Γενικότερα είμαι από τα άτομα που θέλω να πιστεύω στη φαντασίωση της εργασίας από απόσταση. Την αναφέρω ως φαντασίωση, γιατί κάπως έτσι μοιάζει ακόμα στην Ελλάδα. Δε ξέρω πόσα χρόνια θα χρειαστεί να περάσουν, μέχρι να αλλάξουν κάπως τα πράγματα και να είναι εφικτό να μπορεί να εργάζεται κάποιος από το σπίτι του, κερδίζοντας ένα σεβαστό ποσό με το οποίο θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του. Κι αν το σκεφτεί κανείς σοβαρά, θα δει πως υπάρχουν εκατοντάδες άτομα που θα ήθελαν μια τέτοια μορφή εργασίας, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Οι λόγοι αυτοί θα μπορούσαν να λέγονται αποκέντρωση, ΑΜΕΑ, μητρότητα, ανεξαρτησία κλπ.

Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου εξηγήσω για ποιούς λόγους θα γίνω κατά πάσα πιθανότητα φοροφυγάς εντός της ημέρας. Έχω όλη την καλή διάθεση για το αντίθετο, αλλά δε με βοηθάς να παραμείνω στον ίσιο δρόμο. Θα πρέπει να καταλάβεις, ότι ζούμε σε δύσκολες εποχές και μερικοί από εμάς, κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι που έλεγαν και οι παλαιότεροι με πολύ σοφία. Γνωρίζω σαφέστατα ότι η νόμιμη οδός, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη καθώς και η δημιουργία σύνταξης για τα δύσκολα χρόνια είναι πολύ καλά πράγματα. Για να φτάσω όμως στο σημείο να σκέφτομαι τη σύνταξη θα πρέπει πρωτίστως να επιβιώσω. Θα ξέρεις φαντάζομαι, πως το ένστικτο της επιβίωσης είναι αρκετά δυνατό σε κάθε άνθρωπο.

Μου κάνει εντύπωση μερικές φορές, που βλέπω ανθρώπους που νομίζουν πως τα blogs είναι η κότα με το χρυσό αυγό. Ίσως φυσικά να φταίνε και διάφορα αγγλόφωνα κείμενα που διαβάζουν, τα οποία συνήθως αναφέρονται σε ξενόγλωσσα blogs που έχουν ξεχωρίσει στο χώρο και αποτελούν ουσιαστικά την εξαίρεση του κανόνα και σαφέστατα λειτουργούν ως επιχειρήσεις. Βλέπω νέους ανθρώπους που ακόμα δεν έχουν καταλάβει καλά καλά τι διάολο είναι τα blogs, να ψάχνονται σχετικά με τη διαφήμιση και τα χρήματα. Πολλαπλές είναι οι περιπτώσεις εκείνων, που ανοίγουν blog με δυο κείμενα στο wordpress.com (που δεν επιτρέπει τη διαφήμιση) και ψάχνουν τρόπο να βγάλουν χρήματα.

Είναι αρκετές ημέρες που θέλω να γράψω μια σχετική δημοσίευση αλλά δεν ήξερα τι ακριβώς πρέπει να γράψω, μια και δεν έχω ακόμα αποφασίσει τι θα κάνω. Υπάρχουν διάφορα προβλήματα με τον aggregator, τα οποία έχουν προκληθεί από την αλλαγή πολιτικής της εταιρίας που πληρώνω για να φιλοξενεί το BlogSpace. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην προλαβαίνει ο aggregator να τραβάει τις δημοσιεύσεις από το σύνολο των blogs που παρακολουθεί.

Δεν είμαστε πλέον καλοδεχούμενοι στο πρόγραμμα των παραπομπών. Όχι επειδή κάναμε κάτι που ενόχλησε. Δεν είμαστε καλοδεχούμενοι πλέον γιατί γράφουμε από Ελλάδα και δε μπορούμε να συμμετέχουμε στο πρόγραμμα που προωθεί τα Google AdSense. Όπως και οι κάτοικοι άλλων χωρών...

Problogger τον ονομάζουν στο εξωτερικό ή αν προτιμάτε Professional Blogger. Τώρα θα μου πείτε, πως μου ήρθε να γράψω σχετικά με αυτό. Όσο κι αν μοιάζει περίεργο, οι γονείς μου φταίνε. Μάλλον για να γίνω πιο συγκεκριμένη, φταίει μια σημερινή συνομιλία τους. - Καλά τι κάνει στον υπολογιστή τόσες ώρες; Παίζει; ρώτησε ο πατέρας τη μητέρα μου. - Δε παίζει, δουλεύει, του απάντησε εκείνη. Άρχισα να γελάω όταν μου μετέφερε το μικρό αυτό διάλογο η μητέρα μου. Και τι να της πω; ότι δε δουλεύω όταν ασχολούμαι με τα blogs;

Ήρθε η εποχή που έπρεπε να ανανεώσω τη συνδρομή μου για τη φιλοξενία του BlogSpace στη Hostican ή να επιλέξω κάποια άλλη εταιρία. Δε χρειάστηκε να το σκεφτώ ιδιαίτερα. Έμεινα αρκετά ευχαριστημένη από τις υπηρεσίες που μου προσφέρουν καθώς και από την άψογη εξυπηρέτηση τους. Έχω υπερβεί αρκετές φορές τα όρια των δυνατοτήτων του πακέτου που πληρώνω, όμως κάθε φορά οι υπάλληλοι της Hostican ήταν στο πλευρό μου μέσα σε λίγη ώρα για να αντιμετωπίσουμε μαζί τα διάφορα προβλήματα, αν και μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα.