Εδώ και μέρες, θέλω να αναφερθώ στα πολύτιμα private blogs. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν τόσα πολλά, μέχρι που άρχισα να καθαρίζω τον aggregator από τα μη ενεργά blogs. Βρέθηκα μπροστά σε δεκάδες blogs που έβγαλαν τα κείμενα τους από την κοινή θέα, κλείδωσαν τα feed και σήκωσαν το ταμπελάκι του μεγάλου απαγορεύεται.

Είναι αυτά που θέλουν να μείνουν μακριά από τη δημοσιότητα, μακριά από την κοινή θέα και το μοίρασμα. Μακριά από τα στατιστικά και τις μηχανές αναζήτησης. Στο δικό τους κόσμο οι αξίες μετράνε διαφορετικά και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία πέρα από τη γραφή.

Φυσικά στο μυαλό μου τριγυρνάνε διάφορες σκέψεις για απαγορευμένο υλικό, παρανομία και μυστικές συνεννοήσεις. Μα δε θέλω να σταθώ εκεί. Δε με απασχολεί ιδιαίτερα αυτή η πλευρά που μπορεί να έχουν.

Πως αποφασίζει κάποιος να δημιουργήσει ένα Private blog;

Δε ξέρω αν έχω απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση. Ίσως όταν δε θέλει να διαβάζουν τα κείμενα του. Σκέφτομαι πως στην περίπτωση αυτή, θα μπορούσε να κρατάει ένα χειρόγραφο ημερολόγιο, ή απλώς να γράφει κείμενα τα οποία αποθηκεύει στον υπολογιστή του.

Όμως ξέρω πως δεν είναι το ίδιο. Σε ένα blog μπορείς να εκφραστείς ακόμα και με έναν ήχο ή μια εικόνα. Έχεις πρόσβαση σε αυτό, οπουδήποτε βρεθείς. Στέκει εκεί και περιμένει να γεμίσει με τις σκέψεις σου.

Κάποιες φορές, επιτρέπεις σε κάποιους την είσοδο. Είναι οι εκλεκτοί σου, τα άτομα που αγαπάς και θέλεις να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου μαζί τους. Κι αυτός, είναι ένας ακόμα λόγος για τον οποίο επιλέγει κάποιος να καταγράφει τις σκέψεις του σε ένα blog κι όχι σε χαρτί.

Πιθανότατα έχει να κάνει και με την οικειότητα του μέσου. Κάποιος που ήξερα κάποτε, επέλεγε να γράφει τις σκέψεις του σε ένα αρχείο Corel. Μου έμοιαζε πολύ αστείο, μα εκείνον τον βόλευε, το είχε συνηθίσει. Άλλοι πάλι, νιώθουν οικεία με τον επεξεργαστή κειμένου Word και γράφουν εκεί. Ποτέ δε τα κατάφερα να αποτυπώσω τις σκέψεις μου σε μια λευκή σελίδα Word. Nιώθω περισσότερο άνετα με τον editor που γράφω κώδικα παρά με το Word.

Έψαχνα να βρω μια λέξη να αντιστοιχήσω με την έννοια των private blogs. Η πρώτη που σχηματίστηκε στη σκέψη μου, ήταν η λέξη πολύτιμα. Σαν παλιές ακριβές δαντέλες που δημιουργήθηκαν με υπομονή στο πέρασμα του χρόνου. Σαν άρωμα παλιό, μεθυστικό. Σαν γεύση που αξίζει σε λίγους.

[photo by]