν. Οι παρέες αυτές συνήθως δεν έχουν κλειστά στόρια, είναι ευκολο να τις προσεγγίσει κάποιος και να αρχίσει να αλληλεπιδρά με τα άτομα που τις σχηματίζουν.
Το ανησυχητικό θα ήταν αν δε μπορούσαμε να διακρίνουμε την ύπαρξη αυτών των μικρών κοινοτήτων, αν αυτός ο δρόμος παρέμενε μοναχικός. Δεν είναι η ανάγκη του να “ανήκεις κάπου” αυτή που δημιουργεί τις παρέες, είναι η ανάγκη της επικοινωνίας, της συμμετοχής και της αλληλεπίδρασης, είναι οι ίδιες ακριβώς ανάγκες που υπάρχουν και την καθημερινή μας ζωή.
Οι bloggers δεν είναι μελαγχολικά, απόμακρα πλάσματα που φοβούνται τον έξω κόσμο και παραμένουν κλεισμένοι στα σκοτάδια. Δεν έχουν τρία πόδια, πέντε μάτια και έξι αυτιά. Είναι οι φίλοι σου, οι συνάδελφοι σου, οι συγγενείς σου, οι ίδιοι άνθρωποι που συναναστρέφεσαι όλη σου τη ζωή. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας με όλα όσα μπορεί να σημαίνει αυτό.
Μα μήπως έτσι δεν είναι κι ο έξω κόσμος;
ακριβώς έτσι
Συμφωνώ απόλυτα.
Πάντως αυτό το “κίνημα των bloggers” και εμένα μου βγάζει κάτι σε… θέλω να σπάσω την τηλεόραση
“Kίνημα των bloggers”, μια μικρογραφία της κοινωνίας είναι απλά. Οι ίδιοι είμαστε και εδώ μέσα και εκεί έξω.
Κοινωνία που εμπεριέχει κινήματα είμαστε, δεν είμαστε κίνημα.
magica, άψογo post, είπες με λυρικότητα όλα όσα δεν κατάφερε να αρθρώσει κανένας μας στη διημερίδα.
Εμένα το μέρος της ημερίδας που παρακολούθησα, στην Αθήνα και λίγο on line από Θεσ., δεν μου έδωσε τέτοια αίσθηση. Αν και η βασική μου απορία “για πιο λόγο αποδείδεται τόση συμασία στα blogs” δεν απαντήθηκε. Δεν περίμενα να αναλύσουν -εξηγήσουν τα πάντα να μου λύσουν όλες τις απορίες.
@mprc είναι κομματάκι σπαστικό
@mesasola το θέμα είναι ότι αρκετοί δε το έχουν καταλάβει ακόμα αυτό και αναγκαζόμαστε να το επαναλαμβάνουμε
@Oneiros κοινωνία με όλα τα καλά και τα στραβά της, σαν ένας μικρός καθρέφτης.
@pasta οι παρέες των blogs δεν έχουν καμία σχέση με την ημερίδα. Αν περίμενες την ημερίδα για να κατανοήσεις τον κόσμο των blogs έχεις χάσει το παιχνίδι. Δε θα σου μάθει τίποτα κανένα συνέδριο και καμία ημερίδα. Το μόνο που μπορεί ίσως να κάνει, είναι να σταθεί αφορμή για να αρχίσεις να ψάχνεις το χώρο των blogs.
εμενα θα μου επιτρεψετε να διαφωνησω και η αποψη μου ειναι εδω:
http://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2008/09/blog-xa-action-xaxa-day-moyaxaxaxa.html
Μου αρέσει αυτό το παιχνίδι της άμεσης δημοκρατίας. Εγώ ο ασήμαντος, νιώθω σημαντικός, διότι μου δίδεται η δυνατότητα να εκφρασω αυτό που θέλω,και να ακουστεί. Μέχρι τώρα δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα της άμεσης επικοινωνίας με αγνώστους. Είναι επανάσταση αυτό με απροβλεπτες συνέπειες για το status του συστήματος.