Τις προάλλες κάποιος φίλος του blogspace με επαγγελματικό blog, μου είπε πως θα ήθελε να έβλεπε περισσότερα ελληνικά επαγγελματικά blog.

Τσίτωσα κάπως είναι η αλήθεια και άρχισαν διάφορες εικόνες να περνάνε από το μυαλό μου. Όχι φυσικά γιατί είμαι εναντίον των επαγγελματικών blogs, αντιθέτως θα έλεγα πως είμαι υπέρ. Όμως είμαι τελείως αρνητική με τη λογική της αρπαχτής που ισχύει σε διάφορα επαγγελματικά blogs που έχω δει.

Ένας πολύ μεγάλος αριθμός Ελλήνων επαγγελματιών, έχει δύο κοινά χαρακτηριστικά όταν αποφασίζει να παρουσιαστεί κάπως στο internet. Το πρώτο είναι πως θέλει να το κάνει τζάμπα, το δεύτερο είναι πως θέλει να βγάλει πολλά φράγκα από αυτό. Τη λογική του “όσα δώσεις τόσα θα λάβεις” μάλλον δεν την λαμβάνει ιδιαίτερα υπόψην του.

Έχω δει κάκιστα δείγματα ελληνικών επαγγελματικών blogs και ελάχιστα ανεκτά ή καλά. Τα blog είναι στη μόδα και υπάρχουν σαφέστατα δωρεάν υπηρεσίες για τη δημιουργία ενός blog. Τα blog επίσης εμφανίζονται μέσα από διάφορους aggregator σε έναν αρκετά μεγάλο αριθμό κόσμου.

Έτσι, ο κυρ Mήτσος από τα Άνω Δριμίκλαδα, αντί να δώσει κάποια χρήματα για να φτιάξει μια ιστοσελίδα για τον καφενέ του, κάνει το πιο απλό. Ανοίγει ένα τζάμπα blog στο blogspot.com ή στο wordpress.com.

Φυσικά o κυρ Μήτσος δεν έχει ιδέα από blog. Πετάει λοιπόν δυο τρεις φωτογραφίες του καφενέ του, γράφει τα απαραίτητα τηλέφωνα και διευθύνσεις σε ένα post και περιμένει τους πελάτες στον καφενέ του.

Ο κυρ Τάκης πάλι, από τα Κάτω Δριμίκλαδα, είναι εξυπνότερος, γνωρίζει πως με ένα post σαν του κυρ Μήτσου δε θα βγάλει λεφτά. Ξέρει πως δε θα το διαβάσει κανείς. Έτσι, επιμένει με πολλά επαναλαμβανόμενα post που θυμίζουν τους γύφτους που γυρίζουν στις γειτονιές και φωνάζουν “Ρούχα μάνα, ρούχα παλιά μάνα”.

Ο κυρ Τάκης καταφέρνει που και που να ψαρέψει κάποιον ανυποψίαστο άσχετο blogger και να σπάει τα νεύρα όλων των υπολοίπων blogger, που γνωρίζουν καλά, πως ο κυρ Τάκης δεν είναι blogger αλλά spammer.