Η συγκεκριμένη blogger έπεσε θύμα κλασσικής αντιγραφής των κειμένων του blog της και αποφάσισε να αντιδράσει και να στείλει ένα email στο άτομο που έκλεψε τα κείμενα της για να διαμαρτυρηθεί. Δε ξέρω πως το σκέφτηκε και αποφάσισε να κοινοποιήσει το μήνυμα της στο BlogSpace (και στο ask2use επίσης), αλλά ήταν έξυπνο και ίσως και πιασάρικο.

Εκτός από το πρώτο της μήνυμα όμως, συνέχισε να κοινοποιεί και την συνέχεια της αλληλογραφίας της με το άτομο που της είχε κλέψει το κείμενο από το blog της. Ομολογώ πως με διασκέδασε αρκετά η όλη κατάσταση. Διάβασα εκπληκτικές ατάκες.

Ουσιαστικά το μόνο που ζητούσε η blogger από τον κύριο που της έκλεψε το κείμενο, ήταν να τοποθετήσει ένα σύνδεσμο που να οδηγεί στην πηγή από την οποία το αντέγραψε. Δε του ζητούσε να το αφαιρέσει, ούτε του έκανε καυγά, ένα σύνδεσμο ζητούσε απλά ώστε να γνωρίζουν οι αναγνώστες ποιός έχει γράψει το κείμενο αυτό.

Η μέγιστη δικαιολογία που διάβασα ως απάντηση, ήταν το “νόμιζα πως κι εσύ το είχες αντιγράψει από αλλού”. Ώπα στάκα ρε μπάρμπα ένα λεπτό! Έτσι κάνεις τις δουλειές σου εσύ; Έτσι διατηρείς ιστοσελίδα; Αυτό μπορεί να το κάνει και η τρίχρονη ανιψιά μου αν της δείξω πως δουλεύει το copy-paste and publish. Έχει παραγίνει αυτό το κακό και πρέπει να αρχίσει να κόβεται σιγά σιγά. Έχουν γίνει μάγκες όλοι με το copy-paste. Και άντε, αν αφορά ένα δελτίο τύπου ή μια διαμαρτυρία πολιτών να το καταλάβω. Όταν όμως αφορά κείμενα, που κάποιος αφιέρωσε το χρόνο του για να τα γράψει για τη δική του σελίδα είναι απαράδεκτο.

Η συνέχεια όμως ήταν ακόμα καλύτερη. Ο άνθρωπος αυτός – ο κλέφτης κοινώς – ζητούσε από την blogger το όνομα, την ιδιότητα και το τηλέφωνο της προκειμένου να προσθέσει αυτό τον αναθεματισμένο σύνδεσμο προς την πηγή. Τι λες ρε φίλε; Μήπως θες και το ΑΦΜ; Να κατεβάσω το παντελόνι και να σκύψω τώρα ή να το αφήσουμε για αργότερα; Πάμε καλά;

Δε μπορώ να καταλάβω τη λογική τέτοιων ανθρώπων. Γουστάρουν το κείμενο ή το θέμα από ένα blog και το κλέβουν χωρίς να ρωτήσουν, αλλά αν απαιτήσεις να προσθέσουν το σύνδεσμο προς την πηγή, σε θεωρούν ένα “τίποτα” αν δε τους δώσεις επικυρωμένο πιστοποιητικό γέννησης και φωτοτυπία ταυτότητας.

Κι εκεί είναι που αναρωτιέται κάθε νορμάλ άνθρωπος, πως είναι δυνατόν να έχει τέτοιου είδους απαιτήσεις ένας κλέφτης από τον ιδιοκτήτη.

Φυσικά η blogger της ιστορίας μας του απάντησε καταλλήλως (πολύ την χάρηκα) και ο κλέφτης αναγκάστηκε τελικά να αφαιρέσει το κείμενο της.

Δεν αναφέρω ονόματα (εκτός αν το θελήσει η ίδια) για ευνόητους λόγους, αλλά της αξίζει ένα μεγάλο μπράβο για τον τρόπο που το χειρίστηκε.

photo by kalandrakas

Τα blogs παρουσιάζονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με δύο κυρίως τρόπους.

To… κίνημα των blogger

Ο ένας, είναι μέσω της αρθρογραφίας που αφορά το νέο αυτό μέσο στα χέρια του πολίτη. Κάποιοι δημοσιογράφοι το ονομάζουν μάλιστα και κίνημα πολιτών. Και ίσως θα μπορούσε να ήταν, αν ζούσαμε σε μία εποχή που η έννοια της ελευθερίας του λόγου δεν ήταν γνωστή ακόμα. Δεν υπάρχει κανένα κίνημα εδώ, ασκούμε απλά ένα από τα δικαιώματα μας.

Προσωπικά δε πιστεύω πως ο ανομολόγητος έρωτας του Μήτσου που γράφει ποιήματα ή οι συνταγές μαγειρικής της κυρά Ματούλας από το χωριό μπορούν να αποτελέσουν κάποιο είδος κινήματος.

Φυσικά δεν έχουν αυτού του είδους τις γραφές στο μυαλό τους οι δημοσιογράφοι όταν αναφέρονται σε κινήματα. Και είναι αλήθεια πως υπάρχουν κατά καιρούς θέματα που γεννιούνται μέσα από τα blogs και είναι “πιασάρικα” για τις εφημερίδες, την τηλεόραση και τα περιοδικά. Συνήθως έχουν σχέση με λοιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς, σκάνδαλα, βρώμικα παιχνίδια και πολιτική.

Τα “πιασάρικα” αυτά θέματα, μπορούν να φέρουν μερικές διαφημίσεις ακόμα. Κι έτσι αρχίζουν οι δημοσιογράφοι μια έρευνα στα γρήγορα, που συνήθως μοιάζει σαν κακομονταρισμένο copy-paste, για να παρουσιάσουν στο ευρύ κοινό τα blogs.

Το πρώτο διάστημα παρακολουθούσα τη σχετική αρθρογραφία. Μετά κουράστηκα. Πολύ. Οι περισσότερες παρουσιάσεις είναι γεμάτες με ανακρίβειες ή κείμενα που ήδη έχω διαβάσει στο internet.

Και να παρουσιάσω τι; Το τάδε κείμενο ή ρεπορτάζ του τάδε δημοσιογράφου που δουλεύει στο τάδε μέσο στον οποίο μίλησε ο τάδε blogger; Ή μήπως να παρουσιάσω το τάδε κείμενο ή ρεπορτάζ του τάδε δημοσιογράφου που δουλεύει στο τάδε μέσο και αντιγράφει τα τάδε κείμενα της τάδε ξενόγλωσσης ηλεκτρονικής εφημερίδας του εξωτερικού; Προσωπικά προτιμώ την ευθεία οδό όταν θέλω να φτάσω σύντομα στον προορισμό μου.

Για να πω την αμαρτία μου, ακόμα και οι αναφορές στην μακαρίτισσα την Αμαλία έχουν αρχίσει να με εκνευρίζουν. Φαντάζομαι πως για να ασχοληθούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με την ταλαιπωρία του Αντώνη Τσιπρόπουλου (η οποία συνεχίζεται), θα πρέπει πρώτα να καταδικαστεί σε ισόβια και να κάνουν απεργία πείνας οι blogger για να μην τον στείλουν στην ηλεκτρική καρέκλα δια το έγκλημα του.

Οπότε όπως καταλαβαίνετε, νιώθω πως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να αναφερθώ σε παρόμοιες παρουσιάσεις και άρθρα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Δε νιώθω πως έχουν κάτι να μου προσφέρουν.

Γενικότερα μου μοιάζει αστείο να κάνεις “θέμα” αυτόν που αποφάσισε να σε κάνει “θέμα”.

Αρπαγή χωρίς σεβασμό και τσουβάλιασμα

Ο δεύτερος τρόπος μέσω του οποίου παρουσιάζονται τα blogs από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αφορά σε μια γενικότερη αρπαγή και αφαίμαξη της θεματολογίας που μπορεί να προκύψει μέσα από τα blogs.

Θέματα αρπάζονται και παρουσιάζονται από δημοσιογράφους με ονοματεπώνυμο στο ευρύ κοινό χωρίς καν μια στοιχειώδη αναφορά στις πηγές. Στην καλύτερη των περιπτώσεων γίνεται μια γρήγορη αναφορά του στυλ “φωτιά έχει ξεσπάσει στο διαδίκτυο από διάφορους bloggers”.

Οι περιπτώσεις αυτές, νομίζω πως είναι βούτυρο στο ψωμί των δημοσιογράφων. Το θέμα είναι έτοιμο, συνήθως έχει γίνει η απαραίτητη έρευνα ήδη κι έχει αποδειχτεί πως προκαλεί το ενδιαφέρον του κόσμου.

Και φυσικά δεν λέω πως δε πρέπει να το παρουσιάσουν, αλλά ρε φίλε, δείξε λίγο σεβασμό στις πηγές σου, πήγαινε το θέμα λίγο παραπέρα ως δημοσιογράφος, να πω κι εγώ πως έκανες κάτι με το πτυχίο και τις διασυνδέσεις σου.

Για να μην αναφέρω φυσικά τις πάρα πολλές περιπτώσεις που κλάπηκαν κυριολεκτικά και εξ’ ολοκλήρου κείμενα και παρουσιάστηκαν ως γραφές δημοσιογράφων ή που παρουσιάστηκαν με αναφορά στην πηγή χωρίς όμως να ερωτηθεί ο blogger αν επιθυμεί να αναδημοσιευτούν τα κείμενα του.

Κι ερχόμαστε στο τουτέστιν, που εγώ καλούμαι να παρουσιάσω τις παρουσιάσεις των δημοσιογράφων, οι οποίοι πληρώθηκαν για να παρουσιάσουν ένα θέμα που βρήκαν έτοιμο παρουσιασμένο μέσα από τα blogs…

Και πιάνω τον εαυτό μου να σιγομουρμουρίζει ένα παλιό άσμα του Μηλιώκα που πάει κάπως έτσι…

” …Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά

Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς…”

Κι αν μου πείτε πως πάλι τσουβαλιάζω τους δημοσιογράφους, υπόσχομαι στο Μεγάλο Τουτάτη πως θα το κόψω όταν σταματήσουν να μας τσουβαλιάζουν κι εκείνοι και δείξουν λίγο σεβασμό.

Αν φυσικά σας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη αποδελτίωση του τύπου αναφορικά με τα blogs, ο nikan κάνει μια πολύ καλή προσπάθεια εδώ και καιρό στο metablogging. Προσωπικά αν και αναγνωρίζω την προσπάθεια του, έχω σταματήσει να παρακολουθώ την αποδελτίωση γιατί συνήθως εκνευρίζομαι με όσα διαβάζω.

Σεβασμός στο σταθερό ψευδώνυμο

Ένα ακόμα θεματάκι που έχει προκύψει, είναι ουσιαστικά ένας κάποιος ψυχολογικός εκβιασμός σχετικά με την ανωνυμία και την επωνυμία των blogger. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ηλίθιο, από το να αποφασίσεις να γράφεις επώνυμα για να δίνουν βάση οι δημοσιογράφοι στη δύναμη της γραφής σου.

Προσωπικά έχω δώσει αρκετές συνεντεύξεις ως magica. Η επιλογή μου, δεν έχει να κάνει με την επωνυμία και την ανωνυμία. Ούτως ή άλλως, στέκω κάπου ανάμεσα εφόσον υπογράφω αρκετές φορές με το πραγματικό μου όνομα και όποιος θελήσει μπορεί να με βρει.

Μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας δελεάσει με την γλυκιά (;) καραμέλα της δημοσιότητας. Το ψευδώνυμο σας μπορεί να έχει την ίδια αξία με ένα κανονικό όνομα εφόσον είναι κάτι σταθερό και υπογράφετε τα κείμενα σας με αυτό. Και οι άνθρωποι των μέσων μαζικής ενημέρωσης επιβάλλεται να αναγνωρίζουν τα κείμενα που υπογράφετε με το ψευδώνυμο σας ως κείμενα με υπογραφή.

Δε στηρίζω την ανωνυμία ως ρόδα της κακοήθειας και της συκοφαντίας, αλλά πάντοτε θα στηρίζω την επιλογή κάποιου να υπογράφει με ένα σταθερό ψευδώνυμο τα κείμενα του.

Με λένε magica και είμαι καλά!

[photo by roudou]

Στην περίπτωση αυτή δεν μιλάμε για αντιγραφή ενός κειμένου μέσω copy paste, μιλάμε για την παρουσίαση του ίδιου θέματος από διάφορα άτομα.

Ξέρω αρκετούς, που ενώ θέλουν να γράψουν σχετικά με κάποια είδηση, τελικά δεν το κάνουν γιατί είδαν πως έγραψε κάποιος άλλος blogger.

Τα πράγματα χειροτερεύουν, όταν η είδηση έρχεται από το εξωτερικό και όπως είναι λογικό πολλαπλασιάζονται τα άτομα που θα αναπαράγουν την είδηση.

Ας πάρουμε για παράδειγμα μια είδηση που βγήκε από ένα μεγάλο ειδησεογραφικό πρακτορείο του εξωτερικού. Την είδηση αυτή, ας πούμε ότι θα την αναπαράγουν αρκετοί blogger του εξωτερικού, ελληνικά ειδησεογραφικά πρακτορεία, ελληνικές σοβαρές και γνωστές ιστοσελίδες, 2-3 κανάλια στις ειδήσεις τους και 10 Έλληνες blogger. Για να την αναπαράγουν τόσα μέσα, σημαίνει πως έχει μια κάποια ιδιαίτερη σημασία ως είδηση γι’ αυτούς.

Θα φτιάξει ο Έλληνας αναγνώστης το πρωί τον καφέ του, θα διαβάσει την είδηση σε κάποιες ελληνικές ιστοσελίδες, πιθανότατα να την ακούσει στις ειδήσεις, μετά θα την διαβάσει σε μερικά ξένα blog και όταν πια θα φτάσει να διαβάζει την ίδια είδηση και στα Ελληνικά blog, θα αρχίσει να εκνευρίζεται που δεν έχουν κάτι πρωτότυπο να γράψουν οι Έλληνες Blogger και αντιγράφουν τους υπόλοιπους.

Η απλούστατη πιθανότητα να μην έχουν “αντιγράψει” την πληροφορία οι Έλληνες blogger αλλά να την έλαβαν από την ίδια πηγή με τους υπόλοιπους, δεν περνάει ποτέ από το μυαλό τους.

Δηλαδή τόσο περίεργο είναι να έχουν στα feed τους το BBC, το CNN και το Reuters οι Έλληνες blogger; Μήπως από το ίδιο το feed, την ίδια ακριβώς ώρα δε θα λάβουν την είδηση και οι ξένοι blogger αλλά και οι Ελληνικές Ειδησεογραφικές σελίδες;

Δηλαδή, αν γίνει σήμερα ένας φόνος έξω από το σπίτι μου και το παρουσιάσω πρώτη εγώ στο blog μου, αυτό σημαίνει πως όλα τα ΜΜΕ που θα μαζευτούν σαν τις μέλισσες για να καλύψουν το θέμα θα με αντιγράφουν;

Μα αφού έγινε έξω από το σπίτι μου ο υποτιθέμενος φόνος, λογικό δεν είναι να το γνώριζα πρώτη; Κι αυτό δηλαδή τι σημαίνει; Πως απαγορεύεται σε όλους τους υπόλοιπους να γράψουν σχετικά με το φόνο;

Shades.

Αντιγράφω εδώ όλο το κείμενο του Sardo όπως το δημοσίευσε στο μπλογκ του και στον οίκο αντοχής..

Όταν έμαθε η V ότι αντέγραψε ολόκληρο κείμενο από τον Shades και το ποστάρησε για δικό του ένας μαλάκας στο wordpress (χθες βράδυ όλα αυτά) εγώ ανέβασα το προηγούμενο ποστ (στο blog μου) κι εκείνη έστειλε ένα mail στο wordpress

“”misappropriation of a post

I’m a journalist …….and i’ ve got 3 blogs. One of them in wordpress.

Another blogger informed me that a post of his own was published in a blog at wordpress form another blogger who endores it as his inspiration.
Checking the dates you will easily discover who copied whom.

http://kavlas.wordpress.com

http://sershades.blogspot.com

In the name of netiquette and web honor, i ask of you to delete the post at wordpress.
Sincerely yours
V”

Λοιπόν μάγκες πουρνό πουρνό έλαβε η κυρά το εξής mail από το wordpress

”

Hi,
I have suspended that blog.
If it returns it will do so without that article and with the blog owner knowing more about what he did.
I hope this is okay.
-

Mark”

χεχεχεχχεχεχεχχεχεχε

ΠΑΡΤΟ ΚΑΤΩ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΑ
(well done wordpress!)

Τι σου είπε Shades η V; Θυμάσαι;

“Να διαβάζεις ό,τι σε ευχαριστεί
Να γράφεις ό,τι επιθυμείς
Να χαίρεσαι όταν σε αντιγράφουν
και να ξέρεις πως
Ουδείς ατιμώρητος στο web”

Χαίρε click-@