Κατά καιρούς παρατηρώ διάφορα άτομα που χρησιμοποιούν τις γνωστές τακτικές προώθησης, με τέτοιο τρόπο όμως, που περνάνε τη λεπτή γραμμή της κοινωνικοποίησης και μετατρέπονται σε spammers που αρχίζουν να με ενοχλούν.

Όταν αυτό γίνεται στα σχόλια των blog μου, πολλές φορές τα διαγράφω. Ακόμα κι αν αφορούν θέματα, τα οποία αν μου τα επικοινωνούσαν με άλλο τρόπο θα με ενδιέφεραν.

Διάδοση ενός θέματος

Κατά καιρούς πραγματοποιούνται διάφορες κινήσεις στο χώρο των blogs που αφορούν είτε πολιτικά, είτε κοινωνικά είτε περιβαλλοντικά θέματα. Μπορεί για κάποιους ένα τέτοιο θέμα να είναι πολύ σημαντικό. Για άλλους όμως δεν είναι. Αλλά ακόμα κι αν είναι, δε καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να ανεχτούν ένα copy-paste κείμενο στα σχόλια ενός άσχετου θέματος του blog τους.

Προσπαθήστε να είστε ευγενικοί και προσεγγίστε τον blogger με ένα e-mail. Aν τον ενδιαφέρει το θέμα, θα ασχοληθεί μόνος του με μια νέα δημοσίευση στο blog του. Στο internet δεν υπάρχουν μόνο bloggers και διαταράσσετε τη ροή των δημοσιεύσεων.

Μπλογκοπαίχνιδα

Σύμφωνα με παλιά λαϊκή ρήση “το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται και ο παπάς“. Πιθανότατα να είχαν κάποιο ενδιαφέρον όταν ξεκίνησαν, γρήγορα όμως οι bloggers άρχισαν να δυσανασχετούν.

Ακόμα κι αν είστε από αυτούς που θέλουν να παίζουν, μην εξαναγκάζεται τους άλλους να συμμετέχουν και κυρίως, μην τους αφήνεται τις προσκλήσεις σας σε άσχετες δημοσιεύσεις των blog τους. Μπορείτε να τους στείλετε ένα email πρώτα, για να τους ρωτήσετε αν θέλουν να συμμετέχουν στο παιχνίδι σας.

Τζάμπα διαφήμιση

Υπάρχουν διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων μπορείτε να διαφημίσετε ότι θέλετε επί πληρωμή. Μην το κάνετε στο σβέρκο και την αναγνωρισιμότητα άλλων bloggers. Και κυρίως μην το κάνετε στα σχόλια των δικών μου blogs. Δε με ενδιαφέρει ακόμα κι αν χαρίζετε κρουαζιερόπλοιο σε κάθε επισκέπτη μου που θα εγγραφεί στις ιστοσελίδες σας.

Άσχετα σχόλια πάσης φύσεως

Υπάρχει κάποιος λόγος που η φόρμα των σχολίων βρίσκεται κάτω από κάθε δημοσίευση, δεν υπάρχει εκεί ως διακοσμητικό στοιχείο. Σεβαστείτε το χρόνο που αφιέρωσε κάποιος για να γράψει ένα κείμενο, καθώς και τους αναγνώστες του.

Την ώρα που διαβάζω μια δημοσίευση για την καλλιέργεια των σπαραγγιών, δε με ενδιαφέρει να διαβάσω την άποψη σας σχετικά με το εξώγαμο του Πασχάλη. Προσπαθήστε να μην βγαίνετε εκτός θέματος στα σχόλια που αφήνετε. Για οτιδήποτε άλλο, οι περισσότεροι bloggers διαθέτουν email και μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί τους.

Microblogging

Οι υπηρεσίες microblogging όπως το twitter είναι αρκετά χρήσιμες πλέον. Δημιουργούν μια μικρή ή μεγάλη κοινότητα που ανταλλάσσει σύντομα μηνύματα λίγων χαρακτήρων.

Τα μηνύματα αυτά μπορούν να είναι ένα «Καλημέρα», ένα link για κάτι ενδιαφέρον που είδαμε, μια ερώτηση που μας απασχολεί, κάτι που σκεφτήκαμε, μια απάντηση σε άλλον blogger και τέλος ένας τρόπος για να ανακοινώσουμε πως δημοσιεύσαμε ένα νέο κείμενο που μπορεί να ενδιαφέρει τους άλλους microbloggers.

Προσωπικά, το βρίσκω λίγο ενοχλητικό να βλέπω άτομα που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες αυτές, μόνο για να προωθήσουν τις νέες τους δημοσιεύσεις.

Αυτό το κάνει με ιδιαίτερη επιτυχία και μάλιστα αυτόματα το feed του blog μας. Είναι αστείο να προσπαθούμε να το μιμηθούμε χειροκίνητα και δεν έχει ουσιαστική χρησιμότητα.

E-mail

Σε καμία, μα σε καμία περίπτωση μην στέλνετε e-mail με τις νέες σας δημοσιεύσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα. Και όχι δεν με καλύπτει το γεγονός πως μπορώ να σας ζητήσω να σταματήσετε να μου στέλνετε αυτά τα ενοχλητικά μηνύματα που βρωμίζουν το inbox μου, εφόσον δε ζήτησα ποτέ να ξεκινήσετε να μου τα στέλνετε. Αν επιθυμώ να παρακολουθώ το blog σας, διαθέτω Feed Reader και μπορώ να το προσθέσω εκεί μόνη μου.

Buzz me baby

Οι διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων ψηφίζονται κάποιες δημοσιεύσεις από τους χρήστες, δεν είναι χειροκίνητος aggregator για να προωθήσουμε το blog μας.

Στην περίπτωση που συμμετέχετε σε παρόμοιες υπηρεσίες, καλό θα είναι να μην προσθέτετε συνεχώς τις δικές σας δημοσιεύσεις εκεί. Θα ήταν περισσότερο χρήσιμο καθώς και λιγότερο ενοχλητικό για τους υπόλοιπους χρήστες της υπηρεσίας, αν προσθέσετε δημοσιεύσεις άλλων bloggers που τράβηξαν την προσοχή σας.

Κι ένας μικρός επίλογος

Αν είστε νέος στο χώρο των blogs, πιθανότατα να σας μοιάζουν παράξενα όλα τα παραπάνω, είναι όμως πράγματα τα οποία αντιμετωπίσαμε οι περισσότεροι. Αν πάλι είστε παλιότερος αλλά είδατε τις πράξεις σας να φωτογραφίζονται στο κείμενο αυτό, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε και να επαναπροσδιορίσετε τις κινήσεις σας.

Μπορείτε να αποκτήσετε περισσότερες επισκέψεις από τους άλλους bloggers αν κερδίσετε την εκτίμηση τους μέσω της κοινωνικοποίησης, παρά αν λειτουργείτε ως spammer και τους κουράσετε.

photo by edmittance

Τα blogs παρουσιάζονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με δύο κυρίως τρόπους.

To… κίνημα των blogger

Ο ένας, είναι μέσω της αρθρογραφίας που αφορά το νέο αυτό μέσο στα χέρια του πολίτη. Κάποιοι δημοσιογράφοι το ονομάζουν μάλιστα και κίνημα πολιτών. Και ίσως θα μπορούσε να ήταν, αν ζούσαμε σε μία εποχή που η έννοια της ελευθερίας του λόγου δεν ήταν γνωστή ακόμα. Δεν υπάρχει κανένα κίνημα εδώ, ασκούμε απλά ένα από τα δικαιώματα μας.

Προσωπικά δε πιστεύω πως ο ανομολόγητος έρωτας του Μήτσου που γράφει ποιήματα ή οι συνταγές μαγειρικής της κυρά Ματούλας από το χωριό μπορούν να αποτελέσουν κάποιο είδος κινήματος.

Φυσικά δεν έχουν αυτού του είδους τις γραφές στο μυαλό τους οι δημοσιογράφοι όταν αναφέρονται σε κινήματα. Και είναι αλήθεια πως υπάρχουν κατά καιρούς θέματα που γεννιούνται μέσα από τα blogs και είναι “πιασάρικα” για τις εφημερίδες, την τηλεόραση και τα περιοδικά. Συνήθως έχουν σχέση με λοιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς, σκάνδαλα, βρώμικα παιχνίδια και πολιτική.

Τα “πιασάρικα” αυτά θέματα, μπορούν να φέρουν μερικές διαφημίσεις ακόμα. Κι έτσι αρχίζουν οι δημοσιογράφοι μια έρευνα στα γρήγορα, που συνήθως μοιάζει σαν κακομονταρισμένο copy-paste, για να παρουσιάσουν στο ευρύ κοινό τα blogs.

Το πρώτο διάστημα παρακολουθούσα τη σχετική αρθρογραφία. Μετά κουράστηκα. Πολύ. Οι περισσότερες παρουσιάσεις είναι γεμάτες με ανακρίβειες ή κείμενα που ήδη έχω διαβάσει στο internet.

Και να παρουσιάσω τι; Το τάδε κείμενο ή ρεπορτάζ του τάδε δημοσιογράφου που δουλεύει στο τάδε μέσο στον οποίο μίλησε ο τάδε blogger; Ή μήπως να παρουσιάσω το τάδε κείμενο ή ρεπορτάζ του τάδε δημοσιογράφου που δουλεύει στο τάδε μέσο και αντιγράφει τα τάδε κείμενα της τάδε ξενόγλωσσης ηλεκτρονικής εφημερίδας του εξωτερικού; Προσωπικά προτιμώ την ευθεία οδό όταν θέλω να φτάσω σύντομα στον προορισμό μου.

Για να πω την αμαρτία μου, ακόμα και οι αναφορές στην μακαρίτισσα την Αμαλία έχουν αρχίσει να με εκνευρίζουν. Φαντάζομαι πως για να ασχοληθούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με την ταλαιπωρία του Αντώνη Τσιπρόπουλου (η οποία συνεχίζεται), θα πρέπει πρώτα να καταδικαστεί σε ισόβια και να κάνουν απεργία πείνας οι blogger για να μην τον στείλουν στην ηλεκτρική καρέκλα δια το έγκλημα του.

Οπότε όπως καταλαβαίνετε, νιώθω πως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να αναφερθώ σε παρόμοιες παρουσιάσεις και άρθρα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Δε νιώθω πως έχουν κάτι να μου προσφέρουν.

Γενικότερα μου μοιάζει αστείο να κάνεις “θέμα” αυτόν που αποφάσισε να σε κάνει “θέμα”.

Αρπαγή χωρίς σεβασμό και τσουβάλιασμα

Ο δεύτερος τρόπος μέσω του οποίου παρουσιάζονται τα blogs από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αφορά σε μια γενικότερη αρπαγή και αφαίμαξη της θεματολογίας που μπορεί να προκύψει μέσα από τα blogs.

Θέματα αρπάζονται και παρουσιάζονται από δημοσιογράφους με ονοματεπώνυμο στο ευρύ κοινό χωρίς καν μια στοιχειώδη αναφορά στις πηγές. Στην καλύτερη των περιπτώσεων γίνεται μια γρήγορη αναφορά του στυλ “φωτιά έχει ξεσπάσει στο διαδίκτυο από διάφορους bloggers”.

Οι περιπτώσεις αυτές, νομίζω πως είναι βούτυρο στο ψωμί των δημοσιογράφων. Το θέμα είναι έτοιμο, συνήθως έχει γίνει η απαραίτητη έρευνα ήδη κι έχει αποδειχτεί πως προκαλεί το ενδιαφέρον του κόσμου.

Και φυσικά δεν λέω πως δε πρέπει να το παρουσιάσουν, αλλά ρε φίλε, δείξε λίγο σεβασμό στις πηγές σου, πήγαινε το θέμα λίγο παραπέρα ως δημοσιογράφος, να πω κι εγώ πως έκανες κάτι με το πτυχίο και τις διασυνδέσεις σου.

Για να μην αναφέρω φυσικά τις πάρα πολλές περιπτώσεις που κλάπηκαν κυριολεκτικά και εξ’ ολοκλήρου κείμενα και παρουσιάστηκαν ως γραφές δημοσιογράφων ή που παρουσιάστηκαν με αναφορά στην πηγή χωρίς όμως να ερωτηθεί ο blogger αν επιθυμεί να αναδημοσιευτούν τα κείμενα του.

Κι ερχόμαστε στο τουτέστιν, που εγώ καλούμαι να παρουσιάσω τις παρουσιάσεις των δημοσιογράφων, οι οποίοι πληρώθηκαν για να παρουσιάσουν ένα θέμα που βρήκαν έτοιμο παρουσιασμένο μέσα από τα blogs…

Και πιάνω τον εαυτό μου να σιγομουρμουρίζει ένα παλιό άσμα του Μηλιώκα που πάει κάπως έτσι…

” …Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά

Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς…”

Κι αν μου πείτε πως πάλι τσουβαλιάζω τους δημοσιογράφους, υπόσχομαι στο Μεγάλο Τουτάτη πως θα το κόψω όταν σταματήσουν να μας τσουβαλιάζουν κι εκείνοι και δείξουν λίγο σεβασμό.

Αν φυσικά σας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη αποδελτίωση του τύπου αναφορικά με τα blogs, ο nikan κάνει μια πολύ καλή προσπάθεια εδώ και καιρό στο metablogging. Προσωπικά αν και αναγνωρίζω την προσπάθεια του, έχω σταματήσει να παρακολουθώ την αποδελτίωση γιατί συνήθως εκνευρίζομαι με όσα διαβάζω.

Σεβασμός στο σταθερό ψευδώνυμο

Ένα ακόμα θεματάκι που έχει προκύψει, είναι ουσιαστικά ένας κάποιος ψυχολογικός εκβιασμός σχετικά με την ανωνυμία και την επωνυμία των blogger. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ηλίθιο, από το να αποφασίσεις να γράφεις επώνυμα για να δίνουν βάση οι δημοσιογράφοι στη δύναμη της γραφής σου.

Προσωπικά έχω δώσει αρκετές συνεντεύξεις ως magica. Η επιλογή μου, δεν έχει να κάνει με την επωνυμία και την ανωνυμία. Ούτως ή άλλως, στέκω κάπου ανάμεσα εφόσον υπογράφω αρκετές φορές με το πραγματικό μου όνομα και όποιος θελήσει μπορεί να με βρει.

Μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας δελεάσει με την γλυκιά (;) καραμέλα της δημοσιότητας. Το ψευδώνυμο σας μπορεί να έχει την ίδια αξία με ένα κανονικό όνομα εφόσον είναι κάτι σταθερό και υπογράφετε τα κείμενα σας με αυτό. Και οι άνθρωποι των μέσων μαζικής ενημέρωσης επιβάλλεται να αναγνωρίζουν τα κείμενα που υπογράφετε με το ψευδώνυμο σας ως κείμενα με υπογραφή.

Δε στηρίζω την ανωνυμία ως ρόδα της κακοήθειας και της συκοφαντίας, αλλά πάντοτε θα στηρίζω την επιλογή κάποιου να υπογράφει με ένα σταθερό ψευδώνυμο τα κείμενα του.

Με λένε magica και είμαι καλά!

[photo by roudou]

Το θέμα πουλάει και ο διαφημιστικός χωροχρόνος ανάμεσα στις σχετικές συζητήσεις είναι πανάκριβος.

Τελικά σκέφτομαι, πως ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει σε αυτή τη χώρα. Και εμάς, προφανώς μας αξίζουν οι ροζιές για να τις τρώμε στη μάπα όπου βρεθούμε.

Ακόμα και στα blogs. Και φυσικά όχι χωρίς λόγο. Οι ροζιές πουλάνε ακόμα και στα blogs.

Αρκεί να γράψει κάποιος έναν καλό τίτλο που θα περιέχει τις λέξεις “DVD” , “Ζαχόπουλος”, “κομιστής”(μα τι ηλίθια λέξη) κι όλοι οι αναγνώστες θα πέσουν σαν τις μύγες στη ζάχαρη για να το διαβάσουν. Αρκετοί bloggers που το έχουν μυριστεί, κάνουν πλακίτσα και εκμεταλλεύονται το θέμα αυτό, για να αυξήσουν την αναγνωσιμότητα και την αναγνωρισιμότητα τους.

Ομολογώ πως είναι μια έξυπνη τακτική.

Μια ακτίνα ήλιου περνάει ανάμεσα από τις κουρτίνες μου την ώρα που γράφω. Κάθομαι και την χαζεύω για πολύ ώρα. Απλώνω το χέρι μου και την αγγίζω.

Ξέρω πως είναι πανάκριβη χωρίς να έχει τιμή. Ξέρω πως υπάρχει εκεί και με περιμένει να την θαυμάσω, να ασχοληθώ μαζί της.

Ξέρω πως θα συνεχίσει να υπάρχει εκεί, όταν ο κόσμος δε θα θυμάται ποιος ήταν ο Ζαχόπουλος.

Ποιος θα μας σώσει άραγε; Ποιος μπορεί να δώσει ένα τέλος σε αυτή την παρακμή;

Ο Μάνος Αντώναρος σκέφτεται πως μπορούν να μας σώσουν οι Διαφημιστικές. Δεν έχει κι άδικο με τον τρόπο που το σκέφτεται. Πιθανότατα να μπορούσαν να δώσουν ένα τέλος. Μα ξέρω πως δε θα το κάνουν ποτέ.

Γιατί το ξεκατίνιασμα θα συνεχίσει να πουλάει κι εμείς θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε τις μύγες πάνω στη ζάχαρη.

[photo by Ben Cooper]

Ας ξεκινήσουμε με ένα ερώτημα. Είναι τα comments σημαντικά; Φυσικά και είναι. Μερικοί blogger πιστεύουν πως είναι σημαντικότερα κι από την ίδια τη δημοσίευση. Κι όχι άδικα. Πολλές φορές η δημοσίευση (post) είναι απλά η αφορμή και το ζουμί βρίσκεται στα comments που αφήνουν οι επισκέπτες του blog μας. Άλλες φορές πάλι, όπως τώρα, μέσα από κάποια σχόλια προκύπτει η ανάγκη για τη δημιουργία ενός νέου post.

Ένα άτομο που μόλις έχει δημιουργήσει το blog του, είναι φυσικό να μην έχει αναγνώστες. Δεν έχει σημασία αν τα πρώτα του κείμενα είναι καλά ή κακά. Σημασία έχει πως κανείς δε γνωρίζει την ύπαρξη του. Ένας πολύ καλός τρόπος να δηλώσει την ύπαρξη του και να αποκτήσει τους πρώτους του αναγνώστες, είναι τα comments. Σχολιάζοντας σε άλλα blog, μεγάλης επισκεψιμότητας κατά προτίμηση, αφήνει το στίγμα του μέσω του url που συνοδεύει το σχόλιο του. Πιθανότατα κάποιοι να ρωτήσουν αν αυτό είναι ηθικό. Εγώ θα ρωτήσω το αντίθετο. Για ποιό λόγο να είναι ανήθικο; Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτό.

Υπάρχουν κι άλλα θετικά που μπορεί να εκμεταλλευτεί ένας νέος blogger σχολιάζοντας. Ένα από αυτά, είναι το υψηλό Google Page Rank που μπορεί να διαθέτει το ήδη γνωστό blog. Αυτό φυσικά, στην περίπτωση που ο ιδιοκτήτης του ήδη γνωστού blog, διαβάσει κάτι ενδιαφέρον στο νέο blog και αποφασίσει να κάνει κάποια αναφορά μέσα σε κάποιο post. Μπορεί για εσάς να μη σημαίνει τίποτα αυτό, για τις μηχανές αναζήτησης όμως, σημαίνει πολλά.

Επίσης, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, τα σχόλια αποτελούν ένα είδος δοσοληψίας. Σχολιάζεις στο δικό μου, σχολιάζω στο δικό σου και είμαστε και οι δύο ευχαριστημένοι. Αν σταματήσεις να σχολιάζεις σε άλλα blog θα δεις τα σχόλια του δικού σου να μειώνονται κατακόρυφα.

Προσωπικά, το τελευταίο διάστημα, επειδή εκτός από το προσωπικό μου blog έχω και την ευθύνη του blogspace, δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο. Έτσι σταδιακά, έπαψα να σχολιάζω με τους ρυθμούς που σχολίαζα παλιά σε άλλα blog. Επίσης θεωρώ και χαζό το να σχολιάσω μόνο και μόνο για να δηλώσω παρουσία. Θα σχολιάσω μόνο αν πραγματικά θέλω να πω κάτι και το ίδιο επιθυμώ να κάνουν και οι άλλοι.

Ο παράγοντας χρόνος, είναι πολύ σημαντικός για όλους μας. Μου έγραψε ο dfaser πως τον ενοχλεί να βλέπει αναπάντητα τα σχόλια που αφήνει σε blog, ειδικά αν έχουν τη μορφή ερωτημάτων. Δεν έχει άδικο. Όσο περιορισμένος και να είναι ο χρόνος ενός blogger, θα πρέπει πάντα να δίνει προτεραιότητα στα σχόλια που περιέχουν κάποιο ερώτημα. Όταν κάποιος σου κάνει μια ερώτηση, γνωρίζεις πως περιμένει να διαβάσει την απάντηση σου.

Υπάρχουν όμως και στιγμές, που μέσω των σχολίων, οι επισκέπτες εκφράζουν τη δική τους άποψη απλώς και μόνο. Θα απαντήσεις στα πρώτα σχόλια. Από ένα σημείο και μετά όμως, πιθανότατα να μην έχεις τι άλλο να προσθέσεις. Σαφέστατα θέλεις να διαβάσεις κι άλλες απόψεις σχετικά με το θέμα της δημοσίευσης σου, όμως δεν είναι ανάγκη να καταπιέζεις και τον εαυτό σου. Στις περιπτώσεις αυτές, σταματάω να απαντάω και απλώς διαβάζω. Δε γνωρίζω αν αυτό στεναχωρεί κάποιους από τους επισκέπτες μου, όμως θα ήταν χαζό να απαντάω χωρίς να υπάρχει ερώτημα ή χωρίς να έχω κάτι άλλο να προσθέσω.

Επίσης όπως πολύ σωστά το έθεσε η Mirella: “χαίρομαι όταν κάποιος διατυπώνει και τη δική του γνώμη και άποψη με αφορμή κάτι που δημοσίευσα, αλλά το να απαντώ είναι μια διαφορετική δράση που απαιτει πολύ περισσότερο χρόνο. Να, σήμερα για παράδειγμα που άφήνω αυτά τα σχόλια δεν νομίζω ότι θα προλάβω να ανανεώσω την ύλη στο δικό μου“.

Είναι φορές, που μπορεί να ασχολούμαι όλη μέρα με τα blogs και πάλι να μη προλάβω να απαντήσω στα σχόλια του blog μου. Άλλες φορές πάλι, μπορεί να καταναλώσω όλη την ενέργεια και τον ελεύθερο χρόνο μου σε blog άλλων ατόμων.

Πιστεύω πως ο καθένας μας, πρέπει να βρει τους δικούς του χρόνους και τις δικές του προτεραιότητες.

Θα έγραφα μια λίστα στα γρήγορα με τα “to do” ενός blogger, όμως το κείμενο ήδη είναι πάρα πολύ μεγάλο. Οπότε υπόσχομαι να τη γράψω μέσα στις επόμενες ημέρες.