Γενικά είναι πολύ ενδιαφέρον να παρατηρείς στην πορεία του χρόνου, πόσοι είναι αυτοί που θέλουν να φορέσουν καπέλο στο μέσο που ονομάζεται blog. Προσπαθώ να φανταστώ την εικόνα που λαμβάνει κάποιος που δεν έχει σχέση με το χώρο και είμαι σίγουρη πως τελικά αντιλαμβάνεται λανθασμένα το μέσο αυτό. Για κάποιους το blogging "θα πρέπει" να ασχολείται με την πολιτική και την κοινωνία. Για κάποιους άλλους το blogging "θα πρέπει" να ακολουθεί δημοσιογραφικά πρότυπα ενώ άλλοι στηρίζουν τη λογοτεχνική ή την προσωπική πλευρά που πρέπει να έχει το μέσο.

Αρκετές φορές παρατηρώ διάφορους bloggers να κολλάνε, να μη ξέρουν τι να γράψουν ή να προσπαθούν να μιμηθούν το στυλ άλλων bloggers. Προσωπικά πιστεύω πως κάθε blog είναι διαφορετικό, όπως διαφορετικός είναι και ο κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε. Μια από τις μεγαλύτερες "βιομηχανίες" στη χώρα μας είναι ο τουρισμός. Η μεγαλύτερη ίσως. Οι δυο βασικές του κατηγορίες είναι ο εισερχόμενος και ο εξερχόμενος τουρισμός. Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει ο τουρισμός με το blogging. Κάποια στοιχεία του θεωρώ πως έχουν μεγάλη σχέση.

Κι ενώ ακούγονται διάφορες φήμες περί μαύρων τζιπ και χειροπεδών μάλλον είναι καιρός να κάνουμε μια πρώτη μικρή επισκόπηση του φαινομένου press-gr. Διότι όσο και να το παίζουν υπεράνω οι περισσότεροι και να το θεωρούν κατάπτυστο τις ώρες τούτες, υπήρξαν φανατικοί αναγνώστες του και του χάρισαν την αίγλη που είχε εις πολιτικούς - δημοσιογραφικούς - επιχειρηματικούς κύκλους. Πάω στοίχημα την ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ που δε διαθέτω, ότι αν κάποιος έλεγχε μια προς μια τις ip των καθημερινών επισκεπτών (συν σχολιαστών) του ιστολογίου τούτου θα έβρισκε μαζεμένα όλα τα άνθη της μικροσκοπικής χώρας που ονομάζεται ΕΛΛΑΔΑ.

Είναι λίγο σπάνιο φαινόμενο το να μπορέσει κάποιος να κάνει γνωστό το blog του, χωρίς να είναι κοινωνικός και χωρίς να το προωθήσει με διάφορους τρόπους. Κατά καιρούς παρατηρώ διάφορα άτομα που χρησιμοποιούν τις γνωστές τακτικές προώθησης, με τέτοιο τρόπο όμως, που περνάνε τη λεπτή γραμμή της κοινωνικοποίησης και μετατρέπονται σε spammers που αρχίζουν να με ενοχλούν.

Οι παλιότεροι και μεγαλύτεροι προφανώς θυμούνται την όμορφη εποχή της πειρατικής ραδιοφωνίας. Τότε τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά στο μέσο που ονομάζεται ραδιόφωνο. Όσο το σκέφτομαι τόσο περισσότερο βρίσκω ομοιότητες με το blogging. Την εποχή της πειρατικής ραδιοφωνίας

Όταν ξεκίνησα με τα blogs, θεωρούσα τα blogroll κάτι πολύ σημαντικό. Ίσως κι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία των blogs. Πρόσεχα πολύ ποια blog έβαζα στο δικό μου και τσέκαρα κάπου κάπου, να δω ποιοι blogger με έχουν στο δικό τους. Με το πέρασμα του χρόνου είχε αρχίσει να με κουράζει η λογική του blogroll. Δε ξέρω τι μου έφταιγε περισσότερο. Λίγο κάποιες μικροπρέπειες μεταξύ bloggers, λίγο η χαζή λογική της ανταλλαγής και το αλισβερίσι, λίγο το μακρινάρι που συνεχώς μεγάλωνε καθώς αύξαναν και πλήθαιναν τα blogs. Ίσως κι όλα μαζί.

Μια πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε διάφορες απρόσωπες ιστοσελίδες και στα blogs, είναι πως τα blogs, είτε προσωπικά είτε θεματικά, ακολουθούν τους ρυθμούς της ζωής μας. Συνήθως οι αναγνώστες ενός blog, αποκτούν με τον καιρό μια σχέση "οικειότητας" με τους ιδιοκτήτες-blogger που προτιμούν να διαβάζουν. Αν προσπαθήσω λιγάκι, μπορώ άνετα να θυμηθώ διάφορες φάσεις από τις ζωές των blogger που διαβάζω. Κι αυτό είναι ουσιαστικά που τα κάνει ανθρώπινα και όχι απρόσωπα.