Για κάποιους το blogging “θα πρέπει” να ασχολείται με την πολιτική και την κοινωνία. Για κάποιους άλλους το blogging “θα πρέπει” να ακολουθεί δημοσιογραφικά πρότυπα ενώ άλλοι στηρίζουν τη λογοτεχνική ή την προσωπική πλευρά που πρέπει να έχει το μέσο.

Μερικοί υποστηρίζουν την επώνυμη γραφή ενώ κάποιοι άλλοι σκίζουν τα ρούχα τους για το δικαίωμα της ψευδωνυμίας.

Για να δέσει το γλυκό της ιστορίας μας, πρέπει να προσθέσουμε και αυτούς που θεωρούν απαράδεκτη τη χρήση διαφήμισης στο ιδεολογικό αυτό μέσο και αυτούς που δε βρίσκουν κάτι κακό στην αυτοσυντήρηση ή ακόμα και στο κέρδος μέσω των blog τους.

Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό ανακατεύονται από επαγγελματίες μέχρι και πολιτικοί που θέλουν να προσθέσουν φίμωτρο και “πρέπει” στον άναρχο αυτό κόσμο, μέσω νόμων και διατάξεων που διαρρέουν για ανιχνευτικούς σκοπούς σε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες.

Κατά καιρούς επικρατεί τόσος πανικός στο χώρο, που ειλικρινά μου χαλάει τη διάθεση και αρνούμαι να γράψω οτιδήποτε.

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει να φορέσουμε ένα οποιοδήποτε καπέλο στα blogs. Δε μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο θεωρούν κάποιοι, ότι τα blogs μπορούν να δεχτούν ένα συγκεκριμένο καπέλο. Είναι άναρχο μέσο που δε χωνεύει τα καπέλα.

Ακόμα και η πιο σκληρή νομοθεσία να ψηφιστεί σχετικά με το χώρο αυτό, πάλι θα υπάρχουν οι φωτεινές ακτίνες που θα εκπέμπουν από το εξωτερικό και θα γράφουν τους κανόνες της Ελλάδας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Τι θα ακολουθήσει μετά; Οι τακτικές λογοκρισίας της Κίνας στην οποία δώσαμε προ ολίγων ημερών την ιερή φλόγα του Ολυμπιακού πνεύματος;

photo by elvis payne

Μια από τις μεγαλύτερες “βιομηχανίες” στη χώρα μας είναι ο τουρισμός. Η μεγαλύτερη ίσως. Οι δυο βασικές του κατηγορίες είναι ο εισερχόμενος και ο εξερχόμενος τουρισμός. Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει ο τουρισμός με το blogging. Κάποια στοιχεία του θεωρώ πως έχουν μεγάλη σχέση.

Πέρα από τα απολύτως προσωπικά blog, μπορώ να διακρίνω δυο μεγάλες κατηγορίες θεματολογίας στα blogs.

Τα εισερχόμενα θέματα

Η πρώτη, αφορά θέματα ή τάσεις που βρίσκουμε από το εξωτερικό, από ξένες ιστοσελίδες ή blogs και για τα οποία θεωρούμε πως είναι σημαντικό να γράψουμε, ώστε να ενημερώσουμε τους αναγνώστες μας σχετικά.

Τα εξερχόμενα θέματα

Η δεύτερη, αφορά θέματα που μας απασχολούν σε τοπικό επίπεδο και τα οποία θεωρούμε αρκετά σημαντικά ώστε να γράψουμε σχετικά με αυτά για να τα διαδώσουμε. Κάποιες φορές, καταφέρνουν να περάσουν ακόμα και τα σύνορα της χώρας και να γίνουν τα εισερχόμενα θέματα άλλων λαών.

Εισερχόμενα vs Εξερχόμενα

Σε αντίθεση λοιπόν με τον τουρισμό μας, η ζυγαριά της θεματολογίας των blogs γέρνει αρκετά υπέρ των εισερχόμενων θεμάτων (με εξαίρεση την θεματολογία που αντλούμε από τα ΜΜΕ). Αυτό φυσικά είναι κάπως ανησυχητικό αλλά οφείλεται τόσο στη γλώσσα μας, όσο και στον γνωστό πια τεχνολογικό μεσαίωνα μας.

Ο μικρόκοσμος μας

Καμιά φορά ξεχνάμε το περιβάλλον γύρω μας και όσα συμβαίνουν εκεί. Το έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ, που δε θεωρούμε πως έχει κάτι σημαντικό να μας προσφέρει.

Αυτό το είχα παρατηρήσει για πρώτη φορά πριν πολλά χρόνια, όταν εργαζόμουν στο Νυμφαίο της Φλώρινας. Παρ’ όλο που είχε αυξημένο τουρισμό και αξία η περιοχή, οι περισσότεροι ντόπιοι δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν όσο θα έπρεπε τον τόπο τους. Αρκετοί από αυτούς, δεν είχαν επισκεφτεί ούτε μια φορά τις περιοχές για τις οποίες ερχόταν οι τουρίστες. Το ίδιο μοτίβο το συνάντησα και σε άλλες περιοχές της χώρας αργότερα.

Ο μικρόκοσμος μας, είναι και θα πρέπει να είναι περισσότερο σημαντικός. Κοιτάξτε γύρω σας, βγείτε μια βόλτα και παρατηρήστε τον τόπο σας. Είναι γεμάτος θέματα και έμπνευση, γράψτε για όσα υπάρχουν και συμβαίνουν γύρω σας. Ίσως για εσάς να μην είναι σημαντικά, μα μη ξεχνάτε πως μπορεί να είναι για εμένα που δεν τα γνωρίζω και δε ζω στον τόπο σας.

Αν δεν γράψετε εσείς για όσα βλέπετε και βιώνετε, για όσα αγαπάτε ή σας ενοχλούν, ποιος θα γράψει; Και μη ξεχνάτε, πως είναι ευκολότερο να γράφουμε για θέματα, τα οποία ήδη γνωρίζουμε καλά.

photo by Weeping-Willow

Διότι όσο και να το παίζουν υπεράνω οι περισσότεροι και να το θεωρούν κατάπτυστο τις ώρες τούτες, υπήρξαν φανατικοί αναγνώστες του και του χάρισαν την αίγλη που είχε εις πολιτικούς – δημοσιογραφικούς – επιχειρηματικούς κύκλους.

Πάω στοίχημα την ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ που δε διαθέτω, ότι αν κάποιος έλεγχε μια προς μια τις ip των καθημερινών επισκεπτών (συν σχολιαστών) του ιστολογίου τούτου θα έβρισκε μαζεμένα όλα τα άνθη της μικροσκοπικής χώρας που ονομάζεται ΕΛΛΑΔΑ.

Συγκεκριμένα θα έβρισκε:

• Τους τριακόσιους της Βουλής (συν γυναιξί και τέκνα ικανά να χειριστούν ηλεκτρονικό υπολογιστή)
• Τους παρατρεχάμενους των τριακοσίων (κι όλο τους το σόι)
• Εμπλεκόμενους με την πολιτική υπό διάφορες μορφές (δημάρχους, νομάρχες, κοινοτάρχες, καφετζήδες δημαρχείων, περιπτεράδες κλπ)
• Όλους τους δημοσιογράφους της χώρας (εσύ πόσα θεματάκια έκλεψες από το press-gr αλήθεια;)
• Όλους τους επιχειρηματίες της χώρας που έχουν αφήσει κουτσουλιές δεξιά κι αριστερά (συν γυναιξί και τέκνα ικανά να χειριστούν ηλεκτρονικό υπολογιστή)
• Όλο το σώμα της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος
• Διάφορους bloggers δημοσιογραφικών blogs (θέλω να γίνω ιζνογκούντ στη θέση του ιζνογκούντ)
• Διάφορους καμένους bloggers (που δημιουργούσαν spam στα σχόλια για να βγάλουν λίγα σεντς περισσότερα από τις διαφημίσεις τους)
• Διάφορους καμένους γενικότερα (που δεν τους κάθισε η ξανθιά στο chat κι έπρεπε κάπου να ξεσπάσουν)

Στο μικρό ποσοστό που περισσεύει από τις προηγούμενες κατηγορίες θα έβρισκε:

• Πολίτες που ήθελαν να καταγγείλουν την ασχήμια της χώρας μας, σε ένα χώρο που γνώριζαν πως σύχναζαν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι μας.
• Πολίτες που ήθελαν να μάθουν τι διάολο συμβαίνει σε αυτή τη χώρα και κανείς δε τους λέει τίποτα.

Να πιάσουμε μήπως ένα τεφτέρι να δούμε αν βγαίνουν τα νούμερα; Είμαι σίγουρη πως βγαίνουν.

Προσωπικά δεν έχω καμία σχέση με την ομάδα του press-gr οπότε δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι ακριβώς συνέβαινε και αν όντως υπήρχαν εκβιασμοί ή όχι. Αυτό είναι δουλειά άλλων να το κρίνουν, οπότε κρατάμε μια στάση αναμονής επί του θέματος, για να μην παραπληροφορούμε τον κόσμο.

Την στάση αυτή βεβαίως βεβαίως, καλό θα ήταν να τη διατηρήσουν και οι δημοσιογράφοι (συν bloggers) αυτής της χώρας. Ειδικά αν :

• Παρακολουθούσαν το press-gr καθημερινά για να αρμέξουν πληροφορίες για τα άρθρα τους
• Έκλεβαν στην κυριολεξία τα άρθρα του press-gr
• Γέμιζαν τον (πληρωμένο με διαφημίσεις) τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό χρόνο τους με θέματα του Press-gr.
• Παρακαλούσαν το press-gr να δημοσιεύσει δικά τους άρθρα.
• Έχουν καρφώσει άλλους συναδέλφους τους μέσω των σχολίων του press-gr.
• Έχουν καρφώσει τα αφεντικά τους μέσω των σχολίων του press-gr.
• Έχουν εκμεταλλευτεί την μη ύπαρξη λογοκρισίας για να βγάλουν τα απωθημένα τους μέσω των σχολίων του press-gr.

Οι υπόλοιποι (μη φανταστείτε πως έμειναν και πολλοί) μπορείτε να λειτουργήσετε σύμφωνα με την προσωπική σας κρίση και ηθική.

Επίσης όσοι πολιτικοί – επιχειρηματίες – δημοσιογράφοι ενοχλήθηκαν ή προσβλήθηκαν γενικότερα από τα κείμενα του press-gr, θα πρέπει να γνωρίζουν πως σχεδόν σε κάθε σπίτι, γραφείο και καφενείο λέγονται παρόμοια ευγενικά σχόλια για τα άτομα τους.

Η τρομοκρατία δε θα φέρει κανένα αποτέλεσμα. Ανήκει και πρέπει να ανήκει σε μια άλλη εποχή. Με θλίβει ιδιαίτερα, που αυτές τις ημέρες διαβάζω σχόλια τρομοκρατημένων πολιτών που ανησυχούν επειδή τόλμησαν να καταγγείλουν στο Press-gr τις κουτσουλιές που έβλεπαν γύρω τους ή άλλους που αποφασίζουν ξαφνικά να αρχίσουν τη λογοκρισία στα σχόλια των blog τους.

Σκέφτομαι να προτείνω τη μετονομασία του προγράμματος «Κοινωνία της πληροφορίας» σε «Κοινωνία της τρομοκρατίας».

Δε θέλω να ακούσω πως ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να ακολουθήσει τη νόμιμη οδό για τις καταγγελίες του. Γνωρίζουμε όλοι, ότι το σύστημα αυτό δε λειτουργεί και είναι και πολυέξοδο για τον Έλληνα των 700 ευρώ.

Αν λειτουργούσε θα είχε φροντίσει το κράτος και η δικαιοσύνη να πάρω τους μισθούς και τα ένσημα μου από παλαιότερο αφεντικό μου. Αντιθέτως το μόνο που κέρδισα εφόσον ξόδεψα τα χρήματα μου σε δικηγόρους, είναι ένα χαρτί που με δικαιώνει. Να το βράσω το χαρτί, τα χρήματα και τα ένσημα μπορεί η δικαιοσύνη να μου τα δώσει; Όχι δε μπορεί. Κι επιτρέπει σε έναν απατεώνα να συνεχίζει να εκμεταλλεύεται τον κόσμο.

Αν λειτουργούσε το σύστημα θα είχε κόψει τον κώλο σε πολιτικό που προεκλογικά στο δικαστήριο έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο και μετεκλογικά θέλησε να με βγάλει ψευδομάρτυρα. Όμως το σύστημα δε λειτουργεί και ο κόσμος το γνωρίζει. Το σύστημα υπάρχει μόνο για να μας ταλαιπωρεί και να εκτρέφει τις αγέλες των δικηγόρων. Η Νέμεσις γέρνει στο πλευρό των λίγων και εκλεκτών.

Επίσης είναι γνωστό πως αν κάποιος πολίτης, έγραφε την καταγγελία του σε ένα δικό του άγνωστο blog, το πιθανότερο θα ήταν να μην το διαβάσει σχεδόν κανείς, οπότε δεν είχε νόημα.

Γενικότερα, ήταν φανερό σε όλους όσους έχουν ανεκτό δείκτη νοημοσύνης πως πίσω από το συγκεκριμένο χώρο υπήρχαν δημοσιογράφοι. Το φαινόμενο του press-gr θα μπορούσε να λειτουργήσει πολύ καλά αν είχε αποφύγει κάποια λάθη.

Για να μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο όμως, θα έπρεπε να ασκούν λογοκρισία, κάτι που όπως φαίνεται δεν τους ήταν επιθυμητό. Φυσικά αυτό είχε ως αποτέλεσμα να περάσουν στην απέναντι άκρη και να τους γυρίσει μπούμερανγκ η όλη κατάσταση.

Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχήσει περισσότερο, είναι πως στη χώρα αυτή μπορείς να ανέλθεις μόνο μέσω του κιτρινισμού, του λαϊκισμού και της σκανδαλολογίας. Κι αυτή είναι μια οδός που δεν ακολούθησαν μόνο στο press-gr. Συμβαίνει και στις καλύτερες δημοσιογραφικές οικογένειες.

Δε βρίσκω οπότε, για ποιο λόγο θα πρέπει να ρίξω στην πυρά τους δημοσιογράφους του press-gr εφόσον και οι υπόλοιποι λίγο ή πολύ, στην ίδια χαβούζα περιφέρονται.

Φυσικά όλα αυτά τα εξετάζω υπό το γενικότερο πρίσμα του φαινομένου press-gr, όπως το παρατηρούσα λόγω του blogspace. Όπως είπα και προηγουμένως δε γνωρίζω αν υπήρχαν κρυμμένοι εκβιασμοί πίσω από όλα αυτά, κάτι που δίνει μια διαφορετική οπτική και λογική ίσως στο θέμα.

Χρειαζόμαστε μια ελεύθερη, ειλικρινή δημοσιογραφία. Χρειαζόμαστε τη δημοσιογραφία και την σκληρή κριτική των πολιτών. Χρειαζόμαστε το σεβασμό στην ελευθερία του λόγου.

Όμως αυτό μοιάζει με ουτοπία στην Ελλάδα του 2008.

Ίσως κάποτε η δικαιοσύνη να ήταν τυφλή. Στις μέρες μας, μοιάζει να μας χλευάζει και μας πετάει το μαντήλι της, να κλείσουμε τα μάτια για να μη βλέπουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας…

photo by mindgutter

Κατά καιρούς παρατηρώ διάφορα άτομα που χρησιμοποιούν τις γνωστές τακτικές προώθησης, με τέτοιο τρόπο όμως, που περνάνε τη λεπτή γραμμή της κοινωνικοποίησης και μετατρέπονται σε spammers που αρχίζουν να με ενοχλούν.

Όταν αυτό γίνεται στα σχόλια των blog μου, πολλές φορές τα διαγράφω. Ακόμα κι αν αφορούν θέματα, τα οποία αν μου τα επικοινωνούσαν με άλλο τρόπο θα με ενδιέφεραν.

Διάδοση ενός θέματος

Κατά καιρούς πραγματοποιούνται διάφορες κινήσεις στο χώρο των blogs που αφορούν είτε πολιτικά, είτε κοινωνικά είτε περιβαλλοντικά θέματα. Μπορεί για κάποιους ένα τέτοιο θέμα να είναι πολύ σημαντικό. Για άλλους όμως δεν είναι. Αλλά ακόμα κι αν είναι, δε καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να ανεχτούν ένα copy-paste κείμενο στα σχόλια ενός άσχετου θέματος του blog τους.

Προσπαθήστε να είστε ευγενικοί και προσεγγίστε τον blogger με ένα e-mail. Aν τον ενδιαφέρει το θέμα, θα ασχοληθεί μόνος του με μια νέα δημοσίευση στο blog του. Στο internet δεν υπάρχουν μόνο bloggers και διαταράσσετε τη ροή των δημοσιεύσεων.

Μπλογκοπαίχνιδα

Σύμφωνα με παλιά λαϊκή ρήση “το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται και ο παπάς“. Πιθανότατα να είχαν κάποιο ενδιαφέρον όταν ξεκίνησαν, γρήγορα όμως οι bloggers άρχισαν να δυσανασχετούν.

Ακόμα κι αν είστε από αυτούς που θέλουν να παίζουν, μην εξαναγκάζεται τους άλλους να συμμετέχουν και κυρίως, μην τους αφήνεται τις προσκλήσεις σας σε άσχετες δημοσιεύσεις των blog τους. Μπορείτε να τους στείλετε ένα email πρώτα, για να τους ρωτήσετε αν θέλουν να συμμετέχουν στο παιχνίδι σας.

Τζάμπα διαφήμιση

Υπάρχουν διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων μπορείτε να διαφημίσετε ότι θέλετε επί πληρωμή. Μην το κάνετε στο σβέρκο και την αναγνωρισιμότητα άλλων bloggers. Και κυρίως μην το κάνετε στα σχόλια των δικών μου blogs. Δε με ενδιαφέρει ακόμα κι αν χαρίζετε κρουαζιερόπλοιο σε κάθε επισκέπτη μου που θα εγγραφεί στις ιστοσελίδες σας.

Άσχετα σχόλια πάσης φύσεως

Υπάρχει κάποιος λόγος που η φόρμα των σχολίων βρίσκεται κάτω από κάθε δημοσίευση, δεν υπάρχει εκεί ως διακοσμητικό στοιχείο. Σεβαστείτε το χρόνο που αφιέρωσε κάποιος για να γράψει ένα κείμενο, καθώς και τους αναγνώστες του.

Την ώρα που διαβάζω μια δημοσίευση για την καλλιέργεια των σπαραγγιών, δε με ενδιαφέρει να διαβάσω την άποψη σας σχετικά με το εξώγαμο του Πασχάλη. Προσπαθήστε να μην βγαίνετε εκτός θέματος στα σχόλια που αφήνετε. Για οτιδήποτε άλλο, οι περισσότεροι bloggers διαθέτουν email και μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί τους.

Microblogging

Οι υπηρεσίες microblogging όπως το twitter είναι αρκετά χρήσιμες πλέον. Δημιουργούν μια μικρή ή μεγάλη κοινότητα που ανταλλάσσει σύντομα μηνύματα λίγων χαρακτήρων.

Τα μηνύματα αυτά μπορούν να είναι ένα «Καλημέρα», ένα link για κάτι ενδιαφέρον που είδαμε, μια ερώτηση που μας απασχολεί, κάτι που σκεφτήκαμε, μια απάντηση σε άλλον blogger και τέλος ένας τρόπος για να ανακοινώσουμε πως δημοσιεύσαμε ένα νέο κείμενο που μπορεί να ενδιαφέρει τους άλλους microbloggers.

Προσωπικά, το βρίσκω λίγο ενοχλητικό να βλέπω άτομα που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες αυτές, μόνο για να προωθήσουν τις νέες τους δημοσιεύσεις.

Αυτό το κάνει με ιδιαίτερη επιτυχία και μάλιστα αυτόματα το feed του blog μας. Είναι αστείο να προσπαθούμε να το μιμηθούμε χειροκίνητα και δεν έχει ουσιαστική χρησιμότητα.

E-mail

Σε καμία, μα σε καμία περίπτωση μην στέλνετε e-mail με τις νέες σας δημοσιεύσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα. Και όχι δεν με καλύπτει το γεγονός πως μπορώ να σας ζητήσω να σταματήσετε να μου στέλνετε αυτά τα ενοχλητικά μηνύματα που βρωμίζουν το inbox μου, εφόσον δε ζήτησα ποτέ να ξεκινήσετε να μου τα στέλνετε. Αν επιθυμώ να παρακολουθώ το blog σας, διαθέτω Feed Reader και μπορώ να το προσθέσω εκεί μόνη μου.

Buzz me baby

Οι διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων ψηφίζονται κάποιες δημοσιεύσεις από τους χρήστες, δεν είναι χειροκίνητος aggregator για να προωθήσουμε το blog μας.

Στην περίπτωση που συμμετέχετε σε παρόμοιες υπηρεσίες, καλό θα είναι να μην προσθέτετε συνεχώς τις δικές σας δημοσιεύσεις εκεί. Θα ήταν περισσότερο χρήσιμο καθώς και λιγότερο ενοχλητικό για τους υπόλοιπους χρήστες της υπηρεσίας, αν προσθέσετε δημοσιεύσεις άλλων bloggers που τράβηξαν την προσοχή σας.

Κι ένας μικρός επίλογος

Αν είστε νέος στο χώρο των blogs, πιθανότατα να σας μοιάζουν παράξενα όλα τα παραπάνω, είναι όμως πράγματα τα οποία αντιμετωπίσαμε οι περισσότεροι. Αν πάλι είστε παλιότερος αλλά είδατε τις πράξεις σας να φωτογραφίζονται στο κείμενο αυτό, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε και να επαναπροσδιορίσετε τις κινήσεις σας.

Μπορείτε να αποκτήσετε περισσότερες επισκέψεις από τους άλλους bloggers αν κερδίσετε την εκτίμηση τους μέσω της κοινωνικοποίησης, παρά αν λειτουργείτε ως spammer και τους κουράσετε.

photo by edmittance

Την εποχή της πειρατικής ραδιοφωνίας

• Δημιουργούσαν σταθμούς και εκπομπές για προσωπική ευχαρίστηση
• Χρησιμοποιούσαν κυρίως ψευδώνυμα
• Ο κάθε ραδιοπειρατής είχε το δικό του σταθμό
• Ο κάθε πειρατικός ραδιοφωνικός σταθμός έβγαινε στον αέρα μέσα από εφηβικά – νεανικά δωμάτια ή από σαλόνια παρέα με τα πετσετάκια της μαμάς
• Κάποιες φορές, διάφοροι φίλοι συντόνιζαν τους σταθμούς τους και μέσω αναμετάδοσης – αν δε κάνω λάθος – δημιουργούσαν τα γνωστά νυχτερινά πηγαδάκια.
• Ελάχιστοι σκεφτόταν πως κάποτε μπορεί να γίνει επάγγελμα το χόμπι τους, άσχετα κι αν έγινε για αρκετούς από αυτούς τελικά
• Στις εκπομπές τους χρησιμοποιούσαν μουσική ελεύθερα, χωρίς να πληρώνουν πνευματικά δικαιώματα
• Χρησιμοποιούσαν μουσική ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής και όχι ανάλογα με την πληρωμένη λίστα της δισκογραφικής
• Συζητούσαν με τους ακροατές τους για οτιδήποτε σε ανοιχτές γραμμές που δεν απαντούσαν γραμματείς και παρατρεχάμενοι
• Ξόδευαν αρκετά χρήματα για να μπορούν να εκπέμπουν
• Κάποιοι άρχισαν να χρησιμοποιούν διαφημίσεις για να καλύψουν τα έξοδα και να μπορούν να συνεχίσουν να εκπέμπουν
• Κάποιοι άρχισαν να οργανώνουν ακόμα και πάρτι σε νυχτερινά μαγαζιά

Όσο περνούσε ο καιρός και αύξανε το κοινό και η δύναμη του μέσου

• Άρχισε να δημιουργείται αναστάτωση στα επίσημα μέσα
• Τους κυνήγησαν αρκετά και κατάφεραν να φιμώσουν αρκετούς
• Κάποιοι ήρθαν αντιμέτωποι με το νόμο και ταλαιπωρήθηκαν ηθικά, ψυχολογικά και οικονομικά μέσα σε δικαστήρια
• Όσοι κατάφερναν να ξεφύγουν, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να διαφυλάξουν την ανωνυμία μέσω της ψευδωνυμίας τους, για να έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να εκπέμπουν.
• Οι περισσότεροι φοβήθηκαν και σταμάτησαν να εκπέμπουν

Κι όπως σκέφτομαι το σήμερα

• Επιβίωσαν μόνο αυτοί που αποφάσισαν να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα και άρχισαν να ασχολούνται περισσότερο ενεργά
• Κάποιοι ραδιοπειρατές ένωσαν τις δυνάμεις τους και δημιούργησαν τους γνωστούς μας ραδιοφωνικούς σταθμούς
• Κάποιοι χρηματοδοτήθηκαν από επιχειρηματίες
• Άρχισαν να χρησιμοποιούν μουσική από έτοιμες λίστες και οι εκπομπές τους αρκετές φορές είναι απρόσωπες ή κατευθυνόμενες.
• Τα σκρατς των δίσκων έχουν αντικατασταθεί από mp3 χωρίς εξώφυλλα
• Την επίσημη ενημέρωση την ανέλαβαν επαγγελματίες δημοσιογράφοι
• Εξαφανίστηκε εκείνη η ομορφιά του ερασιτεχνισμού.
• Εκπέμπουν επίσημα με ονοματεπώνυμο.
• Απέκτησαν ραδιοφωνικούς σταθμούς με διεύθυνση, ηχομόνωση, γραφεία, γραμματείς και λογιστές.
• Η διαφήμιση έχει αποκτήσει σταθερή αξία καθ’ όλη τη διάρκεια των εκπομπών.
• Θυμούνται με νοσταλγία και αγάπη τις παλιές ημέρες της ελεύθερης πειρατικής ραδιοφωνίας

Γράφω τόση ώρα και όπως τα διαβάζω, πραγματικά αναρωτιέμαι αν γράφω για το πειρατικό ραδιόφωνο ή για την πορεία των blogs.

Κι έχω μέσα μου την αίσθηση, πως οι πραγματικοί εραστές της τότε πειρατικής ραδιοφωνίας χαμογελάνε τρυφερά όταν διαβάζουν διάφορα προσωπικά blogs.

photo by ladeeda

Δε ξέρω τι μου έφταιγε περισσότερο. Λίγο κάποιες μικροπρέπειες μεταξύ bloggers, λίγο η χαζή λογική της ανταλλαγής και το αλισβερίσι, λίγο το μακρινάρι που συνεχώς μεγάλωνε καθώς αύξαναν και πλήθαιναν τα blogs. Ίσως κι όλα μαζί.

H έννοια του blogroll ξέφευγε από την αρχική λογική της εύκολης πρόσβασης στα blog που διάβαζα περισσότερο και μετατρεπόταν σε κάτι άλλο που δε μου άρεσε. Παράλληλα είχα αρχίσει να νιώθω μια καταπίεση κατά κάποιο τρόπο.

Κι αν συνέχιζα να προσθέτω τα blog που διαβάζω και τους blogger που εκτιμώ, πιθανότατα θα έπρεπε να φτάσει αρκετά μέτρα σε μάκρος.

Κάπου εκεί αποφάσισα να μεταφέρω το blogroll σε μια δική του σελίδα. Λίγο αργότερα σταμάτησα να ασχολούμαι με το blogroll και έπαψα να του δίνω σημασία.

Παρατήρησα ότι τα περισσότερα κείμενα που διαβάζω, τα βρίσκω μέσω του aggregator και αν θεωρώ πως τα blog έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα προσθέτω στον feed reader μου.

Είναι ευκολότερο να ενημερώνομαι αν κάποιο από τα blog που διαβάζω έχει ενημερωθεί, παρά να ανοίγω τα blogs ένα ένα με τη σειρά από το blogroll μου. Για τα υπόλοιπα ενημερώνομαι από τον aggregator.

Φυσικά, μπορεί κάποιος να πει ότι ο σκοπός ύπαρξης του blogroll είναι η δικτύωση μέσω blogs, έτσι ώστε να μπορούν να μεταφερθούν οι επισκέπτες σου στα blogs που έχεις επιλέξει. Προσωπικά δε το κάνω ποτέ. Δε “βλέπω” καν τα blogroll. Τo βλέμμα μου προσπερνάει αυτόματα τις τεράστιες αυτές λίστες.

Αντιθέτως, δίνω περισσότερη σημασία στους συνδέσμους που υπάρχουν μέσα σε Posts. Στη διασύνδεση δηλαδή μεταξύ κάποιων κειμένων που μπορεί να με ενδιαφέρουν. Δίνω επίσης σημασία και στους συνδέσμους κειμένων που έχουν επιλέξει να μοιραστούν μαζί μου οι blogger μέσω του Feed Reader τους.

Δε ξέρω με ποια λογική χρησιμοποιείτε το blogroll σας και αν το χρησιμοποιείτε ακόμα. Θα με ενδιέφερε να ακούσω και τις δικές σας απόψεις, παρόλο που για εμένα το blogroll έχει ουσιαστικά πεθάνει και έχω πάψει να ασχολούμαι με τις τεράστιες λίστες του.

Το παράξενο, είναι πως πάρα πολλά blogroll περιέχουν διάφορα blog που έχουν κλείσει από καιρό και τα links δεν οδηγούν πουθενά πια. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως ούτε καν οι ίδιοι οι blogger θυμούνται ποια blog έχουν στο blogroll τους.

Πιθανότατα, να είχαν μεγαλύτερη αξία αν περιείχαν λιγότερα links. Τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου αίσθηση.

[photo by Rigmarole]

Συνήθως οι αναγνώστες ενός blog, αποκτούν με τον καιρό μια σχέση “οικειότητας” με τους ιδιοκτήτες-blogger που προτιμούν να διαβάζουν. Αν προσπαθήσω λιγάκι, μπορώ άνετα να θυμηθώ διάφορες φάσεις από τις ζωές των blogger που διαβάζω. Κι αυτό είναι ουσιαστικά που τα κάνει ανθρώπινα και όχι απρόσωπα.

Ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από άχρωμες φωνές και δελτία τύπου. Προτιμά αυτό το ιδιαίτερο χρώμα της μη επίσημης παγωμένης γραφής. Του αρέσει η αλληλεπίδραση που βρίσκει μέσα στα blogs. Του αρέσει η συμμετοχή σε μια εποχή απομόνωσης.

Έλειψα 1-2 ημέρες στα ξαφνικά κι αμέσως είδα μια μικρή αναστάτωση στο προσωπικό μου blog. O κόσμος αντιλαμβάνεται την απουσία, την νιώθει γιατί διαταράσσει τον φυσιολογικό ρυθμό της καθημερινότητας του. Καταλαβαίνει πως κάτι συμβαίνει.

Και είναι όμορφο αυτό το ενδιαφέρον που γεννά η αλληλεπίδραση. Τουλάχιστον εμένα μου αρέσει πολύ.

Το καλοκαίρι, όλοι γνώριζαν πως δεν έγραφα γιατί απουσίαζα λόγω εργασίας στη Σαντορίνη και δεν είχα υπολογιστή με Ιnternet. Όπως κι εγώ με τη σειρά μου γνωρίζω πότε λείπουν σε κάποιο ταξίδι ή έχουν κάποιο πρόβλημα οι blogger που διαβάζω.

Το blog μας ακολουθεί το ρυθμό της ζωής μας. Κάθε μέρα. Αντικατοπτρίζει τις σκέψεις και τις πράξεις μας. Είναι ουσιαστικά ένα κομμάτι από εμάς. Κι αυτό ακριβώς, είναι που του χαρίζει μια ξεχωριστή ιδιαιτερότητα, χρωματισμένη με τη δική της μοναδική παλέτα.

Αυτές τις ημέρες, υπήρξε μια μικρή διαταραχή στη δική μου ζωή. Και το blog μου την κατέγραψε από μόνο του, πριν προλάβω να γράψω σχετικά. Έχει αρκετό ενδιαφέρον να το μελετήσει κάποιος από την κοινωνική του διάσταση.

Φυσικά, η μικρή διαταραχή στη δική μου ζωή ήταν αρκετά ευχάριστη αυτή τη φορά, μια και αφορούσε τη γέννηση της δεύτερης ανιψιάς μου. Πιθανότατα θα απουσιάζω κάποιες ημέρες στο επόμενο διάστημα γιατί η ζωή έχει πάντοτε προτεραιότητα. Και είναι λογικό τα blog μου να ακολουθήσουν τους ρυθμούς της ζωής μου.

Μου αρέσει να γνωρίζω γιατί σιωπούν και απουσιάζουν οι blogger που διαβάζω. Είναι μάλλον αυτό που κάνει τη μικρή διαφορά ανάμεσα στο “pause” και στο “stop”. Είναι πιθανότατα και μια ένδειξη σεβασμού ως προς τους αναγνώστες.

Αν πάρω για παράδειγμα το blog του BlogSpace, προτιμώ να σκέφτονται οι αναγνώστες μου ότι δε γράφω συχνά αυτό το διάστημα γιατί με καλεί η ζωή και πρέπει να φροντίσω μια πιτσιρίκα για λίγες ημέρες, παρά να σκέφτονται πως κουράστηκα, τα παράτησα ή πως δεν έχω τι άλλο να γράψω.

Εσείς τι πιστεύετε; Προτιμάτε να γνωρίζετε τους λόγους που σιωπούν οι blogger που διαβάζετε; Κι ακόμα, πόσο σημαντικό θεωρείτε να σας ενημερώνουν πως αποφάσισαν να βάλουν λουκέτο στα blog τους και να τα κλείσουν;

[photo by Ismini]

Το θέμα πουλάει και ο διαφημιστικός χωροχρόνος ανάμεσα στις σχετικές συζητήσεις είναι πανάκριβος.

Τελικά σκέφτομαι, πως ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει σε αυτή τη χώρα. Και εμάς, προφανώς μας αξίζουν οι ροζιές για να τις τρώμε στη μάπα όπου βρεθούμε.

Ακόμα και στα blogs. Και φυσικά όχι χωρίς λόγο. Οι ροζιές πουλάνε ακόμα και στα blogs.

Αρκεί να γράψει κάποιος έναν καλό τίτλο που θα περιέχει τις λέξεις “DVD” , “Ζαχόπουλος”, “κομιστής”(μα τι ηλίθια λέξη) κι όλοι οι αναγνώστες θα πέσουν σαν τις μύγες στη ζάχαρη για να το διαβάσουν. Αρκετοί bloggers που το έχουν μυριστεί, κάνουν πλακίτσα και εκμεταλλεύονται το θέμα αυτό, για να αυξήσουν την αναγνωσιμότητα και την αναγνωρισιμότητα τους.

Ομολογώ πως είναι μια έξυπνη τακτική.

Μια ακτίνα ήλιου περνάει ανάμεσα από τις κουρτίνες μου την ώρα που γράφω. Κάθομαι και την χαζεύω για πολύ ώρα. Απλώνω το χέρι μου και την αγγίζω.

Ξέρω πως είναι πανάκριβη χωρίς να έχει τιμή. Ξέρω πως υπάρχει εκεί και με περιμένει να την θαυμάσω, να ασχοληθώ μαζί της.

Ξέρω πως θα συνεχίσει να υπάρχει εκεί, όταν ο κόσμος δε θα θυμάται ποιος ήταν ο Ζαχόπουλος.

Ποιος θα μας σώσει άραγε; Ποιος μπορεί να δώσει ένα τέλος σε αυτή την παρακμή;

Ο Μάνος Αντώναρος σκέφτεται πως μπορούν να μας σώσουν οι Διαφημιστικές. Δεν έχει κι άδικο με τον τρόπο που το σκέφτεται. Πιθανότατα να μπορούσαν να δώσουν ένα τέλος. Μα ξέρω πως δε θα το κάνουν ποτέ.

Γιατί το ξεκατίνιασμα θα συνεχίσει να πουλάει κι εμείς θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε τις μύγες πάνω στη ζάχαρη.

[photo by Ben Cooper]

Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά. Δε ξέρω αν φταίει η Ελληνική λογική της αρπαχτής, ή αν με όσα βλέπουμε γύρω μας έχουμε μπουχτίσει. Σίγουρα όμως η διαφορά είναι μεγάλη και αξιοσημείωτη.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την έκφραση η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της; Κι είναι γνωστό, πως οι Έλληνες προκόβουν περισσότερο στο εξωτερικό από ότι στην Ελλάδα. Αυτό δε μπορεί να γίνεται τυχαία. Συνήθως, όταν κάνουμε τέτοιες αναφορές, είναι για πράγματα για τα οποία φταίει η Ελληνική Πολιτεία. Είναι εύκολο να ρίχνουμε το σφάλμα εκεί για να έχουμε καθαρή τη συνείδηση μας.

Μόνο που η Ελληνική Πολιτεία, δεν υπάρχει χωρίς εμάς. Η Ελληνική Πολιτεία είμαστε όλοι εμείς. Ακόμα κι αν κάποιοι λίγοι έχουν την εξουσία, εμείς είμαστε αυτοί που τους επιλέγουμε.

Θα ήταν προτιμότερο ίσως, να κρίναμε τη δική μας συμπεριφορά πρώτα. Ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι ο Φθόνος. Σύμφωνα με τον Νίτσε ο φθόνος είναι απόκτημα κακίας, ενώ ο Αριστοτέλης τόνιζε πως το να φθονείς κάποιον, είναι σαν να παραδέχεσαι πως είσαι κατώτερος του.

Αρκετοί από τους blogger του εξωτερικού, καταφέρνουν να περάσουν την λεπτή κόκκινη γραμμή. Παρατάνε τις δουλειές τους και γίνονται Full Time Bloggers ή αν προτιμάτε ProBloggers. Καταφέρνουν να κερδίσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Να δουλεύουν από όπου και όποτε θέλουν. Και χαίρονται γι’ αυτό μαζί με τους αναγνώστες τους.

Όσες φορές το είδα να γίνεται, δεν διάβασα ούτε ένα αρνητικό σχόλιο από τους επισκέπτες του blog τους. Δεν είδα πουθενά το φθόνο, ούτε βρήκα σχόλια ποτισμένα με κακία.

Πριν αρκετά χρόνια, έκανα μια οχτάμηνη σύμβαση δημοσίου ως ξεναγός εθνικών δρυμών. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα τα χαρτιά μου για μια θέση δημοσίου και ορκίζομαι πως την κέρδισα χωρίς «μέσον». Στον τόπο που δούλευα, οι κάτοικοι αρκετές φορές με κοίταζαν με φθόνο.

Ποτέ δε κατάλαβα το γιατί. Προσωπικά δηλώνω πως ήταν οι χειρότεροι μήνες της ζωής μου γιατί δεν με πλήρωνε το Ελληνικό κράτος (στους οχτώ μήνες πληρώθηκα μια φορά, στον τέταρτο μήνα) κι εγώ έπαιζα κρυφτό με τον σπιτονοικοκύρη μου, αφού δεν είχα να πληρώσω ούτε το ενοίκιο.

Κάποιες φορές, ο φθόνος δεν σταματούσε στο βλέμμα. Μετατρεπόταν σε λέξεις γεμάτες χολή και έσταζε φαρμάκι. Γιατί δούλευα εγώ εκεί, μια ξένη. Γιατί έκλεβα μια θέση εργασίας στην οποία θα μπορούσαν να δουλέψουν τα δικά τους παιδιά.

Τους ρωτούσα τότε, αν τα δικά τους παιδιά έχουν τα απαραίτητα προσόντα για τη θέση αυτή. Αν έχουν σπουδάσει κάτι σχετικό ή αν ενδιαφέρονται για το περιβάλλον. Με κοιτούσαν με μεγαλύτερη κακία τότε, γυρνούσαν την πλάτη και έφευγαν. Ήξεραν πως έχω δίκιο, πως υπήρχε λόγος που εργαζόμουν εγώ εκεί κι όχι τα δικά τους παιδιά.

Την επόμενη χρονιά δε δέχτηκα να ανανεώσω τη σύμβαση μου. Δεν ήθελα να συνεχίσω να ζω εκεί. Η θέση εργασίας, έμεινε κενή για πολλά χρόνια. Κι εγώ έμεινα με την χειρότερη εντύπωση για τους κατοίκους της περιοχής αυτής…

Όσα άτομα ξεχώρισαν από τα Ελληνικά blogs (και δεν εννοώ μόνο την problogger κατάσταση) δέχτηκαν πολύ άσχημη επίθεση. Το έβλεπα και με στεναχωρούσε. Δε κατάλαβα ποτέ γιατί έβγαινε τόση χολή στα σχόλια που τους άφηναν.

Θέλω να πιστεύω πως κάποτε θα αλλάξει η νοοτροπία του Έλληνα. Θέλω να πιστεύω πως κάποτε θα πάψουμε να φθονούμε και θα αρχίσουμε να προσπαθούμε. Η πόρτα είναι εκεί, ανοιχτή για όλους…

[photo by foxypar4]

Δε πιστεύω πως οι blogger είναι δημοσιογράφοι. Θέλω να πιστεύω πως είναι πολίτες που ενδιαφέρονται. Πολίτες που ανησυχούν, που ρωτούν, που θέλουν να μάθουν. Πολίτες που επιθυμούν να φωνάξουν στα αυτιά όσων αποφάσισαν να μην ακούν.

Τις τελευταίες ημέρες, μια ομάδα blogger κάλυψε τη συνέντευξη του Τσίπρα. Δεν την παρακολούθησα, δε με ενδιέφερε και δεν έχω κανένα συνειδησιακό πρόβλημα με αυτό. Για διάφορους λόγους που δεν έχουν σχέση με το θέμα μας και δε θα τους αναλύσω επίσης. Παρ’ όλα αυτά, αναγνωρίζω την προσπάθεια των ατόμων αυτών και τους εύχομαι να συνεχίσουν την καλή δουλειά.

Δε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η “πολιτική”. Μάλλον δε με ενδιαφέρει με τη μορφή και τη λογική που έχει. Ουσιαστικά και πρακτικά με αφήνει παγερά αδιάφορη. Να ‘χαμε να λέγαμε… Άσε με να κοιτάω στις πράξεις. Το θα με κούρασε από πιτσιρίκα και το βαρέθηκα.

Δε ξέρω αν οι blogger μπορούν να μπουν στο ρόλο των δημοσιογράφων. Ίσως κάποιοι να μπορούν. Αρκετοί άλλωστε, είναι και δημοσιογράφοι. Σε αυτή την περίπτωση, είναι μάλλον περισσότερο δημοσιογράφοι παρά blogger. Ή και τα δύο. Δε ξέρω.

Πρέπει να ετοιμαστώ για να κατέβω να διαμαρτυρηθώ για το ξεπούλημα της ΔΙΑΝΑ. Ζούσαμε με τον εφιάλτη της, χρόνια ολόκληρα. Πληρώσαμε από τις τσέπες μας πάρα πολλά χρήματα για να απομακρύνουμε τα τοξικά απόβλητα σε ειδικούς χώρους στο εξωτερικό. Και τώρα την ξεπουλάνε χωρίς να μας ρωτήσουν, χωρίς να πραγματοποιήσουν μελέτες για τη σύσταση του εδάφους.

Δε ξέρω αν οι blogger μπορούν να μπουν στο ρόλο των δημοσιογράφων.

Μα εγώ θα είμαι εκεί, έξω από τα δικαστήρια σήμερα. Σαν πολίτης.

Ούτε φωτογράφος είμαι. Μα θα προσπαθήσω να βγάλω φωτογραφίες με μια φτηνή ψηφιακή και να τις δημοσιεύσω με άδεια creative commons. Σαν blogger.

Πριν καιρό, είχα δημοσιεύσει στο προσωπικό μου blog ένα θέμα σχετικά με το κολυμβητήριο της Σταυρούπολης και τα ναρκωτικά. Με είχε ρωτήσει η μητέρα μου θυμάμαι, αν είχα το δικαίωμα να το κάνω, αν είχα το δικαίωμα να μπω μέσα και να φωτογραφίσω το χώρο. Την κοίταξα παράξενα θυμάμαι…

Αν δε το κάνω εγώ που το βλέπω κάθε μέρα, ποιος θα το κάνει;

[photo by Maurits Burgers]

Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα. Δε ξέρω να παίζω κιθάρα. Προσπάθησα αρκετές φορές κι έμαθα μόνη μου μερικές συγχορδίες. Όμως τελικά, αυτό που κατάφερνα μονίμως, ήταν να δημιουργώ κάλους στα δάχτυλα μου.

Οι κάλοι είναι καλοί, μου έλεγαν αυτοί που γνώριζαν. Μετά από λίγο καιρό συνηθίζουν τα δάχτυλα σου και δε πονάνε.

Τα δικά μου όμως πονούσαν και η κιθάρα μου δεν έπαιζε τραγούδια. Μόνο κάτι στριγκιές νότες κατάφερνα να ακούγονται πότε πότε.

Αν ήξερα να παίζω, θα έπαιζα συνέχεια, κάθε στιγμή που θα έβρισκα χρόνο. Λατρεύω τον ήχο της κιθάρας, λατρεύω τη μουσική γενικότερα.

Όταν τύχει να παίζει κάποιος κιθάρα, κάθομαι σαν αποβλακωμένο και τον χαζεύω με ένα περίεργο χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπο μου. Κάτι που γίνεται πολύ συχνά δηλαδή, μια και ο ιδιοκτήτης του ψιλικατζίδικου που αγοράζω τσιγάρα, παίζει κιθάρα συνεχώς στο μαγαζί του.

Την αγαπάω την κιθάρα μου. Δε μετάνιωσα στιγμή που την αγόρασα. Την έχω συνεχώς κοντά μου και ελπίζω κάποτε να μπορέσω να μάθω να παίζω.

Κάποιες φορές, σε συζητήσεις τυχαίνει να αναφέρω πως έχω κιθάρα. Είναι ένα γεγονός άλλωστε πως είμαι κάτοχος κιθάρας.

Η μικρή διαφορά όμως, είναι πως δεν είμαι μουσικός, δεν ήμουν ποτέ και δε ξέρω αν θα καταφέρω να γίνω κάποια στιγμή στη ζωή μου.

[photo by]

Είναι αυτά που θέλουν να μείνουν μακριά από τη δημοσιότητα, μακριά από την κοινή θέα και το μοίρασμα. Μακριά από τα στατιστικά και τις μηχανές αναζήτησης. Στο δικό τους κόσμο οι αξίες μετράνε διαφορετικά και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία πέρα από τη γραφή.

Φυσικά στο μυαλό μου τριγυρνάνε διάφορες σκέψεις για απαγορευμένο υλικό, παρανομία και μυστικές συνεννοήσεις. Μα δε θέλω να σταθώ εκεί. Δε με απασχολεί ιδιαίτερα αυτή η πλευρά που μπορεί να έχουν.

Πως αποφασίζει κάποιος να δημιουργήσει ένα Private blog;

Δε ξέρω αν έχω απαντήσεις σε αυτή την ερώτηση. Ίσως όταν δε θέλει να διαβάζουν τα κείμενα του. Σκέφτομαι πως στην περίπτωση αυτή, θα μπορούσε να κρατάει ένα χειρόγραφο ημερολόγιο, ή απλώς να γράφει κείμενα τα οποία αποθηκεύει στον υπολογιστή του.

Όμως ξέρω πως δεν είναι το ίδιο. Σε ένα blog μπορείς να εκφραστείς ακόμα και με έναν ήχο ή μια εικόνα. Έχεις πρόσβαση σε αυτό, οπουδήποτε βρεθείς. Στέκει εκεί και περιμένει να γεμίσει με τις σκέψεις σου.

Κάποιες φορές, επιτρέπεις σε κάποιους την είσοδο. Είναι οι εκλεκτοί σου, τα άτομα που αγαπάς και θέλεις να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου μαζί τους. Κι αυτός, είναι ένας ακόμα λόγος για τον οποίο επιλέγει κάποιος να καταγράφει τις σκέψεις του σε ένα blog κι όχι σε χαρτί.

Πιθανότατα έχει να κάνει και με την οικειότητα του μέσου. Κάποιος που ήξερα κάποτε, επέλεγε να γράφει τις σκέψεις του σε ένα αρχείο Corel. Μου έμοιαζε πολύ αστείο, μα εκείνον τον βόλευε, το είχε συνηθίσει. Άλλοι πάλι, νιώθουν οικεία με τον επεξεργαστή κειμένου Word και γράφουν εκεί. Ποτέ δε τα κατάφερα να αποτυπώσω τις σκέψεις μου σε μια λευκή σελίδα Word. Nιώθω περισσότερο άνετα με τον editor που γράφω κώδικα παρά με το Word.

Έψαχνα να βρω μια λέξη να αντιστοιχήσω με την έννοια των private blogs. Η πρώτη που σχηματίστηκε στη σκέψη μου, ήταν η λέξη πολύτιμα. Σαν παλιές ακριβές δαντέλες που δημιουργήθηκαν με υπομονή στο πέρασμα του χρόνου. Σαν άρωμα παλιό, μεθυστικό. Σαν γεύση που αξίζει σε λίγους.

[photo by]

Στην περίπτωση αυτή δεν μιλάμε για αντιγραφή ενός κειμένου μέσω copy paste, μιλάμε για την παρουσίαση του ίδιου θέματος από διάφορα άτομα.

Ξέρω αρκετούς, που ενώ θέλουν να γράψουν σχετικά με κάποια είδηση, τελικά δεν το κάνουν γιατί είδαν πως έγραψε κάποιος άλλος blogger.

Τα πράγματα χειροτερεύουν, όταν η είδηση έρχεται από το εξωτερικό και όπως είναι λογικό πολλαπλασιάζονται τα άτομα που θα αναπαράγουν την είδηση.

Ας πάρουμε για παράδειγμα μια είδηση που βγήκε από ένα μεγάλο ειδησεογραφικό πρακτορείο του εξωτερικού. Την είδηση αυτή, ας πούμε ότι θα την αναπαράγουν αρκετοί blogger του εξωτερικού, ελληνικά ειδησεογραφικά πρακτορεία, ελληνικές σοβαρές και γνωστές ιστοσελίδες, 2-3 κανάλια στις ειδήσεις τους και 10 Έλληνες blogger. Για να την αναπαράγουν τόσα μέσα, σημαίνει πως έχει μια κάποια ιδιαίτερη σημασία ως είδηση γι’ αυτούς.

Θα φτιάξει ο Έλληνας αναγνώστης το πρωί τον καφέ του, θα διαβάσει την είδηση σε κάποιες ελληνικές ιστοσελίδες, πιθανότατα να την ακούσει στις ειδήσεις, μετά θα την διαβάσει σε μερικά ξένα blog και όταν πια θα φτάσει να διαβάζει την ίδια είδηση και στα Ελληνικά blog, θα αρχίσει να εκνευρίζεται που δεν έχουν κάτι πρωτότυπο να γράψουν οι Έλληνες Blogger και αντιγράφουν τους υπόλοιπους.

Η απλούστατη πιθανότητα να μην έχουν “αντιγράψει” την πληροφορία οι Έλληνες blogger αλλά να την έλαβαν από την ίδια πηγή με τους υπόλοιπους, δεν περνάει ποτέ από το μυαλό τους.

Δηλαδή τόσο περίεργο είναι να έχουν στα feed τους το BBC, το CNN και το Reuters οι Έλληνες blogger; Μήπως από το ίδιο το feed, την ίδια ακριβώς ώρα δε θα λάβουν την είδηση και οι ξένοι blogger αλλά και οι Ελληνικές Ειδησεογραφικές σελίδες;

Δηλαδή, αν γίνει σήμερα ένας φόνος έξω από το σπίτι μου και το παρουσιάσω πρώτη εγώ στο blog μου, αυτό σημαίνει πως όλα τα ΜΜΕ που θα μαζευτούν σαν τις μέλισσες για να καλύψουν το θέμα θα με αντιγράφουν;

Μα αφού έγινε έξω από το σπίτι μου ο υποτιθέμενος φόνος, λογικό δεν είναι να το γνώριζα πρώτη; Κι αυτό δηλαδή τι σημαίνει; Πως απαγορεύεται σε όλους τους υπόλοιπους να γράψουν σχετικά με το φόνο;

Η αφορμή

Προχθές, σε ένα από τα παλαιότερα θέματα που είχα γράψει, ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες στα σχόλια με τον blogger Peter. Ουσιαστικά μου έλεγε πως είναι αξιέπαινοι όσοι γράφουν μόνο όταν έχουν κάτι να πουν και μας παρότρυνε να διαβάσουμε τα blog αξιόλογων Καθηγητών Πανεπιστημίων. Εκ πρώτης άποψης δεν έχει άδικο.

Είναι όμως έτσι;

Αν το καλοσκεφτώ, νιώθω ένα κατιτίς να με τσιμπάει λιγουλάκι. Και σκέφτομαι ένα σωρό πανέμορφα κείμενα που έχω διαβάσει, σε blog απλού κόσμου. Περισσότερο χρήσιμα θα μου φαινόταν τα κείμενα ενός καθηγητή Πανεπιστημίου στη Βικιπαίδεια παρά στα blogs. Τον λόγο των καθηγητών Πανεπιστημίων, έχουμε την ευκαιρία να τον βρούμε σε διάφορες μορφές, τον λόγο του απλού πολίτη όμως, που θα τον βρούμε αν τους δώσουμε τα σκήπτρα στο blogging;

Και στο κάτω κάτω, ποια η σημασία ενός άρτια γραμμένου δοκιμίου που δημοσιεύεται σε ένα blog, αν ο κόσμος προτιμά να διαβάζει τις σκέψεις της ανορθόγραφης Μαριγούλας από τα Κάτω Πετράλωνα για το ίδιο θέμα;

Και την ώρα που έκανα αυτές τις σκέψεις, έπεσε το μάτι μου στο κείμενο του terrapin σχετικά με το φεστιβάλ Κινηματογράφου και με τίτλο Blogs or Clogs.

Άκουσα, λοιπόν, τον Ηλία Φραγκούλη, άνθρωπο, κατά τα φαινόμενα, ιδιαίτερα έξυπνο, δυναμικό και με καλή αίσθηση του χιούμορ, να μιλάει πολύ απαξιωτικά για κάποιους bloggers που γράφουν στις ιστοσελίδες τους κριτικές κινηματογραφικών έργων. Έντονα ενοχλημένος, έλεγε για πολλή ώρα και με φανερή επιμονή στο θέμα ότι ένας πολύ μεγάλος αριθμός από άσχετους γράφουν κριτικές για κινηματογραφικές ταινίες, άνθρωποι ανίδεοι που δεν έχουν σχέση με το ουσιαστικό πνεύμα του κινηματογράφου, που, τέλος πάντων, δεν έχουν σπουδάσει κριτικοί ταινιών, που δεν είναι αρμόδιοι, όπως εκείνος και οι ομότεχνοί του, να κατανοήσουν και να κρίνουν σε ψυχολογικό και ιστορικό βάθος ένα φιλμ.

Και αναρωτιέμαι εγώ με τη σειρά μου, για ποιούς ακριβώς δημιουργούν τις κινηματογραφικές ταινίες. Για τους κριτικούς ή για τον απλό κόσμο που θα πληρώσει το εισιτήριο του για να δει μια ταινία; Για ποιο λόγο έχει περισσότερη αξία, η άποψη των αναγνωρισμένων κριτικών κινηματογράφου, από την άποψη του κόσμου που παρακολούθησε μια ταινία και έκλαιγε μετά το μισό ημερομίσθιο του για τη βλακεία που είδε;

Κατέβα από το καλάμι σου λέω

Φυσικά, μια και αναφερθήκαμε στην υπέροχη ταινία του Χατζηχρήστου, δε γίνεται να μην αναφερθούμε και στο ηθικό δίδαγμα της. Υπάρχουν αρκετοί blogger που ξαφνικά άρχισαν να σκαρφαλώνουν ένα μακρύ καλάμι. Όσο πιο ψηλά σκαρφαλώνουν όμως, τόσο πιο άσχημη θα είναι και η πτώση τους στη συνέχεια. Ο κόσμος δε συμπαθεί ιδιαίτερα αυτά τα καλάμια. Του κάθονται στο λαιμό.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε ένα δείγμα 2000 ανθρώπων και το ποσοστό των νέων που παρέχει προσωπικά δεδομένα μέσα από διάφορες social networking ιστοσελίδες άγγιξε το 71%.

Πραγματικά, είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό που θα έπρεπε να μας βάλει σε διάφορες σκέψεις σχετικά με τον αυθορμητισμό των ηλικιών αυτών, που σε πορεία χρόνου, αυτός ακριβώς ο αυθορμητισμός τους, υπάρχει η πιθανότητα να τους δημιουργήσει πρόβλημα στην κανονική ροή της ζωής τους.

Σημαντικό είναι επίσης, πως το 95% αυτών των ατόμων, ενώ ανησυχούν για το πως θα χρησιμοποιηθούν τα προσωπικά τους δεδομένα, συνεχίζουν να τα αφήνουν δημοσιοποιημένα.

Αρκετοί από αυτούς δηλώνουν ακόμα και την πραγματική διεύθυνση κατοικίας τους, ενώ παράλληλα αποδέχονται ως φίλους τους σε υπηρεσίες όπως το Facebook και το MySpace, άτομα που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ κάτω από φυσιολογικές συνθήκες.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που έχω δει να δημιουργούνται σημαντικά προβλήματα σε Έλληνες blogger από τη δημοσιοποίηση των προσωπικών τους δεδομένων. Φαντάζομαι επίσης, πως το ποσοστό των ατόμων που δε θα ήθελε να ψάξει κάποιος γνωστός του το προφίλ ή τις σελίδες του στο internet είναι τεράστιο.

[via]

Όπως εξέταζα διάφορα blog πριν να τα προσθέσω, έπεσα πάνω σε κάποιο που είχε στο τελευταίο του post την έκφραση “Post Generator”. Είχε καιρό να δημιουργήσει νέα δημοσίευση, οπότε, όπως καταλαβαίνουμε, το blog ανήκε σε κάποιο άτομο που μάλλον τα βρήκε δύσκολα.

Κι όμως μέσα από μία μικρή φράση, μπορείς να βγάλεις πάρα πολλά και μεγάλα κείμενα. Σίγουρα δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε ποτέ μια εφαρμογή με το όνομα “Post Generator”, η έμπνευση όμως είναι παντού γύρω μας. Εκεί που νιώθουμε να έχουμε κολλήσει, αρκεί να δούμε ή να ακούσουμε κάτι που θα δημιουργήσει χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό μας.

Ο πραγματικός “Post Generator” είναι εκεί, μέσα μας, συνεχώς. Διάβασα τις σκέψεις του nikan στο metablogging και προβληματίστηκα όντως.

Δε ξέρω αν υπάρχει κόπωση στη μπλοκόσφαιρα, έλειπα αρκετούς μήνες άλλωστε και σίγουρα έχω χάσει πολλά επεισόδια. Δε ξέρω αν αναμασάμε το υλικό των δημοσιογράφων ή αυτοί το δικό μας. Μάλλον συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα, αλληλοκαλύπτονται πολλές φορές.

Επίσης δε νομίζω πως μπορούμε να συγκρίνουμε τις εποχές με τα μεγάλα θέματα όπως η Αμαλία, η Πάρνηθα και οι Εκλογές. Προσωπικά προτιμώ να μη ξαναδώ καταστάσεις όπως της Αμαλίας και της Πάρνηθας κι ας αυτό σημαίνει λιγότερο σούσουρο γύρω από τα blogs. Τώρα όσο αφορά τις εκλογές, ήταν λογικό να υπάρχει μια αυξημένη ζήτηση.

Και για να το δούμε κι από μια άλλη πλευρά, το σούσουρο γύρω από τα blogs παράγεται από τους δημοσιογράφους, όταν μας κάνουν “θέμα” τους. Θα ήθελα να πιστεύω πως η ύπαρξη των blogger δεν εξαρτάται από τα άλλα μέσα, πως μπορεί να επιβιώσει ανεξάρτητα από τα διάφορα δημοσιεύματα ή τις τηλεοπτικές εκπομπές.

Όσο θα υπάρχει η σκέψη, θα συνεχίσει να υπάρχει και η δημιουργικότητα. Post Generators άλλης φύσης δεν υπάρχουν και η παρθενογέννηση είναι κομματάκι δύσκολη σε όλους τους τομείς.

Μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί χωρίς να περιμένουμε την επόμενη Αμαλία, τις επόμενες φωτιές και τις επόμενες εκλογές. Αλλιώς το είχαμε χαμένο το παιχνίδι από την αρχή, δε το χάνουμε τώρα.

Κάθε blog έχει και το δικό του ιδιαίτερο κοινό. Θα ήταν γελοίο να πούμε πως υπάρχουν blog που τα διαβάζει όλος ο κόσμος. Και δεν είναι και αυτή η ουσία αν το καλοσκεφτούμε. Όπως διαλέγουμε τις παρέες και τους φίλους μας, έτσι διαλέγουμε και τα blog που θέλουμε να διαβάζουμε, που μας τραβάνε την προσοχή και το ενδιαφέρον. Φυσικά σε πορεία χρόνου, αναπτύσσεται μια κάποια σχέση ανάμεσα σε έναν blogger και τους αναγνώστες του. Κάποιες άλλες φορές αναπτύσσονται και κάποιες φιλίες, οπότε ακόμη κι αν δεν μας τραβάει τόσο την προσοχή ένα blog, συνεχίζουμε να το επισκεπτόμαστε για να διαβάσουμε τις σκέψεις και τα νέα των φίλων μας.

Σε καμία όμως περίπτωση, δε πρέπει να βασιστούμε απλά και μόνο στους blogger που θεωρούμε φίλους μας. Η μπλογκόσφαιρα έχει μια ιδιαίτερη δυναμική που εξελίσσεται συνεχώς. Νέα πρόσωπα μπαίνουν στον μαγικό της κόσμο συνεχώς και πολλά περισσότερα αποχωρούν.

Όσο αναπτύσσεται ένα blog, στην πορεία του χρόνου αποκτά όλο και περισσότερες δημοσιεύσεις πίσω του. Δημοσιεύσεις που κατά κάποιο τρόπο ανήκουν στο παρελθόν. Σε ορισμένα blog όμως, αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Ας πάρουμε για παράδειγμά ένα blog με ποίηση. Έχει καμία σημασία αν θα διαβάσω το χθεσινό ποίημα που έγραψε ο blogger αυτός ή αν θα διαβάσω ένα ποίημα που έγραψε ένα χρόνο πριν; Η προσωπική μου άποψη είναι πως δεν έχει καμία απολύτως σημασία.

Βλέπουμε έτσι, πως υπάρχουν δημοσιεύσεις που αντέχουν στο χρόνο πολύ περισσότερο από κάποιες άλλες που ασχολούνται με εφήμερες καταστάσεις. Και οι δημοσιεύσεις αυτές είναι πολύ σημαντικές για τα αποτελέσματα των αναζητήσεων που προσφέρουν οι μηχανές αναζήτησης. Όσο λιγότερο εφήμερες είναι οι δημοσιεύσεις σας, τόσο περισσότερο αξίζουν στο πέρασμα του χρόνου. Όσο πιο χρήσιμες είναι οι δημοσιεύσεις σας, τόσο περισσότερους επισκέπτες θα συνεχίσουν να φέρνουν στο blog σας.

Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, τα έφερε έτσι η ζωή μου και βρέθηκα να εργάζομαι στη Σαντορίνη. Για ένα τρίμηνο περίπου πάγωσα τελείως τις δημοσιεύσεις και τα νέα θέματα στο BlogSpace. Το προσωπικό μου blog, το magicasland, κατάφερνα να το ανανεώνω 3-4 φορές το μήνα. Στο BlogSpace δε θα μπορούσα να κάνω το ίδιο, γιατί έπαψα ακόμα κι εγώ να έχω πληροφόρηση για τις εξελίξεις στον κόσμο των blogs.

Η επισκεψιμότητα φυσικά έπεσε. Όμως κανένα από τα δύο δε νεκρώθηκε, κανένα δε πάγωσε τελείως. Και τα δύο, είχαν αρκετό περιεχόμενο πίσω τους, περιεχόμενο που τα στήριξε στο διάστημα που δεν αναρτούσα νέες δημοσιεύσεις. Ακόμα πιο περίεργο και ίσως και πιο σημαντικό από μία άποψη, είναι πως συνέχισαν να είναι κερδοφόρες οι διαφημίσεις τους. Στο διάστημα αυτό, ενώ δεν ασχολήθηκα σχεδόν καθόλου γιατί δεν είχα πρόσβαση στο internet, έβλεπα τα χρήματα στον AdSense λογαριασμό μου να αυξάνουν. Όταν επέστρεψα πια σπίτι μου, με περίμεναν οι γνωστές επιταγές.

Αυτό συνέβη γιατί διάφορες δημοσιεύσεις μου από το παρελθόν, είχαν αξία για κάποιους ανθρώπους. Κάποιοι αναζητούσαν τις πληροφορίες τους μέσω των μηχανών αναζήτησης. Κι όλο αυτό το παλιό υλικό, μπόρεσε να κρατήσει τις ιστοσελίδες μου και να μη νεκρωθούν από πλευράς επισκεψιμότητας.

Ο σκοπός του Blogathon είναι μέσω χορηγιών να συγκεντρώσει χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2000, λόγω της αυπνίας μιας blogger, της Cat Connor που αποφάσισε να δημοσιεύει 1 κείμενο κάθε 15 λεπτά, συνολικά λοιπόν, μιλάμε για 96 post.

Ομολογώ πως κάτι τέτοιο είναι υπερβολικά δύσκολο. Το είχα κάνει για πλάκα την ημέρα των γενεθλίων μου, όπου προσπάθησα να δημοσιεύσω 32+1 post στο προσωπικό μου blog, το magicasland. Είναι εξαντλητικό. Εκτός φυσικά κι αν έχεις προετοιμαστεί αρκετές ημέρες πριν για αυτό και έχεις έτοιμα κείμενα, όμως τότε χάνεις την ουσία.

Ας επιστρέψουμε όμως στην Cat Connor και το 2001, την επόμενη χρονιά του Blogathon δηλαδή. Τη χρονιά αυτή, η Cat Connor κάλεσε και φίλους της να συμμετέχουν στον μαραθώνιο αυπνίας. Όλοι μαζί κατάφεραν να συγκεντρώσουν το ποσό των 20.000 δολαρίων, πραγματικά εντυπωσιακό ποσό για ένα 24ώρο, ενώ την επόμενη χρονιά το ποσό αυτό έφτασε στα 50.000 δολάρια και την επόμενη χρονιά ακόμη περισσότερα.

Κάθε blogger επιλέγει μια οργάνωση στην οποία θα χαρίσει τα χρήματα που θα κερδίσει την ημέρα εκείνη μέσω χορηγιών. Όπως βλέπω στη λίστα, αυτή τη στιγμή μια 20χρονη κοπέλα έχει συγκεντρώσει ήδη κοντα στα 3.000 δολάρια.

Αναρωτιέμαι πραγματικά, αν θα μπορούσε να λειτουργήσει ένα μοντέλο ανάλογο του Blogathon και στην Ελλάδα. Θα μπορούσε ίσως, όχι φυσικά μέσα στο καλοκαίρι, σε εμάς αυτά τα πράγματα λειτουργούν το χειμώνα, το καλοκαίρι το internet αδειάζει. Θα χρειαζόμασταν 1 καλό προγραμματιστή (είστε αρκετοί εκεί έξω), κάποιον να μας κάνει ένα διαφημιστικό videο (cpil τον λένε), εσάς που είστε μπλεγμένοι ήδη με διαφημιστικές εταιρίες (ναι μας παρακολουθείτε το ξέρω) και αρκετή θετική διάθεση.

Μήπως… ;

Ξαναλέω μήπως;

Ανακάλυψα, τώρα τα τελευταία χρόνια, μέσα από κάποια τυχαία περιστατικά, ότι στην ουσία δεν γνωρίζω τους γονείς μου… κι’ ότι ούτε και εκείνοι με γνωρίζουν πραγματικά… Ούτε ο αδελφός μου… και βέβαια ούτε εγώ γνωρίζω καλά εκείνον…

Δεν είναι αστείο; Κι όμως είναι η αλήθεια… αναρωτιέμαι αν η κόρη μου μεγαλώσει, πόσο θα με γνωρίζει, και πόσο θα γνωρίζω εγώ εκείνη;

Θα ‘θελα λοιπόν, με κάποιο τρόπο να αφήσω ένα ίχνος του τρόπου σκέψης μου, των ψυχολογικών δεδομένων μου, των προβληματισμών μου. Ίσως κάποτε θα ‘θελε να με γνωρίσει καλύτερα. Τα blog μας λοιπόν, είναι η μικρή μας ιστορία.

Μια άλλη δυνατότητα του blogging που δεν μπορείς να την βρεις σε κανένα μέσο είναι ότι με κάποιους ανθρώπους, δεν θα μπορούσες να συνομιλήσεις ποτέ μαζί τους. Εγώ στο κοινωνικό περιβάλλον που ζω, είτε το θέλω είτε όχι, δεν μπορώ να είμαι στο ίδιο τραπέζι με ένα δικηγόρο και να αλλάζουμε απόψεις… ούτε ίσως και μια ανύπαντρη μητέρα απ’ τη Δραπετσώνα με μια διπλωματική ακόλουθο.
Δεν σας κρύβω ότι μέσα απ’ το blogging μιλάω καθημερινά με δικηγόρους, με γιατρούς, με δασκάλους, με αγρότες, με κορδελιάστρες. Και όχι μόνο μιλάω, αλλά κάνω και χιούμορ.

Το blogging σπάει τα στενά όρια της επικοινωνίας που ξέραμε μέχρι τώρα..

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί αναδημοσίευση άρθρου που μου ζητήθηκε να γράψω για το 8ο τεύχος του τριμηνιαίου περιοδικού “Η ΠΟΛΗ”, μια έκδοση του Δήμου Σταυρούπολης. Από τότε φυσικά έχουν αλλάξει διάφορα πράγματα, η μπλογκόσφαιρα μας δεν είναι στατική.

Τι κοινό έχουν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο γάτος του Νίκου Δήμου, μια πόρνη πολυτελείας στη Νέα Υόρκη, ένας γνωστός τούρκος συγγραφέας, ο Μήτσος ο ταξιτζής και εγώ;

Διαθέτουμε όλοι μας blog ή δικτυακό ιστολόγιο σύμφωνα με την ελληνική ορολογία που έχει επικρατήσει.

Πάμε λοιπόν απ’ την αρχή

Τα πρώτα ιστολόγια δημιουργήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ως μια ανάγκη διαφόρων ατόμων να ανταλλάσσουν μεταξύ τους συνδέσμους(links) προς ενδιαφέροντα άρθρα που έβρισκαν στο ίντερνετ.

Η συνέχεια δόθηκε από τους προγραμματιστές που ήθελαν να διατηρούν ένα online ημερολόγιο για να καταγράφουν διάφορα δεδομένα σχετικά με την εξέλιξη των προγραμμάτων τους και παράλληλα να μπορούν να δέχονται τα σχόλια και τις παρατηρήσεις άλλων προγραμματιστών.

Τον όρο weblog τον σχημάτισε ο Jorn Barger το Δεκέμβρη του 1997, ενώ το 1999 ο Peter Merholz πρότεινε τον συντομότερο όρο blog και κατ’ επέκταση τον όρο blogger για τα άτομα που διατηρούν blogs. .

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα, με δειλά βήματα. Στην πορεία άρχισαν να δημιουργούνται πλατφόρμες που θα έδιναν τη δυνατότητα στον απλό χρήστη που δεν είχε γνώσεις προγραμματισμού και σχεδιασμού να δημιουργήσει το προσωπικό του ιστολόγιο και να εκφραστεί μέσα από αυτό.

Το 1998 δημιουργείται το Open Diary (http://www.opendiary.com/). Το 1999 κάνουν την εμφάνιση τους το Live Journal (http://www.livejournal.com/) και το pitas.com, ενώ τον Αύγουστο του 1999 η εταιρία Pyra (http://www.pyra.com/) δημιουργεί την πλατφόρμα Blogger την οποία θα αναλάβει το 2003 το μεγαθήριο Google (http://www.blogger.com). Η ανάπτυξη του WordPress (http://wordpress.org/) θα ξεκινήσει δύο χρόνια αργότερα.

Τα blog σήμερα

Το technorati (http://technorati.com), μια υπηρεσία που καταγράφει blogs, μετράει περισσότερα από 55.000.000 blogs παγκοσμίως. Κάθε ημέρα που περνάει το νούμερο αυτό αυξάνεται αλματωδώς.

Η διαδραστικότητα των blog και η ευκολία μετάδοσης της πληροφορίας έχει κατακτήσει πάρα πολλούς χρήστες που ένιωθαν πως υπάρχει κενό στην πληροφόρηση μέσω των συμβατικών ΜΜΕ ή ήθελαν απλώς να καταγράφουν δημόσια τις σκέψεις τους. Στο εξωτερικό ήδη λαμβάνονται σοβαρά τα κείμενα των blogs και μπορούν να επηρεάσουν ακόμα και τα εκλογικά αποτελέσματα.

Τα blog στην Ελλάδα

Στη χώρα μας, υπολογίζεται ότι υπάρχουν περισσότερα από 4.000 ενεργά ελληνικά ιστολόγια.

Όσο αφορά την ελληνική απόδοση του όρου “ιστολόγιο“, λεξιπλάστης θεωρείται ο Μιχάλης με το ομότιτλο ιστολόγιο του (http://histologion-gr.blogspot.com/).

Τον τελευταίο καιρό, τα άρθρα των ιστολογίων απασχολούν σοβαρά τα συμβατικά ΜΜΕ, ενώ έχουν ήδη εκδοθεί τα πρώτα λογοτεχνικά βιβλία με κείμενα που δημοσιεύτηκαν αρχικά σε blogs.

Η δυναμική που έχει η ελληνική μπλογκόσφαιρα, φάνηκε καθαρά στην πρώτη μεγάλη διαμαρτυρία που δημιούργησαν οι Έλληνες blogger. Η κίνηση αυτή, αφορούσε στη άδικη σύλληψη ενός ατόμου από τραγικό λάθος λόγω τεχνολογικής άγνοιας της Ελληνικής Διώξεως Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Έτσι, κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκόσμιου Φόρουμ για τη Διακυβέρνηση του Internet, που διοργανώθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο, οι Έλληνες blogger κατάφεραν μέσα από τα ιστολόγια τους να κάνουν γνωστό παγκοσμίως το θέμα, το οποίο συζητήθηκε στο Φόρουμ από αναγνωρισμένους διεθνώς συμμετέχοντες, στην Ελληνική Βουλή από τον Γεώργιο Παπανδρέου αλλά και να πετύχουν ευρεία κάλυψή του από τα ΜΜΕ

Το banner –κάτι σαν ψηφιακό πανό- που δημιούργησα αυθόρμητα ως προσωπική διαμαρτυρία για το θέμα, υιοθέτησαν δεκάδες Έλληνες bloggers, εμφανίστηκε σε εφημερίδες ενώ πέρασε και τα σύνορα της χώρας, αφού το είδα αναρτημένο σε πάρα πολλά ξενόγλωσσα blogs που έγραφαν για το θέμα της σύλληψης (http://magicasland.com/feed-me-more-stupidity/2006/10/26/).

Τι είναι επιτέλους τα blog;

Ένα ιστολόγιο (επίσης: μπλογκ, blog ή weblog) είναι μια διαδικτυακή έκδοση που αποτελείται από κείμενα σε ανάστροφη χρονολογική σειρά. Ένα είδος online προσωπικού ημερολογίου. Mπορεί να περιέχει σκέψεις, κείμενα, ποίηση, μελέτες, εικόνες, μουσική, αλλά και συνδέσμους προς ιστολόγια άλλων ατόμων.

Αυτό που το διαφοροποιεί από μια οποιαδήποτε σελίδα στο Internet είναι η δυνατότητα σχολιασμού κάθε κειμένου από τους αναγνώστες και η διασύνδεση του με άλλα blogs σε μια “κοινότητα” που αποκαλείται μπλογκόσφαιρα (http://en.wikipedia.org/wiki/Blogosphere).

Τα είδη των blogs

Είναι λίγο δύσκολο να εντάξεις ένα blog σε κάποια κατηγορία. Ένας πρώτος διαχωρισμός όμως, μπορεί να γίνει με βάση τη μορφή του περιεχομένου. Έτσι εκτός από τα κανονικά blogs, που είναι και τα περισσότερα άλλωστε, έχουν κάνει την εμφάνιση τους τα photoblog όπου το περιεχόμενο τους επικεντρώνεται κυρίως στις φωτογραφίες, τα vlog(ή videoblog) όπου το περιεχόμενο του περιλαμβάνει κυρίως μικρά video clips καθώς και τα moblog που στην ουσία περιέχουν κείμενα τα οποία δημοσιεύονται μέσω κινητών τηλεφώνων ή PDA.

Ένας δεύτερος διαχωρισμός μπορεί να γίνει σε σχέση με την ιδιότητα του blog. Έτσι μπορούμε να δούμε προσωπικά ιστολόγια, επαγγελματικά ιστολόγια και ομαδικά ιστολόγια.

Τέλος, ένας τρίτος διαχωρισμός μπορεί να γίνει από τη θεματολογία του περιεχομένου. Τα περισσότερα φυσικά είναι γενικού περιεχομένου, όμως υπάρχουν και αρκετά θεματικά ιστολόγια. Με αυτή τη λογική θα βρούμε κοινωνικά, πολιτικά, τεχνολογικά, λογοτεχνικά, αθλητικά, γυναικεία, ερωτικά, ειδησεογραφικά, μουσικά, σατυρικά, κινηματογραφικά κλπ ιστολόγια.

Ελληνική μπλογκόσφαιρα

Όπως είπαμε, στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 4.000 ιστολόγια. Πολλά από αυτά είναι καταγεγραμμένα σε διάφορες ιστοσελίδες. Οι ιστοσελίδες αυτές είναι προσωπικές προσπάθειες που δημιουργούνται για την ανάπτυξη της ελληνικής μπλογκόσφαιρας και τη διευκόλυνση του χρήστη να εντοπίζει τα ιστολόγια που προτιμά να διαβάζει. Ας τις δούμε λοιπόν.

BlogSpace (http://www.blogspace.gr)

Η προσωπική μου προσπάθεια στο χώρο των blogs. Ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2006 ως ένα forum με σκοπό να ενώσει τα άτομα που διατηρούν ή θέλουν να δημιουργήσουν blog, να τους ενημερώνει για τις εξελίξεις της μπλογκόσφαιρας, να τους βοηθά σε τεχνικά θέματα και προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τα blog τους και φυσικά να τους παρέχει ένα χώρο για να συζητούν μεταξύ τους για διάφορα θέματα. Το BlogSpace κέρδισε γρήγορα την προσοχή του κόσμου και ήδη ετοιμάζεται η νέα του έκδοση που θα περιλαμβάνει περισσότερες λειτουργίες.

Blogz (http://www.blogz.gr)

Το Blogz είναι μια μηχανή αναζήτησης ελληνικών ιστολογίων. Δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2006 από τον Karagos και είναι βασισμένη στην τεχνολογία που παρέχει το Google για Custom Search Engines. Ήδη περιλαμβάνει περισσότερα από 1700 ελληνικά ιστολόγια στις αναζητήσεις της.

Mindblog (http://www.mindblog.gr)

Το MindBlog δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2006 από τον Γιάννη Κωνσταντακόπουλο. Είναι μία ιστοσελίδα που συγκεντρώνει κείμενα από διάφορα blogs που έχουν εγκριθεί, σύμφωνα με την ποιότητα τους, από τον υπεύθυνο της ιστοσελίδας και παρουσιάζονται συγκεντρωμένα. (update:σήμερα έχει κλείσει)

Monitor (http://monitor.vrypan.net)

Το Monitor δημιουργήθηκε από τον Παναγιώτη Βρυώνη (Vrypan) τον Μάρτιο του 2005. Είναι ο πληρέστερος και πιο γνωστός aggregator που παρακολουθεί ελληνικά blogs . Βασίζεται πάνω στο open source project του Παναγιώτη και βρίσκεται υπό συνεχή εξέλιξη. (update: σήμερα έχει κλείσει)

Webzone (http://www.webz.gr)

To Webzone, μια δημιουργία του Lexx, είναι μια ιστοσελίδα που χωρίζεται σε δύο μέρη ουσιαστικά, τα Forum και τα Blog. Στο κομμάτι που αφορά τα blogs περιλαμβάνονται βοηθήματα, aggregator που παρακολουθεί τα blog των μελών του καθώς και συνεντεύξεις από διάφορους ανθρώπους που ασχολούνται με τα blogs. (update: έχει αλλάξει η δομή του και έχει κλείσει ο aggregator)

Ανοιχτή πρόσκληση

Θα προσέξατε όλοι τον τίτλο αυτού του κειμένου που διαβάσατε. Δεν ονομάστηκε τυχαία έτσι, μια και είμαι κάτοικος του Δήμου Σταυρούπολης. Μου ζήτησαν να γράψω ένα κείμενο για να σας ξεναγήσω στην μπλογκόσφαιρα και να σας παροτρύνω να την επισκεφτείτε για να συμμετέχετε ενεργά στα δικτυακά μονοπάτια της.

Αφορμή για αυτή τη δημοσίευση στάθηκε ένα κείμενο που έγραψα στο blog μου για το δήμο Σταυρούπολης προεκλογικά. Ομολογώ πως δεν ήμουν καθόλου ευγενική σε εκείνο το κείμενο. Από τότε όμως, διάφορα άτομα που ασχολούνται με τα κοινά στο δήμο μας, παρατηρούν τις κινήσεις μου στη μπλογκόσφαιρα και πολλές φορές σχολιάζουν τα κείμενα μου.

Τα ιστολόγια κρύβουν μεγάλη δύναμη πίσω τους, είναι οι φωνές μας, οι σκέψεις και οι διαμαρτυρίες μας πολλές φορές. Γνωρίζω αρκετούς συνδημότες μου που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν εκπληκτικά ιστολόγια, άτομα με δημιουργική σκέψη και ιδιαίτερα ταλέντα. Αφήνω ανοιχτή πρόσκληση λοιπόν σε όλους και κλείνω αυτό το κείμενο με την ευχή να σας συναντήσω στα ηλεκτρονικά μονοπάτια της μπλογκόσφαιρας και να μοιραστώ μαζί σας τις λέξεις και τα χρώματα μου.