Πρέπει να γράψω σχετικά με τη χθεσινή ημερίδα που είχε ως θέμα “Συμμετοχική Δημοκρατία: Blogs και νέα μέσα” και παρόλο που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μη το κάνω, διότι πολλά ήταν αυτά που με ενοχλούσαν  από πριν, τελικά επιβάλλεται να γράψω μερικά πράγματα και να μη τα προσπεράσω.

photo by

Αν έπρεπε να γράψω μια μόνο φράση θα ήταν το “Αφού δε σας θέλει η τεχνολογία γιατί το παιδεύετε αδίκως;” αλλά μετά θα μου έλεγαν πως παριστάνω την έξυπνη, όχι ότι δεν είμαι βεβαίως βεβαίως.

Για να δούμε λοιπόν μερικά πράγματα που με ενόχλησαν πριν καν γίνει πραγματικότητα η ημερίδα αυτή.

• Πραγματοποιείται μια ημερίδα στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, γνωστής ως συμπρωτεύουσας ή μπουγατσαδούπολης αν το προτιμάτε,  από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Οι διοργανωτές παρακάμπτουν τους bloggers της πόλης αυτής. Τελικά με το ζόρι βάζουν σε πάνελ έναν κι αυτόν γιατί τον ήξεραν λόγω πανεπιστημίου. Δικαιολογίες του στυλ δε γνωρίζαμε τους υπόλοιπους τις ακούω βερεσέ. Ακόμα κι αυτόν τον έναν να ρωτούσαν θα μάθαιναν και θα τους έβγαινε και φτηνότερα. Όμως το θέμα είναι πως δεν ήθελαν να μάθουν. Αποτέλεσμα: αρκετοί bloggers της πόλης να αφηνιάσουν.
• Παρόλο που παρακάμπτουν ουσιαστικά όλη τη μπλογκόσφαιρα της πόλης, βρίσκουν χρόνο μέσα σε όλα τα υπόλοιπα να καλέσουν μέσω βιντεοκλήσης από Αμερική και ” να ξενυχτήσουν το καημένο το παλικάρι για να το δει η μαμά και ο μπαμπάς”   έναν άνθρωπο που ουδείς γνωρίζει ως δημοσιογράφο ή blogger αλλά είναι τέκνο γνωστού δημοσιογράφου.
• Για κάποιον περίεργο λόγο, με συγχωρείτε ήταν τυχαίο όπως θα έλεγε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, δυο άτομα ήταν πρώην συνεργάτες του κύριου Τσοχατζόπουλου. (Δυο άλλα άτομα, από αυτούς τους άγνωστους bloggers της πόλης, δεν ξαφνιάστηκαν καθόλου όταν είδαν τον κύριο Τσοχατζόπουλο να φτάνει στην αίθουσα και τους έπιασε σπαστικό γέλιο – αυτό φυσικά συνέβη γιατί δε διασταυρώνουμε ποτέ τις πληροφορίες μας κυρία Παναγιωταρέα)
• Δίνουν χώρο και χρόνο σε έναν άνθωπο που α) έχει σχέση με πολιτική β) πλάσαρε προ καιρού ένα ερωτηματολόγιο σε bloggers μέσω του οποίου κατάφερε να ξεγελάσει πείσει αρκετούς να αυτοφακελωθούν πολιτικώς αφού έπρεπε να συνοδεύσουν το ερωτηματολόγιο αυτό με την υπογραφή τους (για ένα περίεργο λόγο όσοι πολέμησαν αυτό το ερωτηματολόγιο τυχαίνει να είναι bloggers που εκτιμώ και κανείς τους – πλην ενός- δε δέχτηκε να το συμπληρώσει).
• Είχα νεύρα με το ΑΠΘ γιατί θέλουν να μας κλέψουν το χώρο του στρατοπέδου Καρατάσιου και ήμουν στο τσακ να το μετατρέψω σε ακτιβισμό, αλλά το έσωσε κάπως ο Μάνθος με τις τελευταίες δηλώσεις του.

Πάμε παρακάτω για να δούμε μερικά πράγματα από το συνέδριο

Δημοσιογραφία – Μπλογκόσφαιρα: 0-1

Η ανεπανάληπτη επίσημη πρώτη παρουσίαση ημερίδας online που τόσο διαφημίστηκε, πήγε περίπατο κι ακόμα θα έκλαιγαν με την ξεφτίλα τους αν δεν τους ξελάσπωναν την τελευταία στιγμή άτομα που έχουν μεγαλύτερη σχέση με τα blogs παρά με τα επίσημα δημοσιογραφικά μέσα.

Στα παιδιά του Blogchannel – τα οποία εχέσθηκαν όταν τους είπα το όνομα μου, αλλά μου έσκασαν ένα τεράστιο χαμόγελο όταν άκουσαν το ψευδώνυμο μου -  χρωστάω από καιρό μια αναφορά. Όταν είχαν ξεκινήσει το Blogchannel είχαν ζητήσει την βοήθεια μου για την προβολή τους, κάτι που το κάνει πολύς κόσμος. Είχα αρνηθεί ευγενικά να το κάνω τότε, και τους είχα πει θυμάμαι πως αν τους αντέξει το σκοινί θα φανεί στο χειροκρότημα.

Έφτασε λοιπόν η ώρα για το χειροκρότημα αυτό. Κάποιοι στο συνέδριο, μου είπαν πως είμαι οι συμπληγάδες πέτρες της μπλογκόσφαιρας που αγχώθηκαν μέχρι να καταφέρουν να περάσουν. Δε ξέρω αν είναι έτσι ακριβώς μια και μου φαίνεται λίγο αστείο, αλλά αν είμαι κάτι τέτοιο τα παιδιά του blogchannel κατάφεραν με την αξία τους να κερδίσουν το χειροκρότημα μου.

Ο Μανώλης και ο Γιώργος βρέθηκαν την κατάλληλη στιγμή στον κατάλληλο τόπο και κατάφεραν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να την σώσουν, παρόλο που ο σκοπός της παρουσίας τους στο συνέδριο δεν ήταν αυτός. Αυτή τη μέρα δε θα την ξεχάσει κανείς τους, αλλά ούτε και εμείς. Μπράβο στα παιδιά.

(Σημείωση: γράφει σχετικά και ο nikan)

Η κυρία Παναγιωταρέα

Η κυρία Παναγιωταρέα είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στο συνέδριο αυτό. Χωρίς να έχω κάτι με το άτομο της, οφείλω να πω ότι ζει εκτός πραγματικότητας και ξέρει για τα νέα μέσα όσα ακριβώς γνωρίζει και η μητέρα μου, η οποία δε μπορεί να ξεχωρίσει το ποντίκι από το πληκτρολόγιο. Θαρρώ πως έχουν και την ίδια ηλικία πάνω κάτω. Το πρόβλημα όμως, είναι ότι η μητέρα μου σε καμία περίπτωση δε θα καθόταν σε κάποιο θρόνο με σκοπό να κατευθύνει μια συζήτηση σχετικά με το blogging και τα νέα μέσα.

photo by

Aρνούμαι να δεχτώ τις απόψεις της σχετικά με έναν χώρο που γνωρίζω πολύ καλύτερα από εκείνην. Δε ξέρω αν νιώθει τον θρόνο της να τρίζει ή όχι, όμως το μόνο σίγουρο είναι πως σχεδόν όλοι άκουσαν πως τρίζει, χάρη στα παιδιά του Blogchannel. Η τεχνολογία την εκδικείται  και πολύ καλά κάνει κατ εμέ. Κι αυτό όχι απλά γιατί είναι άσχετη με την τεχνολογια και τα νέα μέσα, αλλά κυρίως γιατί αρνείται να μάθει. Θεωρώ πλεονασμό να αναφέρω πως εξαφανίστηκε από το συνέδριο μόλις τελείωσε το συγκεκριμένο πάνελ αλλά δε πειράζει.

Ο Dan Gillmor

Πολύ καλός ομιλητής που κατάφερε χωρίς περιτές σάλτσες να πει όσα είχε να πει. Σε αντίθεση με την κυρία Παναγιωταρέα ο άνθρωπος γνωρίζει τι είναι αυτά τα έρμα νέα μέσα και δε τραβάς τα μαλλιά σου την ώρα που μιλάει. Ελπίζω οι φοιτητές να κατάλαβαν όσα προσπάθησε να πει αλλιώς είναι καμμένοι από χέρι. Πολύ θα ήθελα να δω ένα debate μεταξύ Gillmor και Παναγιωταρέας, θα ήταν άκρως διασκεδαστικό.

Τέλος να ευχαριστήσω τον άνθρωπο που ανάμεσα στις διαφάνειες του πρόβαλε και το προσωπικό μου blog, έστω κι αν το έκανε κατά τύχη (με την ευκαιρία να ευχαριστήσω τον Αστέρη και το Θωμά που έκαναν επίσης αναφορές για εμένα κατά τη διάρκεια της ημερίδας γιατί αλλιώς κινδυνεύω να φάω ξύλο).

Συμμετοχικό αν προλάβουμε, απαραίτητο το ΑΦΜ σας

Κι αφού έχω ακούσει ουκ ολίγες κοτσάνες από το πρώτο πάνελ το οποίο παρακολούθησα δικτυακά (θεώρησα σοφότερο να εμφανιστώ μόνο στην ομιλία του Dan Gillmor), περιμένω την ώρα των συζητήσεων και των ερωτήσεων του κοινού για να ξεκινήσει ο καυγάς.

Προλαβαίνω να ακούσω τρεις και η εικόνα γυρνάει στα πηγαδάκια που σχηματίζονται έξω από την αίθουσα, μια εικόνα που μου θύμισε την παρουσίαση της Eurovision πριν τα αποτελέσματα, κι αρχίζω να ουρλιάζω μέσω του πληκτρολογίου μου να επιστρέψουν οι κάμερες στην αίθουσα απειλώντας πως θα κλείσουμε όλοι τους υπολογιστές μας. Δεν θυμάμαι αν τις τρεις ερωτήσεις τις άκουσα πριν τις απειλές μου ή μετά, ήμουν αρκετά συγχισμένη εκείνη την ώρα.

Δε ξέρω πως την έχουν δει με όλα αυτά τα συνέδρια, αλλά όταν προβλέπεται ώρα συζήτησης με το κοινό, απαιτώ να υπάρχει αυτός ο χρόνος ακόμα κι αν χρειαστεί να κόψετε τον κώλο σας για να τον βρείτε.

Τέλος να σημειώσω πως για να δεχτούν να τεθεί κάποια ερώτηση, θα έπρεπε πρώτα να δηλώσεις το όνομα και το επάγγελμα σου. Κι εδώ δε μιλάμε για ανωνυμία, ψευδωνυμία και άλλα κουραφέξαλα μια και αρνήθηκαν να δεχτούν ερώτηση ακόμα και από άτομο που βρισκόταν στην αίθουσα αλλά δεν ήθελε να δηλώσει το επάγγελμα του.

Φυσικά είναι περιττό να προσθέσω πως δεν δέχτηκαν και δεν απάντησαν στις ερωτήσεις μέσω του chat λόγω έλλειψης χρόνου. Φαντάζομαι πως οι ιστορίες του αντιπρύτανη για τη γιαγιά του που χαιρόταν κάθε φορά που διάβαζε στις εφημερίδες ότι πέθαναν οι φίλοι της ήταν σημαντικότερες.

Οι Γκιλμορίτες

Πολύ μΕ άρεσε αυτό. Ήταν τόσο παθιασμένοι με τον Dan Gillmor οι φοιτητές της δημοσιογραφίας που εξαφανίστηκαν όταν χτύπησε το κουδούνι και κανένας δε θέλησε να τον ρωτήσει κάτι. Εχμ οκ δεν είχε κουδούνι αλλά μου θύμισε σχολείο η όλη κατάσταση. Απομείναμε οι bloggers, 3-4 μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού φοιτητές και ο Dan Gillmor.

Φυσικά καλά κάνανε τα παιδιά που φύγανε γιατί όσοι μείνανε με τον Gillmor εκτός του ότι έπρεπε να ανεχτούν τις φωνές των παιδιών που συμμετείχαν στην διοργάνωση του συνεδρίου και μετά το “κουδούνι” θεώρησαν πως δε πειράζει να βγάλουν τα απωθημένα τους και το άγχος της ημέρας χωρίς να σκεφτούν πως η αίθουσα δεν έχει αδειάσει και πως κάπου στο βάθος κάποιοι συζητάνε με τον Gillmor, χάσανε και το (κωλό)χαρτο που θα αποδείκνυε την παρουσία τους στην ημερίδα. Η γραμματεία είχε κλείσει (!!!)

Ποιοί ήταν οι bloggers και ποιοί οι μελλοντικοί δημοσιογράφοι;

Γενικότερα ήταν πολύ εύκολο να ξεχωρίσεις τους bloggers από τους μελλοντικούς μας δημοσιογράφους. Οι bloggers ήταν όλοι εκείνοι οι παράξενοι τύποι με τις φωτογραφικές μηχανές, τις κάμερες και τα laptop.

Καλά μονο αυτά έχεις να πεις για την ημερίδα;

Όχι έχω κι άλλα αλλά βαριέμαι να συνεχίσω να γράφω και τα έχουν γράψει και οι υπόλοιποι bloggers.

- Τα ΓΙΑΤΙ και τα ΔΙΟΤΙ των ΗΜΕΡΙΔΩΝ και των ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ
- Ανέκδοτο περί συνεδρίου συμμετοχικής δημοσιογραφίας
- Όταν τα παραδοσιακά μέσα κάνουν έφοδο στα νέα…
- Συνέδριο; Δημοσιογραφία;
- Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blog και Νέα Μέσα
- Δημοσιογραφία και πολίτες ΙI ή ένα συνέδριο γι’ αυτά
- Livestreaming από τη διημερίδα
- Citizen journalism and the Traditional Media
- What is journalism?
- Λα-λα Λόλα να ένα blog
- New Media Conference συμπεράσματα
- Social Media Tales: ένα συνέδριο κι η σφαγή των αμάχων
- Οι δικές μου εντυπώσεις από τη “διημερίδα”