Με ενοχλεί που χάνεται η εμφάνιση του κάθε blog και όλα μοιάζουν ίδια την ώρα που σχολιάζεις. Πολλές φορές η φόρμα των σχολίων άνοιγε και σε νέο παράθυρο που δε μπορούσα να μεγενθύνω κι εκεί η κατάσταση ήταν χειρότερη, γιατί κάποιες φορές φαινόταν μόνο το μισό παραθυράκι και δε μπορούσα να σχολιάσω καθόλου.

Επιτέλους λοιπόν, μετά από τόσο καιρό αποφάσισαν να δημιουργήσουν την ποθητή νέα δυνατότητα και περνάμε σε νέα φάση πια. Πλέον η φόρμα σχολιασμού θα μπορεί να είναι ενσωματωμένη κάτω από τα κείμενα σας. Εγώ θα έλεγα να καταργήσουν τελείως τις άλλες δυνατότητες και να αφήσουν μόνο αυτή. Ίσως αυτή η αλλαγή να δώσει περισσότερη όρεξη στους σχεδιαστές και να δούμε προσεχώς νέα πανέμορφα template για τον Blogger.

Προς το παρόν είναι σε δοκιμαστική λειτουργία και μπορείτε να το δείτε μέσω του Blogger in Draft αν συνδεθείτε στο λογαριασμό σας εκεί. Θα πρέπει να επιλέξετε τις Ρυθμίσεις και στη συνέχεια τα Σχόλια.

Λίγο πιο κάτω θα βρείτε αυτό που μας ενδιαφέρει το οποίο ονομάζεται Προσθήκη Φόρμας Σχολίων και έχει 3 επιλογές. Φυσικά θα επιλέξετε την Ενσωματωμένη Ανάρτηση που είναι η τρίτη επιλογή και θα αποθηκεύσετε τις ρυθμίσεις σας που μόλις άλλαξαν.

Αν δείτε τώρα τις δημοσιεύσεις σας θα μοιάζουν οπως η παρακάτω εικόνα με τη φόρμα σχολίων ενσωματωμένη στο όμορφο template σας.

Thank you Blogger, thank you Google!!!! Και πολύ το άργησες.

photo by Chris J

Αυτή είναι ουσιαστικά η αντίδραση μου κάθε φορά που διαβάζω άσχετα σχόλια είτε στο δικό μου είτε σε άλλα blogs. Προσπαθώ κάθε φορά να σκεφτώ πόσο καμμένος είναι ένας άνθρωπος που φτάνει σε σημεία να αφήσει τόσο άσχετα-εκτός θέματος και λογικής σχόλια, μόνο και μόνο για να πει την κακία του και μετά να χαμογελάσει χαιρέκακα με μια αίσθηση ευχαρίστησης για την εξυπνάδα που πληκτρολόγησε.

Τώρα θα μου πείτε ότι γίνομαι κακιά,αλλά δε πειράζει. Ας δούμε λοιπόν στα γρήγορα τι έχει γίνει. Έγραψα μια δημοσίευση σχετικά με την ενοποίηση του OTE με την ΟΤΕΝΕΤ εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια μου, επειδή μου ανακοίνωσαν πως θα ενοποιηθούν οι δύο λογαριασμοί σε έναν. Ταυτόχρονα, αναφέρω πως ο λόγος που επέλεξα τη συγκεκριμένη εταιρία ήταν ακριβώς επειδή μπορούσα να έχω ξεχωριστό λογαριασμό internet, μια και η τηλεφωνική γραμμή δεν ανήκει σε εμένα αλλά στους γονείς μου.

Όπως καταλαβαίνουμε λοιπόν, το θέμα της δημοσίευσης μου, ήταν η διαφωνία μου στην ενοποίηση των λογαρισμών του ΟΤΕ και της ΟΤΕΝΕΤ. Θεώρησα πως ήταν ολοφάνερο αυτό και φυσικά κατανοητό ακόμα και για τον πιο ηλίθιο άνθρωπο της γης.

Πριν από λίγο λοιπόν, έλαβα ένα σχόλιο από κάποιο άτομο που υπέγραφε ως “Γέρος μπαμπάς σου”. Πιθανότατα ήταν γνωστός blogger που ήθελε να μου την πει αλλά δεν είχε τα αρχίδια ήθελε να χαλάσει το προφίλ του. Το σχόλιο που μου άφησε ήταν το εξής: “Μήπως να πας να μείνεις επιτέλους μόνη σου;”

Όπως καταλαβαίνετε, το σχόλιο αυτό είναι τόσο σχετικό με τη δημοσίευση μου, όσο το να με ρωτούσε καποιος γιατί δεν έβαψα το σπίτι μου κόκκινο.

Δε ξέρω πως την έχουν δει μερικά άτομα, αλλά το ότι επιλέγουμε να γράφουμε online, δε σημαίνει πως δίνουμε το δικαίωμα στον καθένα να κρίνει ή να έχει άποψη για τον τρόπο με τον οποίο ζούμε στην καθημερινή μας ζωή. Ακόμα περισσότερο, δεν δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να φαντασιώνεται πράγματα σχετικά με τον τρόπο ζωής μας και να μας κρίνει για όλα όσα υπάρχουν μόνο στο δικό του μυαλό. Και τέλος, δεν είναι υποχρέωση μας να απολογούμαστε για όλα αυτά που υπάρχουν μόνο στη φαντασίωση κάποιων ανθρώπων σχετικά με εμάς και τον τρόπο ζωής μας.

Δε μπορώ να καταλάβω τη λογική των ανθρώπων αυτών. Μάλλον δεν υπάρχει λογική καθόλου. Πουθενά. Ας το αναλύσουμε λίγο όμως.

Αν δεν απαντούσα στο σχόλιο αυτό, θα άφηνα να εννοηθεί πως όντως ζω στα 32 μου στο παιδικό δωμάτιο του σπιτιού των γονιών μου. Ας δούμε την πραγματικότητα όμως. Είχα δικό μου ανεξάρτητο χώρο από τα 15 μου. Έχω ζήσει κατά καιρούς σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας λόγω εργασίας (με πιο πρόσφατη τη Σαντορίνη) και τα τελευταία δέκα χρόνια (όταν βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη), ζω σε δικό μου σπίτι το οποίο βρίσκεται στην ίδια οικοδομή με το πατρικό μου. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν ουδεμία σχέση δεν υπάρχει με το σχόλιο του κακοπροαίρετου “φίλου” μας.

Αλλά ας το δούμε και αλλιώς. Θα πείραζε κανέναν αν συνέχιζα να μένω στο παιδικό δωμάτιο του σπιτιού μου, επειδή δε θα μου έφταναν τα χρήματα να βρω άλλο σπίτι; Αυτό δε κάνουν χιλιάδες άτομα στην Ελλάδα σήμερα; Και στο κάτω κάτω, τι ζόρι τραβάει ο “φίλος” μας για το που κοιμάμαι εγώ τα βράδια και τι κάνω στην προσωπική μου ζωή;

Δεν διέγραψα το σχόλιο του και προτίμησα να του απαντήσω, μόνο και μόνο για να γράψω τη συγκεκριμένη δημοσίευση στο BlogSpace και να προσπαθήσω να του δείξω πόσο ηλίθιο ήταν το σχόλιο του.

Από την άλλη πλευρά όμως, αποφάσισα να διαγράφω πλέον κάθε άσχετο σχόλιο που αφορά την προσωπική μου ζωή από το blog μου. Αν αυτό ονομάζεται λογοκρισία ή όχι, δεν είναι κάτι που με απασχολεί αυτή τη στιγμή. Προτιμώ αυτού του είδους τη λογοκρισία από τον εξαναγκασμό στη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων μου, μόνο και μόνο για να αποδείξω πως δεν ισχύει η φαντασίωση του κάθε τυχάρπαστου κακοπροαίρετου σχολιαστή. Άλλωστε δε νομίζω πως αφορούν κανέναν αυτού του είδους οι πληροφορίες.

Δε ξέρω ποια είναι η άποψη σας σχετικά με τα άσχετα σχόλια αυτού του είδους. Δε ξέρω ποια είναι η άποψη σας για τα άσχετα σχόλια γενικότερα και πως τα διαχειρίζεστε στο blog σας, αλλά πολύ θα ήθελα να μάθω.  Προσωπικά, μετά από τόσο καιρό αποφάσισα να επιλέγω τη διαγραφή τους.

photo by sirtentalot

Κατά καιρούς παρατηρώ διάφορα άτομα που χρησιμοποιούν τις γνωστές τακτικές προώθησης, με τέτοιο τρόπο όμως, που περνάνε τη λεπτή γραμμή της κοινωνικοποίησης και μετατρέπονται σε spammers που αρχίζουν να με ενοχλούν.

Όταν αυτό γίνεται στα σχόλια των blog μου, πολλές φορές τα διαγράφω. Ακόμα κι αν αφορούν θέματα, τα οποία αν μου τα επικοινωνούσαν με άλλο τρόπο θα με ενδιέφεραν.

Διάδοση ενός θέματος

Κατά καιρούς πραγματοποιούνται διάφορες κινήσεις στο χώρο των blogs που αφορούν είτε πολιτικά, είτε κοινωνικά είτε περιβαλλοντικά θέματα. Μπορεί για κάποιους ένα τέτοιο θέμα να είναι πολύ σημαντικό. Για άλλους όμως δεν είναι. Αλλά ακόμα κι αν είναι, δε καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να ανεχτούν ένα copy-paste κείμενο στα σχόλια ενός άσχετου θέματος του blog τους.

Προσπαθήστε να είστε ευγενικοί και προσεγγίστε τον blogger με ένα e-mail. Aν τον ενδιαφέρει το θέμα, θα ασχοληθεί μόνος του με μια νέα δημοσίευση στο blog του. Στο internet δεν υπάρχουν μόνο bloggers και διαταράσσετε τη ροή των δημοσιεύσεων.

Μπλογκοπαίχνιδα

Σύμφωνα με παλιά λαϊκή ρήση “το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται και ο παπάς“. Πιθανότατα να είχαν κάποιο ενδιαφέρον όταν ξεκίνησαν, γρήγορα όμως οι bloggers άρχισαν να δυσανασχετούν.

Ακόμα κι αν είστε από αυτούς που θέλουν να παίζουν, μην εξαναγκάζεται τους άλλους να συμμετέχουν και κυρίως, μην τους αφήνεται τις προσκλήσεις σας σε άσχετες δημοσιεύσεις των blog τους. Μπορείτε να τους στείλετε ένα email πρώτα, για να τους ρωτήσετε αν θέλουν να συμμετέχουν στο παιχνίδι σας.

Τζάμπα διαφήμιση

Υπάρχουν διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων μπορείτε να διαφημίσετε ότι θέλετε επί πληρωμή. Μην το κάνετε στο σβέρκο και την αναγνωρισιμότητα άλλων bloggers. Και κυρίως μην το κάνετε στα σχόλια των δικών μου blogs. Δε με ενδιαφέρει ακόμα κι αν χαρίζετε κρουαζιερόπλοιο σε κάθε επισκέπτη μου που θα εγγραφεί στις ιστοσελίδες σας.

Άσχετα σχόλια πάσης φύσεως

Υπάρχει κάποιος λόγος που η φόρμα των σχολίων βρίσκεται κάτω από κάθε δημοσίευση, δεν υπάρχει εκεί ως διακοσμητικό στοιχείο. Σεβαστείτε το χρόνο που αφιέρωσε κάποιος για να γράψει ένα κείμενο, καθώς και τους αναγνώστες του.

Την ώρα που διαβάζω μια δημοσίευση για την καλλιέργεια των σπαραγγιών, δε με ενδιαφέρει να διαβάσω την άποψη σας σχετικά με το εξώγαμο του Πασχάλη. Προσπαθήστε να μην βγαίνετε εκτός θέματος στα σχόλια που αφήνετε. Για οτιδήποτε άλλο, οι περισσότεροι bloggers διαθέτουν email και μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί τους.

Microblogging

Οι υπηρεσίες microblogging όπως το twitter είναι αρκετά χρήσιμες πλέον. Δημιουργούν μια μικρή ή μεγάλη κοινότητα που ανταλλάσσει σύντομα μηνύματα λίγων χαρακτήρων.

Τα μηνύματα αυτά μπορούν να είναι ένα «Καλημέρα», ένα link για κάτι ενδιαφέρον που είδαμε, μια ερώτηση που μας απασχολεί, κάτι που σκεφτήκαμε, μια απάντηση σε άλλον blogger και τέλος ένας τρόπος για να ανακοινώσουμε πως δημοσιεύσαμε ένα νέο κείμενο που μπορεί να ενδιαφέρει τους άλλους microbloggers.

Προσωπικά, το βρίσκω λίγο ενοχλητικό να βλέπω άτομα που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες αυτές, μόνο για να προωθήσουν τις νέες τους δημοσιεύσεις.

Αυτό το κάνει με ιδιαίτερη επιτυχία και μάλιστα αυτόματα το feed του blog μας. Είναι αστείο να προσπαθούμε να το μιμηθούμε χειροκίνητα και δεν έχει ουσιαστική χρησιμότητα.

E-mail

Σε καμία, μα σε καμία περίπτωση μην στέλνετε e-mail με τις νέες σας δημοσιεύσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα. Και όχι δεν με καλύπτει το γεγονός πως μπορώ να σας ζητήσω να σταματήσετε να μου στέλνετε αυτά τα ενοχλητικά μηνύματα που βρωμίζουν το inbox μου, εφόσον δε ζήτησα ποτέ να ξεκινήσετε να μου τα στέλνετε. Αν επιθυμώ να παρακολουθώ το blog σας, διαθέτω Feed Reader και μπορώ να το προσθέσω εκεί μόνη μου.

Buzz me baby

Οι διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων ψηφίζονται κάποιες δημοσιεύσεις από τους χρήστες, δεν είναι χειροκίνητος aggregator για να προωθήσουμε το blog μας.

Στην περίπτωση που συμμετέχετε σε παρόμοιες υπηρεσίες, καλό θα είναι να μην προσθέτετε συνεχώς τις δικές σας δημοσιεύσεις εκεί. Θα ήταν περισσότερο χρήσιμο καθώς και λιγότερο ενοχλητικό για τους υπόλοιπους χρήστες της υπηρεσίας, αν προσθέσετε δημοσιεύσεις άλλων bloggers που τράβηξαν την προσοχή σας.

Κι ένας μικρός επίλογος

Αν είστε νέος στο χώρο των blogs, πιθανότατα να σας μοιάζουν παράξενα όλα τα παραπάνω, είναι όμως πράγματα τα οποία αντιμετωπίσαμε οι περισσότεροι. Αν πάλι είστε παλιότερος αλλά είδατε τις πράξεις σας να φωτογραφίζονται στο κείμενο αυτό, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε και να επαναπροσδιορίσετε τις κινήσεις σας.

Μπορείτε να αποκτήσετε περισσότερες επισκέψεις από τους άλλους bloggers αν κερδίσετε την εκτίμηση τους μέσω της κοινωνικοποίησης, παρά αν λειτουργείτε ως spammer και τους κουράσετε.

photo by edmittance

Υπάρχει όμως μια τεράστια διαφορά. Δε ξέρω αν φταίει η Ελληνική λογική της αρπαχτής, ή αν με όσα βλέπουμε γύρω μας έχουμε μπουχτίσει. Σίγουρα όμως η διαφορά είναι μεγάλη και αξιοσημείωτη.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την έκφραση η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της; Κι είναι γνωστό, πως οι Έλληνες προκόβουν περισσότερο στο εξωτερικό από ότι στην Ελλάδα. Αυτό δε μπορεί να γίνεται τυχαία. Συνήθως, όταν κάνουμε τέτοιες αναφορές, είναι για πράγματα για τα οποία φταίει η Ελληνική Πολιτεία. Είναι εύκολο να ρίχνουμε το σφάλμα εκεί για να έχουμε καθαρή τη συνείδηση μας.

Μόνο που η Ελληνική Πολιτεία, δεν υπάρχει χωρίς εμάς. Η Ελληνική Πολιτεία είμαστε όλοι εμείς. Ακόμα κι αν κάποιοι λίγοι έχουν την εξουσία, εμείς είμαστε αυτοί που τους επιλέγουμε.

Θα ήταν προτιμότερο ίσως, να κρίναμε τη δική μας συμπεριφορά πρώτα. Ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι ο Φθόνος. Σύμφωνα με τον Νίτσε ο φθόνος είναι απόκτημα κακίας, ενώ ο Αριστοτέλης τόνιζε πως το να φθονείς κάποιον, είναι σαν να παραδέχεσαι πως είσαι κατώτερος του.

Αρκετοί από τους blogger του εξωτερικού, καταφέρνουν να περάσουν την λεπτή κόκκινη γραμμή. Παρατάνε τις δουλειές τους και γίνονται Full Time Bloggers ή αν προτιμάτε ProBloggers. Καταφέρνουν να κερδίσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Να δουλεύουν από όπου και όποτε θέλουν. Και χαίρονται γι’ αυτό μαζί με τους αναγνώστες τους.

Όσες φορές το είδα να γίνεται, δεν διάβασα ούτε ένα αρνητικό σχόλιο από τους επισκέπτες του blog τους. Δεν είδα πουθενά το φθόνο, ούτε βρήκα σχόλια ποτισμένα με κακία.

Πριν αρκετά χρόνια, έκανα μια οχτάμηνη σύμβαση δημοσίου ως ξεναγός εθνικών δρυμών. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα τα χαρτιά μου για μια θέση δημοσίου και ορκίζομαι πως την κέρδισα χωρίς «μέσον». Στον τόπο που δούλευα, οι κάτοικοι αρκετές φορές με κοίταζαν με φθόνο.

Ποτέ δε κατάλαβα το γιατί. Προσωπικά δηλώνω πως ήταν οι χειρότεροι μήνες της ζωής μου γιατί δεν με πλήρωνε το Ελληνικό κράτος (στους οχτώ μήνες πληρώθηκα μια φορά, στον τέταρτο μήνα) κι εγώ έπαιζα κρυφτό με τον σπιτονοικοκύρη μου, αφού δεν είχα να πληρώσω ούτε το ενοίκιο.

Κάποιες φορές, ο φθόνος δεν σταματούσε στο βλέμμα. Μετατρεπόταν σε λέξεις γεμάτες χολή και έσταζε φαρμάκι. Γιατί δούλευα εγώ εκεί, μια ξένη. Γιατί έκλεβα μια θέση εργασίας στην οποία θα μπορούσαν να δουλέψουν τα δικά τους παιδιά.

Τους ρωτούσα τότε, αν τα δικά τους παιδιά έχουν τα απαραίτητα προσόντα για τη θέση αυτή. Αν έχουν σπουδάσει κάτι σχετικό ή αν ενδιαφέρονται για το περιβάλλον. Με κοιτούσαν με μεγαλύτερη κακία τότε, γυρνούσαν την πλάτη και έφευγαν. Ήξεραν πως έχω δίκιο, πως υπήρχε λόγος που εργαζόμουν εγώ εκεί κι όχι τα δικά τους παιδιά.

Την επόμενη χρονιά δε δέχτηκα να ανανεώσω τη σύμβαση μου. Δεν ήθελα να συνεχίσω να ζω εκεί. Η θέση εργασίας, έμεινε κενή για πολλά χρόνια. Κι εγώ έμεινα με την χειρότερη εντύπωση για τους κατοίκους της περιοχής αυτής…

Όσα άτομα ξεχώρισαν από τα Ελληνικά blogs (και δεν εννοώ μόνο την problogger κατάσταση) δέχτηκαν πολύ άσχημη επίθεση. Το έβλεπα και με στεναχωρούσε. Δε κατάλαβα ποτέ γιατί έβγαινε τόση χολή στα σχόλια που τους άφηναν.

Θέλω να πιστεύω πως κάποτε θα αλλάξει η νοοτροπία του Έλληνα. Θέλω να πιστεύω πως κάποτε θα πάψουμε να φθονούμε και θα αρχίσουμε να προσπαθούμε. Η πόρτα είναι εκεί, ανοιχτή για όλους…

[photo by foxypar4]

Δε γνωρίζω μέχρι που θα τραβήξουν τα όρια του blogging σε σχέση με το marketing, τη διαφήμιση και το κέρδος. Όμως προσωπικά δε θα φανταζόμουν ποτέ πως θα μπορούσε κάποιος να πληρώσει για να έχει σχόλια στο blog του. Μου φαίνεται ηλίθιο για να μπορεί να λειτουργήσει κάτι τέτοιο ως επιχειρηματικό μοντέλο.

Φυσικά αυτό το λέω από τη μεριά του blogger. Από τη μεριά των εταιριών που έχουν επαγγελματικά blog χωρίς σχόλια δε μπορώ να το εξετάσω.

Μετά τα πληρωμένα Post λοιπόν, ήρθε η σειρά των πληρωμένων comments. Και μάλιστα σε πολύ φτηνότερο πακετάκι. Ούτε 20 δολάρια δε κοστίζουν τα 100 σχόλια.

Τώρα όσο αφορά το θέμα της τιμής, αμερικάνοι blogger δε συμφωνούν μαζί μου και θεωρούν πως ενώ είναι καλή ιδέα, είναι πολύ υψηλή η τιμή των 20 δολαρίων για 100 σχόλια.

Φυσικά σχόλιο με σχόλιο έχει τεράστια διαφορά. Σχόλιο είναι και το “ωραίο κείμενο” που αποτελείται από δύο λέξεις, σχόλιο είναι και ένα τεράστιο σεντόνι (όπως συνηθίζουμε να λέμε τα πολύ μεγάλα κείμενα).

Δε ξέρω ποια είναι η δική σας άποψη. Προσωπικά ποτέ δε θα έμπαινα στη διαδικασία να σκεφτώ να αγοράσω σχόλια. Είναι ίσως, ότι πιο χαζό έχω δει στο χώρο των blogs.

Ας ξεκινήσουμε με ένα ερώτημα. Είναι τα comments σημαντικά; Φυσικά και είναι. Μερικοί blogger πιστεύουν πως είναι σημαντικότερα κι από την ίδια τη δημοσίευση. Κι όχι άδικα. Πολλές φορές η δημοσίευση (post) είναι απλά η αφορμή και το ζουμί βρίσκεται στα comments που αφήνουν οι επισκέπτες του blog μας. Άλλες φορές πάλι, όπως τώρα, μέσα από κάποια σχόλια προκύπτει η ανάγκη για τη δημιουργία ενός νέου post.

Ένα άτομο που μόλις έχει δημιουργήσει το blog του, είναι φυσικό να μην έχει αναγνώστες. Δεν έχει σημασία αν τα πρώτα του κείμενα είναι καλά ή κακά. Σημασία έχει πως κανείς δε γνωρίζει την ύπαρξη του. Ένας πολύ καλός τρόπος να δηλώσει την ύπαρξη του και να αποκτήσει τους πρώτους του αναγνώστες, είναι τα comments. Σχολιάζοντας σε άλλα blog, μεγάλης επισκεψιμότητας κατά προτίμηση, αφήνει το στίγμα του μέσω του url που συνοδεύει το σχόλιο του. Πιθανότατα κάποιοι να ρωτήσουν αν αυτό είναι ηθικό. Εγώ θα ρωτήσω το αντίθετο. Για ποιό λόγο να είναι ανήθικο; Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτό.

Υπάρχουν κι άλλα θετικά που μπορεί να εκμεταλλευτεί ένας νέος blogger σχολιάζοντας. Ένα από αυτά, είναι το υψηλό Google Page Rank που μπορεί να διαθέτει το ήδη γνωστό blog. Αυτό φυσικά, στην περίπτωση που ο ιδιοκτήτης του ήδη γνωστού blog, διαβάσει κάτι ενδιαφέρον στο νέο blog και αποφασίσει να κάνει κάποια αναφορά μέσα σε κάποιο post. Μπορεί για εσάς να μη σημαίνει τίποτα αυτό, για τις μηχανές αναζήτησης όμως, σημαίνει πολλά.

Επίσης, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, τα σχόλια αποτελούν ένα είδος δοσοληψίας. Σχολιάζεις στο δικό μου, σχολιάζω στο δικό σου και είμαστε και οι δύο ευχαριστημένοι. Αν σταματήσεις να σχολιάζεις σε άλλα blog θα δεις τα σχόλια του δικού σου να μειώνονται κατακόρυφα.

Προσωπικά, το τελευταίο διάστημα, επειδή εκτός από το προσωπικό μου blog έχω και την ευθύνη του blogspace, δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο. Έτσι σταδιακά, έπαψα να σχολιάζω με τους ρυθμούς που σχολίαζα παλιά σε άλλα blog. Επίσης θεωρώ και χαζό το να σχολιάσω μόνο και μόνο για να δηλώσω παρουσία. Θα σχολιάσω μόνο αν πραγματικά θέλω να πω κάτι και το ίδιο επιθυμώ να κάνουν και οι άλλοι.

Ο παράγοντας χρόνος, είναι πολύ σημαντικός για όλους μας. Μου έγραψε ο dfaser πως τον ενοχλεί να βλέπει αναπάντητα τα σχόλια που αφήνει σε blog, ειδικά αν έχουν τη μορφή ερωτημάτων. Δεν έχει άδικο. Όσο περιορισμένος και να είναι ο χρόνος ενός blogger, θα πρέπει πάντα να δίνει προτεραιότητα στα σχόλια που περιέχουν κάποιο ερώτημα. Όταν κάποιος σου κάνει μια ερώτηση, γνωρίζεις πως περιμένει να διαβάσει την απάντηση σου.

Υπάρχουν όμως και στιγμές, που μέσω των σχολίων, οι επισκέπτες εκφράζουν τη δική τους άποψη απλώς και μόνο. Θα απαντήσεις στα πρώτα σχόλια. Από ένα σημείο και μετά όμως, πιθανότατα να μην έχεις τι άλλο να προσθέσεις. Σαφέστατα θέλεις να διαβάσεις κι άλλες απόψεις σχετικά με το θέμα της δημοσίευσης σου, όμως δεν είναι ανάγκη να καταπιέζεις και τον εαυτό σου. Στις περιπτώσεις αυτές, σταματάω να απαντάω και απλώς διαβάζω. Δε γνωρίζω αν αυτό στεναχωρεί κάποιους από τους επισκέπτες μου, όμως θα ήταν χαζό να απαντάω χωρίς να υπάρχει ερώτημα ή χωρίς να έχω κάτι άλλο να προσθέσω.

Επίσης όπως πολύ σωστά το έθεσε η Mirella: “χαίρομαι όταν κάποιος διατυπώνει και τη δική του γνώμη και άποψη με αφορμή κάτι που δημοσίευσα, αλλά το να απαντώ είναι μια διαφορετική δράση που απαιτει πολύ περισσότερο χρόνο. Να, σήμερα για παράδειγμα που άφήνω αυτά τα σχόλια δεν νομίζω ότι θα προλάβω να ανανεώσω την ύλη στο δικό μου“.

Είναι φορές, που μπορεί να ασχολούμαι όλη μέρα με τα blogs και πάλι να μη προλάβω να απαντήσω στα σχόλια του blog μου. Άλλες φορές πάλι, μπορεί να καταναλώσω όλη την ενέργεια και τον ελεύθερο χρόνο μου σε blog άλλων ατόμων.

Πιστεύω πως ο καθένας μας, πρέπει να βρει τους δικούς του χρόνους και τις δικές του προτεραιότητες.

Θα έγραφα μια λίστα στα γρήγορα με τα “to do” ενός blogger, όμως το κείμενο ήδη είναι πάρα πολύ μεγάλο. Οπότε υπόσχομαι να τη γράψω μέσα στις επόμενες ημέρες.