Πριν μερικά χρόνια είχαμε δει το ξέσπασμα των Ελλήνων πολιτών για τις φωτιές της Πάρνηθας να οργανώνεται αυθόρμητα και ανεξέλεγκτα μέσω blogs, ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης και sms. Λίγο πιο πρόσφατα είδαμε τη χρήση των social media στις μεγάλες διαδηλώσεις του Δεκέμβρη. photo: unimedia.md Με αυτά τα δεδομένα σίγουρα δε μας φαίνεται παράξενη η είδηση που μας έρχεται από τη Μολδαβία όπου 15.000 διαδηλωτές συντονίστηκαν μέσω Twitter, Facebook και κειμένων για την οργάνωση μιας μεγάλης διαδήλωσης εξαιτίας των προσφάτων αποτελεσμάτων των πρόσφατων εκλογών στη χώρας τους καθώς και για την κατάρρευση της οικονομίας της χώρας τους.

Δημοσιεύτηκε πρόσφατα ένα πολύ όμορφο βίντεο που δημιούργησαν τέσσερις σπουδαστές από το τμήμα Ψηφιακής Σχεδίασης του Vancouver Film School σχετικά με τους bloggers του Ιραν. Το video κυκλοφορεί με τον τίτλο Iran: A Nation of Bloggers και προσπαθεί να αποδώσει με πανέμορφο τρόπο κατά την άποψη μου, την αξία του blogging για ένα λαό που ακόμα δεν έχει καταφέρει να εδραιώσει την ελευθερία του λόγου στη χώρα του.

Παρατηρώντας διάφορες νεκρές ιστοσελίδες εφημερίδων της επαρχίας, καθώς και κάποια αραχνιασμένα στην κυριολεξία portal τοπικού ενδιαφέροντος, κατάλαβα πόσο μεγάλη αξία έχουν τα blogs της επαρχίας σήμερα. Ειδήσεις και νέα που ίσως να μην ενδιαφέρουν τους κατοίκους των μεγάλων αστικών πόλεων, ειδικά αν δεν αφορούν κάποιο σκάνδαλο πολλών εκατομμυρίων ή καμιά σφαγή, χάνονται και προσπερνιούνται  στο πέρασμα του χρόνου αφήνωντας ένα τεράστιο κενό δικτυακής ενημέρωσης σε αυτή την άλλη Ελλάδα.

Διαβάζω τον τελευταίο καιρό κάποιες δημοσιεύσεις, σε αγγλόφωνες σελίδες κυρίως, που αναφέρουν πως πλησιάζει σιγά σιγά το τέλος της εποχής των blogs λόγω των άλλων social media ιστοσελίδων που έχουν αρχίσει να γίνονται της μόδας. Το θέμα αυτό συχνά - πυκνά γίνεται αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα σε διάφορους bloggers που αναρωτιούνται αν πρέπει να ανησυχούν ή όχι.

Σε λίγο το πιο σπάνιο πράγμα στη γειτονική μας χώρα θα είναι το να είσαι blogger και να ασχολείσαι με τα social media. Η κατάσταση αρχίζει να θυμίζει τη μαύρη εποχή που οι Έλληνες κρύβανε τις εφημερίδες για να μην τις δει ο κόσμος και τους ρουφιανέψει και βάζανε τα ραδιόφωνα στα πατάρια και τα υπόγεια. Μετά το μπλοκάρισμα του WordPress και του YouTube ακολούθησε αυτές τις ημέρες το μπλοκάρισμα του blogger.com και πραγματικά αναρωτιέμαι πότε θα μπλοκάρουν οποιαδήποτε σελίδα δημιουργείται εκτός Τουρκίας για να μειώσουν οποιονδήποτε "κίνδυνο" ελευθερίας της έκφρασης.

Εναλλακτικός τίτλος θα μπορούσε να είναι το "Άσχετα κακοπροαίρετα σχόλια με δόσεις ηλιθιότητας" αλλά προτίμησα τον συγκεκριμένο, μια και ήταν ακριβώς η έκφραση που σκεφτόμουν όταν διάβαζα ένα σχόλιο στο προσωπικό μου blog. Αυτή είναι ουσιαστικά η αντίδραση μου κάθε φορά που διαβάζω άσχετα σχόλια είτε στο δικό μου είτε σε άλλα blogs. Προσπαθώ κάθε φορά να σκεφτώ πόσο καμμένος είναι ένας άνθρωπος που φτάνει σε σημεία να αφήσει τόσο άσχετα-εκτός θέματος και λογικής σχόλια, μόνο και μόνο για να πει την κακία του και μετά να χαμογελάσει χαιρέκακα με μια αίσθηση ευχαρίστησης για την εξυπνάδα που πληκτρολόγησε.

Ο περισσότερος κόσμος θεωρεί πως το πετυχημένο blogging χρειάζεται έμπνευση, άποψη, στόχο, οργάνωση ή αγάπη πιθανότατα. Προσωπικά θεωρώ πως το blogging απαιτεί ενέργεια, απλή ολοκάθαρη συνεχόμενη ροή ενέργειας. Ενέργεια που συγκεντρώνεται μέσα μας από τις συνήθειες, τις προτιμήσεις, τα άγχη, τα χόμπυ τις σκέψεις, τα πιστεύω, την καθημερινή ζωή μας. Ενέργεια που έρχεται σε συμφωνία ή σύγκρουση με όσα διαβάζουμε, βλέπουμε ή ακούμε και ψάχνει μανιασμένα έναν τρόπο να εκτιναχθεί για να γίνει χίλια κομματάκια.