Θέμα που “πονάει” αρκετούς. Και σκοπός μου δεν είναι να το αναλύσω σήμερα. Πιθανότατα θα χρειαζόμουν πάρα μα πάρα πολλές γραμμές για κάτι τέτοιο. Και δεν έχω ούτε το χρόνο, ούτε τη διάθεση. Σε λίγο άλλωστε επιβάλλεται να ετοιμαστώ για να κατέβω στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης ώστε να διαμαρτυρηθώ μαζί με τους υπόλοιπους για το ξεπούλημα της ΔΙΑΝΑ. Παρέα με τη φωτογραφική μου μηχανή.

Δε πιστεύω πως οι blogger είναι δημοσιογράφοι. Θέλω να πιστεύω πως είναι πολίτες που ενδιαφέρονται. Πολίτες που ανησυχούν, που ρωτούν, που θέλουν να μάθουν. Πολίτες που επιθυμούν να φωνάξουν στα αυτιά όσων αποφάσισαν να μην ακούν.

Πριν δυο χρόνια, αγόρασα μια κιθάρα. Πάντα ήθελα να μάθω κιθάρα, είναι απωθημένο ολόκληρης ζωής κι έτσι αγόρασα μια ακουστική. Είναι όμορφη η κιθάρα μου και την προσέχω πολύ. Μου αρέσει να την κοιτάζω, να την αγγίζω.

Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα. Δε ξέρω να παίζω κιθάρα. Προσπάθησα αρκετές φορές κι έμαθα μόνη μου μερικές συγχορδίες. Όμως τελικά, αυτό που κατάφερνα μονίμως, ήταν να δημιουργώ κάλους στα δάχτυλα μου.

Εδώ και μέρες, θέλω να αναφερθώ στα πολύτιμα private blogs. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν τόσα πολλά, μέχρι που άρχισα να καθαρίζω τον aggregator από τα μη ενεργά blogs. Βρέθηκα μπροστά σε δεκάδες blogs που έβγαλαν τα κείμενα τους από την κοινή θέα, κλείδωσαν τα feed και σήκωσαν το ταμπελάκι του μεγάλου απαγορεύεται.

Είναι αυτά που θέλουν να μείνουν μακριά από τη δημοσιότητα, μακριά από την κοινή θέα και το μοίρασμα. Μακριά από τα στατιστικά και τις μηχανές αναζήτησης. Στο δικό τους κόσμο οι αξίες μετράνε διαφορετικά και τίποτα άλλο δεν έχει σημασία πέρα από τη γραφή.