Με αυτά τα δεδομένα σίγουρα δε μας φαίνεται παράξενη η είδηση που μας έρχεται από τη Μολδαβία όπου 15.000 διαδηλωτές συντονίστηκαν μέσω Twitter, Facebook και κειμένων για την οργάνωση μιας μεγάλης διαδήλωσης εξαιτίας των προσφάτων αποτελεσμάτων των πρόσφατων εκλογών στη χώρας τους καθώς και για την κατάρρευση της οικονομίας της χώρας τους.

Οι πολίτες της Μολδαβίας επέλεξαν το hashtag #pman στο Twitter ώστε να είναι δυνατή η εύκολη εύρεση των μηνυμάτων τους μέσω της αναζήτησης του Twitter.  Η επιλογή δεν έγινε φυσικά τυχαία μια και προέρχεται από τις λέξεις Piata Marii Adunari Nationale, μια μεγάλη πλατεία στην πόλη Chisinau όπου πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση.

Οι διαδηλωτές διαμαρτύρονται για την πρόσφατη νίκη του Κομμουνιστικού κόμματος που κέρδισε το 50% των ψήφων, ποσοστό ικανό για να εκλεγεί πρόεδρος. Παρόλο που η Ευρωπαϊκή Ένωση χαιρέτησε τα αποτελέσματα ως νόμιμα οι πολίτες της Μολδαβίας δε φαίνεται να έχουν την ίδια άποψη και ζητούν επαναληψη της εκλογικής διαδικασίας.

Σημαντική ίσως  είναι η άποψη του Carroll Patterson που ειδικεύεται στην οικονομική ανάπτυξη της Μολδαβίας “Δε θα το θεωρούσα ως μια αντικομμουνιστική κίνηση από την αντιπολίτευση τόσο, όσο ένα χάσμα μεταξύ των γενεών. Είναι οι γιαγιάδες εναντίον των εγγονιών”. Οι εποχές άλλωστε αλλάζουν και είναι κατανοητό πως υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ των παλαιοτέρων γενεών και της νεολαίας.

Η διαδήλωση ξεκίνησε από δυο κινήσεις νέων που ονομάζονται Hyde Park και ThinkMoldova όπου αρχισαν να καλούν τον κόσμο να διαμαρτυρηθεί.  Η Natalia Morar, από το ThinkMoldova, περιγράφει την όλη οργάνωση στο blog της κάπως έτσι:  “6 άτομα, 10 λεπτά brainstorming και λήψη απόφασης, αρκετές ώρες για την διασπορά των πληροφοριών στο Facebook, σε blogs, σε SMS και e-mails“. Το αποτέλεσμα ήταν να βγουν 15.000 νέοι στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν με μια κοινή φωνή ενώ δεν έλειψαν και τα επεισόδια.

Η πρόσβαση στο διαδίκτυο διακόπηκε στην πόλη Chisinau, που είναι η πρωτεύουσα της Μολδαβίας σε μια προσπάθεια να εμποδιστεί η επικοινωνία μεταξύ των διαμαρτυρώμενων πολιτών ενώ από χθες το πρωί άρχισε να δίνεται πρόσβαση σε μεγάλες εταιρίες σύμφωνα με τους New York Times.

Το video κυκλοφορεί με τον τίτλο Iran: A Nation of Bloggers και προσπαθεί να αποδώσει με πανέμορφο τρόπο κατά την άποψη μου, την αξία του blogging για ένα λαό που ακόμα δεν έχει καταφέρει να εδραιώσει την ελευθερία του λόγου στη χώρα του.

Αντιμετωπίζοντας αρκετές δυσκολίες, τα blogs του Ιράν συνεχίζουν να αυξάνουν με γρήγορους ρυθμούς. Οι φωνές των νέων ανθρώπων καταγράφονται ψηφιακά και μεταδίδονται σε όλο τον κόσμο μέσα από τα blogs τους. Όπως αναφέρεται και στο video τα blogs του Ιράν είναι η πραγματική φωνή της επόμενης γενιάς.

Φυσικά το video δεν έχει δημιουργηθεί από Ιρανούς από ότι κατάλαβα και δε γνωρίζω πόσο σωστά καθρεφτίζει την μπλογκόσφαιρα του Ιράν, ομως θεωρώ πως είναι μια αξιόλογη προσπάθεια που έγινε με πραγματική αγάπη για δείξει τη δύναμη του blogging και όσα μπορεί να προσφέρει σε στην ανθρωπότητα αυτό το νέο μέσο.

Ειδήσεις και νέα που ίσως να μην ενδιαφέρουν τους κατοίκους των μεγάλων αστικών πόλεων, ειδικά αν δεν αφορούν κάποιο σκάνδαλο πολλών εκατομμυρίων ή καμιά σφαγή, χάνονται και προσπερνιούνται  στο πέρασμα του χρόνου αφήνωντας ένα τεράστιο κενό δικτυακής ενημέρωσης σε αυτή την άλλη Ελλάδα.

Κι εκεί που απελπίζομαι με την απουσία ενημέρωσης, τυχαίνω μέσα από τις αναζητήσεις μου κάποια blogs από αυτή την άλλη Ελλάδα και χαμογελώ. Κάποιοι μένουν εκεί να φυλάνε Θερμοπύλες, να γράφουν για τον τόπο τους, για όσα τους ενοχλούν και για όσα τους ευχαριστούν. Να γράφουν για αυτούς και για τους κατοίκους των περιοχών αυτών. Να δίνουν τον πραγματικό παλμό των πατρίδων τους και όχι έναν τουριστικό οδηγό για τις διακοπές των αστών.

Ίσως να μη τα γνωρίσω ποτέ όλα, ίσως πάλι να πέσω πάνω τους την επόμενη φορά που θα ψάχνω κάποια πληροφορία για μια περιοχή. Δεν έχει σημασία αν θα γίνουν ποτέ διάσημα με χιλιάδες επισκέψεις ή με 100 μόνο κλικ την εβδομάδα.  Τα blogs αυτά είναι σημαντικά, πολύ σημαντικότερα από αρκετά διάσημα blogs.

Μη σταματήσετε ποτέ να γράφετε για τον τόπο σας και για τους συμπολίτες σας. Αν δε το κάνετε εσείς, δε θα το κάνει κανείς.

photo by

Το θέμα αυτό συχνά – πυκνά γίνεται αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα σε διάφορους bloggers που αναρωτιούνται αν πρέπει να ανησυχούν ή όχι.

Καταρχάς, να πω ότι ως χώρα είμαστε ήδη κάποια χρόνια πίσω σε σχέση με το εξωτερικό και σίγουρα τα blogs βρίσκονται ακόμα στο ξεκίνημα τους. Οπότε αυτό και μόνο δε θα έπρεπε να μας ανησυχεί, τουλάχιστον όχι ακόμα.

Η προσωπική μου άποψη είναι πως τα blogs δε θα κινδυνεύσουν καθόλου όσο υπάρχουν άτομα που θεωρούν ότι έχουν κάτι να γράψουν και συνεχίσουν να γράφουν για όλα όσα τριγυρνάνε στο μυαλό τους.

Με το microblogging δεν μπορείς να εκφραστείς με τον ίδιο τρόπο. Είναι περισσότερο κάτι σαν σύντομος διάλογος, δεν γίνεται να αναπτύξεις τη σκέψη σου εκεί μέσα όπως σε μια δημοσίευση, εκτός φυσικά κι αν οι δημοσιεύσεις σου αποτελούνται από 2-3 αράδες.

Όσο αφορά πάλι τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook έχουν σχεδιαστεί για άλλους λόγους και χρησιμοποιούνται επίσης για άλλους λόγους. Σίγουρα όμως δεν μπορούν να μετατραπούν σε σελίδες έκφρασης όπως είναι τα blogs.

Όταν κάποιος αναζητά μια πληροφορία στο internet, αναζητά κείμενα ολοκληρωμένα, κείμενα με άποψη, κείμενα με περιεχόμενο και ουσία. Και όλα αυτά δε μπορεί να τα βρει ούτε στο microblogging αλλά ούτε και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Τα blogs είναι οι προσωπικοί μας χώροι, οι δικοί μας χώροι, οι χώροι που μπορούμε και πρέπει να επενδύσουμε το χρόνο μας, οι χώροι που μπορούμε να καταγράψουμε τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας, οι χώροι που ανήκουν σε εμάς.

Όλα τα υπόλοιπα μέσα, απλώς βοηθάνε τους bloggers στις δημοσιεύσεις τους, είτε αυτό είναι μια φωτογραφία από το flickr, είτε ένα video από το YouTube, είτε 10 επισκέπτες ακόμα μέσω του Facebook ή μέσω twitter.

Όσο έχετε ακόμα λόγους να συνεχίζετε να γράφετε, μη σταματάτε να γράφετε και να εκφράζεστε. Όλα αυτά που γράφετε κάποιους ενδιαφέρουν, κάποιοι τα αναζητάνε.

Τα blogs μας, είναι η βάση μας, οι ολόδικες μας σελίδες στο διαδίκτυο και θα κινδυνεύσουν μόνο από εμάς τους ίδιους αν και όταν πάψουμε να γράφουμε σε αυτά.

Μετά το μπλοκάρισμα του WordPress και του YouTube ακολούθησε αυτές τις ημέρες το μπλοκάρισμα του blogger.com και πραγματικά αναρωτιέμαι πότε θα μπλοκάρουν οποιαδήποτε σελίδα δημιουργείται εκτός Τουρκίας για να μειώσουν οποιονδήποτε “κίνδυνο” ελευθερίας της έκφρασης.

Κι ύστερα σκέφτομαι πως θέλουν να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και πραγματικά αναρωτιέμαι πως ακριβώς το αντιλαμβάνονται όλο αυτό; Πως ακριβώς θα καταφέρουν να συντονιστούν με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν καταπατούν βασικά δικαιώματα των ανθρώπων χωρίς δεύτερη σκέψη;

Κι από την άλλη πλευρά, κατά πόσο όλοι εμείς θα θέλαμε ευρωβουλευτές μιας χώρας που ακολουθεί στο σήμερα πρακτικές που θα έπρεπε να ανήκουν στο παρελθόν;

Το να ‘σαι blogger στην Τουρκία σήμερα, είναι κάτι που μου μοιάζει πολύ δύσκολο. Το ίδιο δύσκολο όμως μου μοιάζει και το να είσαι blogger που απλά επισκέπτεται την Τουρκία.

photo by

Αυτή είναι ουσιαστικά η αντίδραση μου κάθε φορά που διαβάζω άσχετα σχόλια είτε στο δικό μου είτε σε άλλα blogs. Προσπαθώ κάθε φορά να σκεφτώ πόσο καμμένος είναι ένας άνθρωπος που φτάνει σε σημεία να αφήσει τόσο άσχετα-εκτός θέματος και λογικής σχόλια, μόνο και μόνο για να πει την κακία του και μετά να χαμογελάσει χαιρέκακα με μια αίσθηση ευχαρίστησης για την εξυπνάδα που πληκτρολόγησε.

Τώρα θα μου πείτε ότι γίνομαι κακιά,αλλά δε πειράζει. Ας δούμε λοιπόν στα γρήγορα τι έχει γίνει. Έγραψα μια δημοσίευση σχετικά με την ενοποίηση του OTE με την ΟΤΕΝΕΤ εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια μου, επειδή μου ανακοίνωσαν πως θα ενοποιηθούν οι δύο λογαριασμοί σε έναν. Ταυτόχρονα, αναφέρω πως ο λόγος που επέλεξα τη συγκεκριμένη εταιρία ήταν ακριβώς επειδή μπορούσα να έχω ξεχωριστό λογαριασμό internet, μια και η τηλεφωνική γραμμή δεν ανήκει σε εμένα αλλά στους γονείς μου.

Όπως καταλαβαίνουμε λοιπόν, το θέμα της δημοσίευσης μου, ήταν η διαφωνία μου στην ενοποίηση των λογαρισμών του ΟΤΕ και της ΟΤΕΝΕΤ. Θεώρησα πως ήταν ολοφάνερο αυτό και φυσικά κατανοητό ακόμα και για τον πιο ηλίθιο άνθρωπο της γης.

Πριν από λίγο λοιπόν, έλαβα ένα σχόλιο από κάποιο άτομο που υπέγραφε ως “Γέρος μπαμπάς σου”. Πιθανότατα ήταν γνωστός blogger που ήθελε να μου την πει αλλά δεν είχε τα αρχίδια ήθελε να χαλάσει το προφίλ του. Το σχόλιο που μου άφησε ήταν το εξής: “Μήπως να πας να μείνεις επιτέλους μόνη σου;”

Όπως καταλαβαίνετε, το σχόλιο αυτό είναι τόσο σχετικό με τη δημοσίευση μου, όσο το να με ρωτούσε καποιος γιατί δεν έβαψα το σπίτι μου κόκκινο.

Δε ξέρω πως την έχουν δει μερικά άτομα, αλλά το ότι επιλέγουμε να γράφουμε online, δε σημαίνει πως δίνουμε το δικαίωμα στον καθένα να κρίνει ή να έχει άποψη για τον τρόπο με τον οποίο ζούμε στην καθημερινή μας ζωή. Ακόμα περισσότερο, δεν δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να φαντασιώνεται πράγματα σχετικά με τον τρόπο ζωής μας και να μας κρίνει για όλα όσα υπάρχουν μόνο στο δικό του μυαλό. Και τέλος, δεν είναι υποχρέωση μας να απολογούμαστε για όλα αυτά που υπάρχουν μόνο στη φαντασίωση κάποιων ανθρώπων σχετικά με εμάς και τον τρόπο ζωής μας.

Δε μπορώ να καταλάβω τη λογική των ανθρώπων αυτών. Μάλλον δεν υπάρχει λογική καθόλου. Πουθενά. Ας το αναλύσουμε λίγο όμως.

Αν δεν απαντούσα στο σχόλιο αυτό, θα άφηνα να εννοηθεί πως όντως ζω στα 32 μου στο παιδικό δωμάτιο του σπιτιού των γονιών μου. Ας δούμε την πραγματικότητα όμως. Είχα δικό μου ανεξάρτητο χώρο από τα 15 μου. Έχω ζήσει κατά καιρούς σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας λόγω εργασίας (με πιο πρόσφατη τη Σαντορίνη) και τα τελευταία δέκα χρόνια (όταν βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη), ζω σε δικό μου σπίτι το οποίο βρίσκεται στην ίδια οικοδομή με το πατρικό μου. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν ουδεμία σχέση δεν υπάρχει με το σχόλιο του κακοπροαίρετου “φίλου” μας.

Αλλά ας το δούμε και αλλιώς. Θα πείραζε κανέναν αν συνέχιζα να μένω στο παιδικό δωμάτιο του σπιτιού μου, επειδή δε θα μου έφταναν τα χρήματα να βρω άλλο σπίτι; Αυτό δε κάνουν χιλιάδες άτομα στην Ελλάδα σήμερα; Και στο κάτω κάτω, τι ζόρι τραβάει ο “φίλος” μας για το που κοιμάμαι εγώ τα βράδια και τι κάνω στην προσωπική μου ζωή;

Δεν διέγραψα το σχόλιο του και προτίμησα να του απαντήσω, μόνο και μόνο για να γράψω τη συγκεκριμένη δημοσίευση στο BlogSpace και να προσπαθήσω να του δείξω πόσο ηλίθιο ήταν το σχόλιο του.

Από την άλλη πλευρά όμως, αποφάσισα να διαγράφω πλέον κάθε άσχετο σχόλιο που αφορά την προσωπική μου ζωή από το blog μου. Αν αυτό ονομάζεται λογοκρισία ή όχι, δεν είναι κάτι που με απασχολεί αυτή τη στιγμή. Προτιμώ αυτού του είδους τη λογοκρισία από τον εξαναγκασμό στη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων μου, μόνο και μόνο για να αποδείξω πως δεν ισχύει η φαντασίωση του κάθε τυχάρπαστου κακοπροαίρετου σχολιαστή. Άλλωστε δε νομίζω πως αφορούν κανέναν αυτού του είδους οι πληροφορίες.

Δε ξέρω ποια είναι η άποψη σας σχετικά με τα άσχετα σχόλια αυτού του είδους. Δε ξέρω ποια είναι η άποψη σας για τα άσχετα σχόλια γενικότερα και πως τα διαχειρίζεστε στο blog σας, αλλά πολύ θα ήθελα να μάθω.  Προσωπικά, μετά από τόσο καιρό αποφάσισα να επιλέγω τη διαγραφή τους.

photo by sirtentalot

Ενέργεια που συγκεντρώνεται μέσα μας από τις συνήθειες, τις προτιμήσεις, τα άγχη, τα χόμπυ τις σκέψεις, τα πιστεύω, την καθημερινή ζωή μας. Ενέργεια που έρχεται σε συμφωνία ή σύγκρουση με όσα διαβάζουμε, βλέπουμε ή ακούμε και ψάχνει μανιασμένα έναν τρόπο να εκτιναχθεί για να γίνει χίλια κομματάκια.

Χωρίς τη δύναμη της ενέργειας τα blogs μαραίνονται σαν το φυτό που ξεχάσαμε απότιστο στη γωνία. Σε διάφορες συζητήσεις σχετικά με το πετυχημένο blogging, επαναλαμβάνεται συνεχώς πως πρέπει να γνωρίζεις πολύ καλά το θέμα με το οποίο ασχολείσαι στο blog σου. Εντάξει δε διαφωνώ τελείως, όμως δε θεωρώ πως αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στο πετυχημένο blogging.

Όσες γνώσεις κι αν έχει κάποιος, αν δεν υπάρχει αυτή η συνεχόμενη ροή ενέργειας που ψάχνει διέξοδο, είναι άχρηστες. Ακόμα κι αν ο blogger δείχνει μια κάποια επιμέλεια με συχνές δημοσιεύσεις στο blog του, δεν αρκεί αν δεν υπάρχει η ενέργεια μέσα του. Κι αυτό είναι φανερό, την ώρα που χασμουριούνται οι αναγνώστες.

Αν η ελεύθερη ροή της ενέργειας διακοπεί, το blogging μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός ενός blogger. Είναι άσκοπο να ψάχνει κάποιος για έμπνευση τότε, δε θα τη βρει αν δεν αποκαταστήσει πρώτα τη ροή ενέργειας μέσα του.

Κι έτσι, η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να σας δώσω για πετυχημένο blogging, είναι το να προσπαθείτε με κάθε τρόπο να διατηρείτε τη συνεχόμενη ροή ενέργειας που βρίσκεται μέσα σας. Δεν έχει σημασία αν θα είναι θετική ή αρνητική. Αυτό άλλωστε εξαρτάται από πολλούς παράγοντες του περιβάλλοντος και του τρόπου ζωής και σκέψης σας.

photo by boskizzi

Δε ξέρω πως θα συνεχίσει όλο αυτό. Ίσως κάποτε, μετά από μερικά χρόνια, να μοιάζει ρετρό η γραφή. Δε θα μου φαινόταν περίεργο. Προσωπικά ξεκίνησα το blogging λόγω της γραφής, αυτό ήταν που με μάγεψε, αυτό συνεχίζει να με μαγεύει και με αυτό θα συνεχίσω να εκφράζομαι.

Δε θα είχα κανένα πρόβλημα στο να εκφραστώ μέσα από ένα podcast. Άλλωστε η πρώτη δουλειά που έκανα στη ζωή μου ήταν το ραδιόφωνο, σε μια εποχή που ελάχιστοι έβγαζαν χρήματα από το μέσο αυτό. Δε μου μοιάζει ξένο, τον αγαπάω τον ήχο. Παρ’όλα αυτά δε νιώθω πως μου χρειάζεται στο blogging και προτιμώ τη γραφή.

Vidcast δε θα αποφάσιζα να κάνω ποτέ. Δε μου αρέσει ως ιδέα να μιλάω σε μια κάμερα. Δεν είχα ποτέ κάμερα στον υπολογιστή μου και γνωρίζω πως δε θα σκεφτόμουν να αγοράσω ποτέ. Ακόμα κι αν αγόραζα έναν υπολογιστή που είχε κάμερα, το πιθανότερο είναι να μην την χρησιμοποιούσα ποτέ.

Ως χρήστης προτιμώ να διαβάζω blogs. Πολύ δύσκολα θα κάτσω να ακούσω ένα Podcast και ακόμα πιο δύσκολα θα δω ένα Vidcast. Εκτός φυσικά κι αν το θέμα αφορά κάτι συγκεκριμένο π.χ την κάλυψη ενός γεγονότος, μία συνέντευξη ή ένα βοήθημα που με ενδιαφέρει (tutorial). Δεν υπάρχει όμως καμία περίπτωση να χάσω το χρόνο μου για να ακούσω την άποψη κάποιου για κάτι (χμ… ίσως να το έκανα σε φάσεις που είμαι στο δρόμο με το mp3 player μου, αν θεωρούσα πως έχει όντως ενδιαφέρον, αλλά συνήθως προτιμώ να ακούω μουσική). Κι εδώ η λέξη χρόνος είναι σημαντική. Σε ένα κείμενο, μπορώ να “σκανάρω” στα γρήγορα το περιεχόμενο κι αν με ενδιαφέρει να κάτσω να το διαβάσω. Σε ένα podcast ή σε ένα vidcast αυτό είναι αδύνατο. Μου έχει τύχει να αναγκαστώ να ακούσω ένα podcast επί μισή ώρα, επειδή με ενδιέφεραν τα τελευταία δύο λεπτά. Ο χρόνος μου είναι σημαντικός.

Φυσικά αυτές είναι οι δικές μου απόψεις στο τώρα, όπως έχουν διαμορφωθεί με το πέρασμα των χρόνων και την παρουσία μου στο internet. Σαφέστατα δεν είναι απαραίτητο και δε χρειάζεται να συμφωνεί κάποιος μαζί μου. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός (ευτυχώς).

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν άτομα που νιώθουν περισσότερο άνετα στο να εκφράζονται μέσα από τον ήχο και το video και βαριούνται τη γραφή ή νιώθουν πως τους τρώει αρκετό χρόνο από τη ζωή τους η γραφή σε αντίθεση με τα άλλα δυο μέσα που τους γοητεύουν. Σαφέστατα είναι πιο εύκολο και γρήγορο να ανοίξεις την κάμερα και να πεις 5-10 πράγματα από ότι να καθήσεις να τα γράψεις. Άλλωστε μη ξεχνάμε πως ακόμα και τα κινητά τηλέφωνα διαθέτουν κάμερες πια. Αυτό διευκολύνει αρκετό κόσμο στο να δημιουργήσει ένα video όπου και να βρίσκεται μέσα σε ελάχιστο χρόνο και να το ανεβάσει στο Internet.

Ο καθένας μπορεί να επιλέξει το δρόμο του στο blogging ή να ακολουθήσει συνδυαστικά δυο και τρεις δρόμους ταυτόχρονα. Κι αυτό ίσως είναι το πιο όμορφο, η ίδια η δυνατότητα του να εκφράζεσαι με τον τρόπο που επιθυμείς, είτε γράφεις, είτε ηχογραφείς, είτε βιντεοσκοπείς.

Δεν έχει σημασία ποιον δρόμο θα επιλέξεις, αρκεί να μπορείς να εκφράζεσαι.

photo by The Shopping Sherpa

Γνωρίζω σαφέστατα ότι η νόμιμη οδός, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη καθώς και η δημιουργία σύνταξης για τα δύσκολα χρόνια είναι πολύ καλά πράγματα. Για να φτάσω όμως στο σημείο να σκέφτομαι τη σύνταξη θα πρέπει πρωτίστως να επιβιώσω. Θα ξέρεις φαντάζομαι, πως το ένστικτο της επιβίωσης είναι αρκετά δυνατό σε κάθε άνθρωπο.

Αυτο το αναθεματισμένο το ένστικτο λοιπόν, με οδηγεί στο να προσπαθώ να βρω χρήματα με κάθε τρόπο για να καλύψω τις βασικότερες ανάγκες μου, τις οποίες έχω μειώσει στο ελάχιστο δυνατό. Άλλες φορές είναι με υπαλληλική εργασία κι άλλες με ότι τύχει στο δρόμο μου.

Σου ορκίζομαι ότι δε θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα να κάνω έναρξη επαγγέλματος και να πληρώνω ΤΕΒΕ (ή όπως αλλιώς το ονομάσατε πλέον) αν τα έσοδα μου ήταν τόσα, ώστε να μου μένουν κι εμένα χρήματα για αυτές τις βασικές ανάγκες που λέγαμε.

Είναι διάφορα πράγματα που θα έπρεπε να σκεφτείς, αλλά εσύ κάνεις πως δε βλέπεις και με στεναχωρείς. Γι’ αυτό έλα να τα βάλουμε κάτω και να κάνουμε απλή αριθμητική δημοτικού.

Εξήγησε μου σε παρακαλώ, πως θα μπορούσα να πληρώνω 300 ευρώ το μήνα για να είμαι νόμιμη, όταν καταφέρνω να βγάζω μετά βίας 100-200 ευρώ. Κι αυτά χωρίς να υπολογίσω τα έξοδα ε; Κι άντε να πω χαλάλι σου. Να στα δώσω τα 100-200 ευρώ που βγάζω για το καλό της πατρίδας και να μη κρατήσω ούτε ένα ευρώ για εμένα. Τα υπόλοιπα όμως που θα τα βρω να στα δώσω; Δε μου βγαίνουν οι πράξεις. Μετρημένα κουκιά είναι.

Εσύ τι θα έκανες στη θέση μου αγαπητή μου εφορία; Και επειδή σαφέστατα καταλαβαίνεις πως η ερώτηση είναι καθαρά ρητορική, ίσως θα ήταν καλό να προσπαθούσες να βρεις μια λύση.

Στα πλαίσια αυτής της λύσης λοιπόν και με γνώμονα τα έσοδα μιας τάξης μη ικανής να οδηγήσουν σε έναρξη επαγγέλματος και λογιστάδες, καλό θα ήταν να αρχίσεις να μαθαίνεις νέες λεξούλες που είναι πασίγνωστες σε άλλες χώρες και αφορούν την τεχνολογία και το διαδίκτυο. Μπορείς να ξεκινήσεις από τα βασικά. Google, AdSense, Paypal, Hosting, domain, site, blog, Freelancing, Open Source. Θα πρέπει όμως να σε ενημερώσω πως όλα αυτά τα πραγματάκια λειτουργούν διεθνώς και όχι σύμφωνα με τα δεδομένα της Ελλαδίτσας απαραίτητα. Είναι λίγο πιο προχωρημένα τα πράγματα εκεί έξω και το internet δεν έχει σύνορα.

Θα ήταν προς τιμή σου να τις μάθαινες, για να μη γκρινιάζουμε μετά όλοι εμείς για τον τεχνολογικό μεσαίωνα της Ελλάδας και φυσικά για να μη μας οδηγείς στην παρανομία και τη φοροδιαφυγή.

Αλήθεια σου λέω, δεν έχω κανένα πρόβλημα να δηλώσω κάποια τέτοια μικροέσοδα αλλά δεν έχεις προβλέψει τον τρόπο να το κάνω. Έχω κουραστεί να ρωτάω λογιστές, να ψάχνω πληροφορίες στο internet και να συνομιλω στο τηλέφωνο με υπαλλήλους σου. Κανείς δε ξέρει τίποτα, κανείς δε μπορεί να με βοηθήσει.

Πόσο ακόμα να καθυστερήσω τη φορολογική μου δήλωση; Θα μου γκρινιάζεις μετά ότι την άργησα.

Και μη βλέπεις που σου γράφω μόνο εγώ, είμαστε περισσότεροι εδώ εξώ.

photo by blmurch

Βλέπω νέους ανθρώπους που ακόμα δεν έχουν καταλάβει καλά καλά τι διάολο είναι τα blogs, να ψάχνονται σχετικά με τη διαφήμιση και τα χρήματα. Πολλαπλές είναι οι περιπτώσεις εκείνων, που ανοίγουν blog με δυο κείμενα στο wordpress.com (που δεν επιτρέπει τη διαφήμιση) και ψάχνουν τρόπο να βγάλουν χρήματα.

Δεν είμαι αντίθετη στο να βγάλει κάποιος κάποιος χρήματα από το blog του. Μια χαρά μου ακούγεται. Για να συμβεί όμως αυτό, θα πρέπει πρώτα από όλα να υπάρχει ένα blog κι ένας blogger. Και σε αρκετές περιπτώσεις δεν υπάρχει ούτε blog ούτε blogger. Υπάρχει μόνο η σκέψη “Θέλω να βγάλω χρήματα”.

Τα πράγματα σε αυτό το χώρο δε λειτουργούν έτσι. Αλλιώς θα ήμασταν όλοι “ευτυχισμένοι” πολυεκατομμυριούχοι. Στον ελληνικό χώρο, είναι ελάχιστοι αυτοί που έχουν βγάλει πραγματικά πολλά χρήματα από τα blog τους. Και συνήθως αυτό συμβαίνει εξαιτίας των blogs τους μεν, αλλά με άλλους τρόπους . Για παράδειγμα με την εύρεση μιας καλύτερης εργασίας λόγω της δημοτικότητας τους.

Στην Ελλάδα του “όλα είναι τζάμπα” και “όλα τα αρπάζω” δεν είναι εύκολο να βγάλεις χρήματα μέσα από ένα blog. Και σίγουρα δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις χρήματα με το που ξεκινάς στο χώρο του blogging. Δεν υπάρχει κότα με χρυσά αυγά εδώ γύρω, τη σφάξαμε από καιρό.

Αν κάποιος θέλει να βγάλει αξιόλογα χρήματα μέσα από το blogging θα πρέπει να το αντιμετωπίσει με την υπευθυνότητα που θα αντιμετώπιζε μια οποιαδήποτε εργασία. Κι αυτό σημαίνει και ωράριο και υπερωρίες και παραγωγικότητα και άγχος και απ’ όλα. Αν ήταν επίσημη εργασία το blogging σήμερα στην Ελλάδα, μάλλον θα ήταν μια κακοπληρωμένη εργασία κατά την άποψη μου.

Και έρχομαι ξανά αντιμέτωπη με την ερώτηση του “αν μπορεί κάποιος να βγάλει χρήματα από ένα blog”. Η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω, είναι πως ίσως να μπορεί, αν αποφασίσει να αντιμετωπίσει το blog του με την υπευθυνότητα μιας οποιασδήποτε άλλης εργασίας. Αν πάψει να το βλέπει σαν την κότα με τα χρυσά αυγά κι αρχίσει να το βλέπει περισσότερο ως επένδυση που θα του δώσει χρήματα μακροπρόθεσμα.

Το blogging μπορεί σίγουρα να σου δώσει ευκαιρίες. Όχι όμως χωρίς κόπο. Κανένας δε μοιράζει χρήματα εδώ γύρω.

photo by andrius.v

Όσο και να μην ακούγεται όμορφο ή ευγενικό, δυστυχώς είναι αδύνατον να διαβάζουμε όλα όσα γράφουν οι bloggers στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η ημέρα έχει 24 ώρες για όλους μας και ο ελεύθερος χρόνος είναι είδος προς εξαφάνιση.

Από την άλλη, η ανάγκη για παρακολούθηση των εξελίξεων σε διάφορους τομείς είναι κι αυτή υπαρκτή σε πολλά άτομα. Δηλαδή, κάποιοι από εμάς δε παρακολουθούμε απλά τι γράφουν πέντε φίλοι μας. Κάτι το οποίο βεβαίως, δεν θα δαπανούσε τόσο πολύ χρόνο από την καθημερινότητα μας.

Αντιθέτως ας πούμε ότι “αναγκαζόμαστε” να παρακολουθούμε διάφορες πηγές για να μη χάσουμε τη μπάλα στο αντικείμενο που μας ενδιαφέρει. Για παράδειγμα, στο blog του ΒlogSpace γράφω για blogging. Είναι καθαρά ένα θεματικό blog. Για να το διατηρήσω δεν αρκεί απλά να γράφω κειμενάκια. Πρέπει να παρακολουθώ τις εξελίξεις στο χώρο και να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο ενήμερη για το τι συμβαίνει, ώστε να μπορώ να έχω άποψη πάνω στο θέμα.

Το ίδιο συμβαίνει αν διατηρείς ένα blog για αυτοκίνητα ή ένα blog για τεχνολογία, ειδήσεις, επικαιρότητα, περιβάλλον, πολιτική, λογοτεχνία και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Απλά ανάλογα με τη θεματολογία σου, τα μεγέθη είναι διαφορετικά.

Και αφού στη ζωή μας δεν υπάρχει μόνο το blogging πρέπει να βρούμε μια χρυσή τομή για να μπορούμε και να παρακολουθούμε τις εξελίξεις χωρίς να θέλουμε να ουρλιάξουμε από την υπερπληροφόρηση. Σαφέστατα υπάρχουν διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων γίνεται μια επιλογή και ένα ξεκαθάρισμα δημοσιεύσεων από διάφορα άτομα, όμως προσωπικά δε μπορώ να βασιστώ εκεί. Κάθε άτομο είναι διαφορετικό και ζυγίζει με διαφορετικά μέτρα μια πληροφορία.

Κάπου εδώ έρχεται και η δύναμη του τίτλου να μας βοηθήσει. Υπάρχουν blogs που μπορεί να είναι πολυγραφότατα, με δεκάδες αναρτήσεις κάθε ημέρα. Αυτά συναγωνίζονται δεκάδες άλλα που μπορεί να περιέχουν σημαντικές ή ασήμαντες πληροφορίες.

Ο ανταγωνισμός σε όλες αυτές τις δημοσιεύσεις που πλημμυρίζουν τις οθόνες μας γίνεται μέσω του τίτλου. Έχει περάσει πια η εποχή που θα διαβάζαμε την πρώτη παράγραφο για να αποφασίσουμε αν περιέχει κάτι ενδιαφέρον. Αυτό ίσως να είναι ένα δεύτερο κριτήριο πλέον και το κρατάμε για τους φίλους μας.

Και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά.

Στο προσωπικό μου blog δε δίνω πάντοτε σημασία στους τίτλους. Ίσως γιατί θεωρώ πως δε θα αναζητήσουν την “πληροφορία” εκεί μέσα. Τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι για τις περισσότερες δημοσιεύσεις μου εκεί. Μπορεί να είναι λάθος μπορεί και όχι.

Στο blog του blogspace όμως, θα το θεωρούσα ανεπίτρεπτο να μη προσέχω τους τίτλους. Κυρίως από σεβασμό στο χρόνο των αναγνωστών που περιμένουν να διαβάσουν κάτι συγκεκριμένο. Ελπίζω να το καταφέρνω. Αν μη τι άλλο, όταν γράφω ένα κείμενο για αρχάριους bloggers δε μπορώ να έχω την απαίτηση να κάτσουν να το διαβάσουν οι περισσότερο έμπειροι. Εκτός δηλαδή κι αν το κάνουν για να διαφωνήσουν με κάτι που έγραψα ή για να προσθέσουν κάποια πληροφορία παραπάνω.

Φυσικά, δε θα μπορούσα να μην αναφέρω το πόσο πολύ ενοχλούμαι όταν βλέπω παραπλανητικούς τίτλους σε διάφορες δημοσιεύσεις επικαιρότητας, που μόνο σκοπό έχουν την αύξηση της επισκεψιμότητας. Οι bloggers που χρησιμοποιούν αυτό το κολπάκι πιθανότατα να αποκτούν τη δεδομένη στιγμή μερικές επισκέψεις παραπάνω. Σε πορεία χρόνου όμως, είναι χαμένοι από χέρι.

Η δύναμη του τίτλου στις δημοσιεύσεις σας είναι μεγάλη. Προσπαθήστε να την εκμεταλλευτείτε σωστά και να είστε σίγουροι πως αυτό θα εκτιμηθεί από τους αναγνώστες σας.

photo by 0olong

Ας τα δούμε λοιπόν…

• Καταρχήν σημαντική ήταν η πρόσκληση για το 8o Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, την οποία αποδέχτηκαν τελικά αρκετοί bloggers οι οποίοι δημιούργησαν το δικό τους υλικό μέσα από τα blog το flickr το twitter και άλλα μέσα. Μια συνοπτική παρουσίαση αυτού του υλικού προσπάθησε να συγκεντρώσει η coolplatanos.

• Στη συνέχεια πρέπει να κάνω μια αναφορά στην αποκριάτικη διαδήλωση κάποιων bloggers για τις σκέψεις της κυβέρνησης σχετικά με νομοθεσία που θα αφορά στα blogs. Προσωπικά θεώρησα πως δεν ήταν καλή στιγμή για να οργανωθεί κάτι τέτοιο, μια και αφορούσε μια ημέρα που ο κόσμος είτε έλειπε είτε ήθελε να διασκεδάσει με τα δικά του άτομα. Παρ’ όλα το όσοι συμμετείχαν το διασκέδασαν σαν παρέα και δημιουργήθηκαν και κάποια video που μπορείτε να δείτε. Το πρώτο από τον nican και το δεύτερο από το arxediaMEDIA.

• Χθες το πρωί έλαβα μια πρόσκληση στο e-mail μου από τον Ζαφείρη Καραμπάση για την παρουσίαση της μεταπτυχιακής του διατριβής την Τρίτη 18/3 και ώρα 10:00, η οποία έχει ως τίτλο “Το blogging στην Ελλάδα : Προφίλ κίνητρα και πρακτικές των ελληνόφωνων bloggers”. Πρόκειται για την πρώτη έρευνα που αφορά στην ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα και την πρώτη παρουσίασή της – η οποία και διεξάγεται δημόσια. Για την έρευνα αυτήν είχαμε βοηθήσει οι περισσότεροι ώστε να συγκεντρωθούν τα στοιχεία. Η παρουσίαση θα γίνει στο Ισόγειο Κτίριο Ξένων Γλωσσών του Παντείου Πανεπιστημίου (ένα τετράγωνο πάνω από τα κεντρικά κτίρια του πανεπιστημίου) που βρίσκεται στην οδό Χατζοπούλου 16 και Μαραθωνοδρόμων (χάρτης).

• Σήμερα Δευτέρα 17 Μαρτίου στις 7 το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ ΑΠΘ μία εκδήλωση με θέμα τη νομοθετική ρύθμιση που ετοιμάζεται για τα blogs. Περισσότερες πληροφορίες στο blog του Αστέρη Μασούρα που θα είναι και ένας από τους ομιλητές.

• Στις 22 Μαρτίου και ώρα 8 το βράδυ, διοργανώνεται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Καβάλας μια εκδήλωση με θέμα την “εμπειρία του blogging” από το Σύνδεσμο Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας και τους Καβαλιώτες bloggers. Ομιλητές στην εκδήλωση θα είναι η Κωσταντίνα Δελημήτρου και ο Πάνος Ζερβάς. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στη ΣΤΕΓΗ.

Αυτά είναι όσα έχω υπόψιν μου αυτή τη στιγμή. Δεν είναι και λίγα τελικά…

photo by vrypan

Όπως βλέπουμε, με τα blogs ασχολούνται κυρίως ενήλικα άτομα, με το μεγαλύτερο ποσοστό να βρίσκεται στις ηλικίες μεταξύ 26 και 35 ετών. Λογικό μου μοιάζει, οι περισσότεροι bloggers που γνωρίζω είναι σε αυτές τις ηλικίες κυρίως.

Στη συνέχεια κατεβαίνει λίγο ο μέσος όρος ηλικίας με ένα ακόμα σημαντικό ποσοστό της τάξης του 25,5% που ανήκει στις ηλικίες μεταξύ 18 και 25 ετών.

Ακολουθούν με ένα επίσης σημαντικό ποσοστό της τάξης του 17,5% οι ηλικίες μεταξύ 36 και 45 ετών, ενώ μικραίνει ακόμα περισσότερο το ποσοστό στις ηλικίες μεταξύ 46 και 55 ετών που κερδίζουν το 14,5% της πίτας μας.

Τα δυο τελευταία κομμάτια που απομένουν δείχνουν καθαρά, σε εμένα τουλάχιστον, τις ηλικίες που δεν έχουν ιδιαίτερη επαφή με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Έτσι έχουμε ένα ποσοστό 7,4% στα άτομα που είναι μεγαλύτερα των 56 ετών και ακόμα μικρότερο ποσοστό που φτάνει μόλις το 7,1% στα ανήλικα άτομα.

Χωρίς καμία διάθεση να τοποθετηθώ πολιτικά κάπου, θεωρώ κινήσεις σαν αυτές πολύ θετικές. Δε γνωρίζω πότε θα καταφέρει να βγει η χώρα μας από τον τεχνολογικό μεσαίωνα και να αρχίσει να ακολουθεί τις τάσεις της εποχής.

Είναι λυπηρό το γεγονός πως αρκετοί πολιτικοί, όχι μόνο έχουν μείνει πίσω, αλλά αντιμετωπίζουν με φοβία το νέο αυτό μέσο.

Τα πλεονεκτήματα είναι περισσότερα από τα μειονεκτήματα, από όποια πλευρά κι αν το δεις. Είναι καιρός πια να συγχρονιστούν οι πολιτικοί μας με το σήμερα.

Είναι απαράδεκτο το να θεωρείται απαραίτητη η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή για μια θέση δημοσίου και να διαπιστώνουμε πως δεν διαθέτουν τα απαραίτητα τυπικά προσόντα ούτε οι εκπρόσωποι της χώρας.

Η πρόσκληση του ΠΑΣΟΚ είναι ένα πολύ θετικό βήμα που, αν και δόθηκε καθυστερημένα στη δημοσιότητα, ελπίζω να γίνει θεσμός και να αποτελέσει παράδειγμα και για άλλες πολιτικές παρατάξεις.

Απευθύνουμε κάλεσμα σε όλους τους bloggers που θα ήθελαν να παραβρεθούν στο Συνέδριο και να το καλύψουν μέσα από τα blogs τους ή άλλα διαδικτυακά μέσα (video/audio podcasts, flickr, facebook, κλπ.). Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να στείλουν μέχρι την Δευτέρα, 10/3 τα παρακάτω στοιχεία στο koes10@pasok.gr, με θέμα «blogger-παρατηρητής

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την πρόσκληση μπορείτε να διαβάσετε στην επίσημη ιστοσελίδα.

Σε μια εποχή όπου προσπαθούμε να ενδυναμώσουμε τη δημοσιογραφία των πολιτών, θεωρώ πως θα ήταν καλό να δηλώσουν συμμετοχή bloggers που ανήκουν σε διάφορες παρατάξεις, για να μας προσφέρουν μια αντικειμενική παρουσίαση του Συνεδρίου.

Επίσης ακόμα θετικότερο είναι, πως με κινήσεις όπως αυτές, μπορεί να δημιουργηθεί μια σειρά φωτογραφιών, οι οποίες θα μπορούσαν να δημοσιευτούν με την άδεια creative commons ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν εκ των υστέρων και για άλλα θέματα (για παράδειγμα στη συγκεκριμένη δημοσίευση μου δεν είχα κάποια κατάλληλη φωτογραφία και χρησιμοποίησα μια φωτογραφία της Ana Karmen).

• ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

• Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
• Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

• Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
• Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
• Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs,

• http://www.221.gr
• http://argos.wordpress.com
• http://arxediamedia.blogspot.com
• http://chouvi.blogspot.com
• http://www.e-rooster.gr
• http://giaskepsou.blogspot.com
• http://gtziralis.com
• http://histologion-gr.blogspot.com
• http://inlovewithlife.wordpress.com
• http://karounos.gr/blog
• http://krogias.blogspot.com
• http://larisaperivallon.wordpress.com
• http://magicasland.com
• http://metablogging.gr
• http://nefelikas.wordpress.com
• http://www.nylon.gr
• http://oneiros.gr/blog
• http://oraelladas.gr
• http://papanotas.wordpress.com
• http://www.perlikos.gr
• http://petcoke.wordpress.com
• http://plagal.wordpress.com
• http://reality-tape.com
• http://rodiat7.blogspot.com
• http://sofianidis.blogspot.com
• http://stefadouros.blogspot.com
• http://voteforliberty.wordpress.com
• http://vrypan.net
• http://ziouzios.blogspot.com

και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες

• Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
• Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.

Διότι όσο και να το παίζουν υπεράνω οι περισσότεροι και να το θεωρούν κατάπτυστο τις ώρες τούτες, υπήρξαν φανατικοί αναγνώστες του και του χάρισαν την αίγλη που είχε εις πολιτικούς – δημοσιογραφικούς – επιχειρηματικούς κύκλους.

Πάω στοίχημα την ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ που δε διαθέτω, ότι αν κάποιος έλεγχε μια προς μια τις ip των καθημερινών επισκεπτών (συν σχολιαστών) του ιστολογίου τούτου θα έβρισκε μαζεμένα όλα τα άνθη της μικροσκοπικής χώρας που ονομάζεται ΕΛΛΑΔΑ.

Συγκεκριμένα θα έβρισκε:

• Τους τριακόσιους της Βουλής (συν γυναιξί και τέκνα ικανά να χειριστούν ηλεκτρονικό υπολογιστή)
• Τους παρατρεχάμενους των τριακοσίων (κι όλο τους το σόι)
• Εμπλεκόμενους με την πολιτική υπό διάφορες μορφές (δημάρχους, νομάρχες, κοινοτάρχες, καφετζήδες δημαρχείων, περιπτεράδες κλπ)
• Όλους τους δημοσιογράφους της χώρας (εσύ πόσα θεματάκια έκλεψες από το press-gr αλήθεια;)
• Όλους τους επιχειρηματίες της χώρας που έχουν αφήσει κουτσουλιές δεξιά κι αριστερά (συν γυναιξί και τέκνα ικανά να χειριστούν ηλεκτρονικό υπολογιστή)
• Όλο το σώμα της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος
• Διάφορους bloggers δημοσιογραφικών blogs (θέλω να γίνω ιζνογκούντ στη θέση του ιζνογκούντ)
• Διάφορους καμένους bloggers (που δημιουργούσαν spam στα σχόλια για να βγάλουν λίγα σεντς περισσότερα από τις διαφημίσεις τους)
• Διάφορους καμένους γενικότερα (που δεν τους κάθισε η ξανθιά στο chat κι έπρεπε κάπου να ξεσπάσουν)

Στο μικρό ποσοστό που περισσεύει από τις προηγούμενες κατηγορίες θα έβρισκε:

• Πολίτες που ήθελαν να καταγγείλουν την ασχήμια της χώρας μας, σε ένα χώρο που γνώριζαν πως σύχναζαν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι μας.
• Πολίτες που ήθελαν να μάθουν τι διάολο συμβαίνει σε αυτή τη χώρα και κανείς δε τους λέει τίποτα.

Να πιάσουμε μήπως ένα τεφτέρι να δούμε αν βγαίνουν τα νούμερα; Είμαι σίγουρη πως βγαίνουν.

Προσωπικά δεν έχω καμία σχέση με την ομάδα του press-gr οπότε δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι ακριβώς συνέβαινε και αν όντως υπήρχαν εκβιασμοί ή όχι. Αυτό είναι δουλειά άλλων να το κρίνουν, οπότε κρατάμε μια στάση αναμονής επί του θέματος, για να μην παραπληροφορούμε τον κόσμο.

Την στάση αυτή βεβαίως βεβαίως, καλό θα ήταν να τη διατηρήσουν και οι δημοσιογράφοι (συν bloggers) αυτής της χώρας. Ειδικά αν :

• Παρακολουθούσαν το press-gr καθημερινά για να αρμέξουν πληροφορίες για τα άρθρα τους
• Έκλεβαν στην κυριολεξία τα άρθρα του press-gr
• Γέμιζαν τον (πληρωμένο με διαφημίσεις) τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό χρόνο τους με θέματα του Press-gr.
• Παρακαλούσαν το press-gr να δημοσιεύσει δικά τους άρθρα.
• Έχουν καρφώσει άλλους συναδέλφους τους μέσω των σχολίων του press-gr.
• Έχουν καρφώσει τα αφεντικά τους μέσω των σχολίων του press-gr.
• Έχουν εκμεταλλευτεί την μη ύπαρξη λογοκρισίας για να βγάλουν τα απωθημένα τους μέσω των σχολίων του press-gr.

Οι υπόλοιποι (μη φανταστείτε πως έμειναν και πολλοί) μπορείτε να λειτουργήσετε σύμφωνα με την προσωπική σας κρίση και ηθική.

Επίσης όσοι πολιτικοί – επιχειρηματίες – δημοσιογράφοι ενοχλήθηκαν ή προσβλήθηκαν γενικότερα από τα κείμενα του press-gr, θα πρέπει να γνωρίζουν πως σχεδόν σε κάθε σπίτι, γραφείο και καφενείο λέγονται παρόμοια ευγενικά σχόλια για τα άτομα τους.

Η τρομοκρατία δε θα φέρει κανένα αποτέλεσμα. Ανήκει και πρέπει να ανήκει σε μια άλλη εποχή. Με θλίβει ιδιαίτερα, που αυτές τις ημέρες διαβάζω σχόλια τρομοκρατημένων πολιτών που ανησυχούν επειδή τόλμησαν να καταγγείλουν στο Press-gr τις κουτσουλιές που έβλεπαν γύρω τους ή άλλους που αποφασίζουν ξαφνικά να αρχίσουν τη λογοκρισία στα σχόλια των blog τους.

Σκέφτομαι να προτείνω τη μετονομασία του προγράμματος «Κοινωνία της πληροφορίας» σε «Κοινωνία της τρομοκρατίας».

Δε θέλω να ακούσω πως ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να ακολουθήσει τη νόμιμη οδό για τις καταγγελίες του. Γνωρίζουμε όλοι, ότι το σύστημα αυτό δε λειτουργεί και είναι και πολυέξοδο για τον Έλληνα των 700 ευρώ.

Αν λειτουργούσε θα είχε φροντίσει το κράτος και η δικαιοσύνη να πάρω τους μισθούς και τα ένσημα μου από παλαιότερο αφεντικό μου. Αντιθέτως το μόνο που κέρδισα εφόσον ξόδεψα τα χρήματα μου σε δικηγόρους, είναι ένα χαρτί που με δικαιώνει. Να το βράσω το χαρτί, τα χρήματα και τα ένσημα μπορεί η δικαιοσύνη να μου τα δώσει; Όχι δε μπορεί. Κι επιτρέπει σε έναν απατεώνα να συνεχίζει να εκμεταλλεύεται τον κόσμο.

Αν λειτουργούσε το σύστημα θα είχε κόψει τον κώλο σε πολιτικό που προεκλογικά στο δικαστήριο έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο και μετεκλογικά θέλησε να με βγάλει ψευδομάρτυρα. Όμως το σύστημα δε λειτουργεί και ο κόσμος το γνωρίζει. Το σύστημα υπάρχει μόνο για να μας ταλαιπωρεί και να εκτρέφει τις αγέλες των δικηγόρων. Η Νέμεσις γέρνει στο πλευρό των λίγων και εκλεκτών.

Επίσης είναι γνωστό πως αν κάποιος πολίτης, έγραφε την καταγγελία του σε ένα δικό του άγνωστο blog, το πιθανότερο θα ήταν να μην το διαβάσει σχεδόν κανείς, οπότε δεν είχε νόημα.

Γενικότερα, ήταν φανερό σε όλους όσους έχουν ανεκτό δείκτη νοημοσύνης πως πίσω από το συγκεκριμένο χώρο υπήρχαν δημοσιογράφοι. Το φαινόμενο του press-gr θα μπορούσε να λειτουργήσει πολύ καλά αν είχε αποφύγει κάποια λάθη.

Για να μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο όμως, θα έπρεπε να ασκούν λογοκρισία, κάτι που όπως φαίνεται δεν τους ήταν επιθυμητό. Φυσικά αυτό είχε ως αποτέλεσμα να περάσουν στην απέναντι άκρη και να τους γυρίσει μπούμερανγκ η όλη κατάσταση.

Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχήσει περισσότερο, είναι πως στη χώρα αυτή μπορείς να ανέλθεις μόνο μέσω του κιτρινισμού, του λαϊκισμού και της σκανδαλολογίας. Κι αυτή είναι μια οδός που δεν ακολούθησαν μόνο στο press-gr. Συμβαίνει και στις καλύτερες δημοσιογραφικές οικογένειες.

Δε βρίσκω οπότε, για ποιο λόγο θα πρέπει να ρίξω στην πυρά τους δημοσιογράφους του press-gr εφόσον και οι υπόλοιποι λίγο ή πολύ, στην ίδια χαβούζα περιφέρονται.

Φυσικά όλα αυτά τα εξετάζω υπό το γενικότερο πρίσμα του φαινομένου press-gr, όπως το παρατηρούσα λόγω του blogspace. Όπως είπα και προηγουμένως δε γνωρίζω αν υπήρχαν κρυμμένοι εκβιασμοί πίσω από όλα αυτά, κάτι που δίνει μια διαφορετική οπτική και λογική ίσως στο θέμα.

Χρειαζόμαστε μια ελεύθερη, ειλικρινή δημοσιογραφία. Χρειαζόμαστε τη δημοσιογραφία και την σκληρή κριτική των πολιτών. Χρειαζόμαστε το σεβασμό στην ελευθερία του λόγου.

Όμως αυτό μοιάζει με ουτοπία στην Ελλάδα του 2008.

Ίσως κάποτε η δικαιοσύνη να ήταν τυφλή. Στις μέρες μας, μοιάζει να μας χλευάζει και μας πετάει το μαντήλι της, να κλείσουμε τα μάτια για να μη βλέπουμε όσα συμβαίνουν γύρω μας…

photo by mindgutter

Την εποχή της πειρατικής ραδιοφωνίας

• Δημιουργούσαν σταθμούς και εκπομπές για προσωπική ευχαρίστηση
• Χρησιμοποιούσαν κυρίως ψευδώνυμα
• Ο κάθε ραδιοπειρατής είχε το δικό του σταθμό
• Ο κάθε πειρατικός ραδιοφωνικός σταθμός έβγαινε στον αέρα μέσα από εφηβικά – νεανικά δωμάτια ή από σαλόνια παρέα με τα πετσετάκια της μαμάς
• Κάποιες φορές, διάφοροι φίλοι συντόνιζαν τους σταθμούς τους και μέσω αναμετάδοσης – αν δε κάνω λάθος – δημιουργούσαν τα γνωστά νυχτερινά πηγαδάκια.
• Ελάχιστοι σκεφτόταν πως κάποτε μπορεί να γίνει επάγγελμα το χόμπι τους, άσχετα κι αν έγινε για αρκετούς από αυτούς τελικά
• Στις εκπομπές τους χρησιμοποιούσαν μουσική ελεύθερα, χωρίς να πληρώνουν πνευματικά δικαιώματα
• Χρησιμοποιούσαν μουσική ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής και όχι ανάλογα με την πληρωμένη λίστα της δισκογραφικής
• Συζητούσαν με τους ακροατές τους για οτιδήποτε σε ανοιχτές γραμμές που δεν απαντούσαν γραμματείς και παρατρεχάμενοι
• Ξόδευαν αρκετά χρήματα για να μπορούν να εκπέμπουν
• Κάποιοι άρχισαν να χρησιμοποιούν διαφημίσεις για να καλύψουν τα έξοδα και να μπορούν να συνεχίσουν να εκπέμπουν
• Κάποιοι άρχισαν να οργανώνουν ακόμα και πάρτι σε νυχτερινά μαγαζιά

Όσο περνούσε ο καιρός και αύξανε το κοινό και η δύναμη του μέσου

• Άρχισε να δημιουργείται αναστάτωση στα επίσημα μέσα
• Τους κυνήγησαν αρκετά και κατάφεραν να φιμώσουν αρκετούς
• Κάποιοι ήρθαν αντιμέτωποι με το νόμο και ταλαιπωρήθηκαν ηθικά, ψυχολογικά και οικονομικά μέσα σε δικαστήρια
• Όσοι κατάφερναν να ξεφύγουν, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να διαφυλάξουν την ανωνυμία μέσω της ψευδωνυμίας τους, για να έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να εκπέμπουν.
• Οι περισσότεροι φοβήθηκαν και σταμάτησαν να εκπέμπουν

Κι όπως σκέφτομαι το σήμερα

• Επιβίωσαν μόνο αυτοί που αποφάσισαν να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα και άρχισαν να ασχολούνται περισσότερο ενεργά
• Κάποιοι ραδιοπειρατές ένωσαν τις δυνάμεις τους και δημιούργησαν τους γνωστούς μας ραδιοφωνικούς σταθμούς
• Κάποιοι χρηματοδοτήθηκαν από επιχειρηματίες
• Άρχισαν να χρησιμοποιούν μουσική από έτοιμες λίστες και οι εκπομπές τους αρκετές φορές είναι απρόσωπες ή κατευθυνόμενες.
• Τα σκρατς των δίσκων έχουν αντικατασταθεί από mp3 χωρίς εξώφυλλα
• Την επίσημη ενημέρωση την ανέλαβαν επαγγελματίες δημοσιογράφοι
• Εξαφανίστηκε εκείνη η ομορφιά του ερασιτεχνισμού.
• Εκπέμπουν επίσημα με ονοματεπώνυμο.
• Απέκτησαν ραδιοφωνικούς σταθμούς με διεύθυνση, ηχομόνωση, γραφεία, γραμματείς και λογιστές.
• Η διαφήμιση έχει αποκτήσει σταθερή αξία καθ’ όλη τη διάρκεια των εκπομπών.
• Θυμούνται με νοσταλγία και αγάπη τις παλιές ημέρες της ελεύθερης πειρατικής ραδιοφωνίας

Γράφω τόση ώρα και όπως τα διαβάζω, πραγματικά αναρωτιέμαι αν γράφω για το πειρατικό ραδιόφωνο ή για την πορεία των blogs.

Κι έχω μέσα μου την αίσθηση, πως οι πραγματικοί εραστές της τότε πειρατικής ραδιοφωνίας χαμογελάνε τρυφερά όταν διαβάζουν διάφορα προσωπικά blogs.

photo by ladeeda

Υπάρχουν διάφορα προβλήματα με τον aggregator, τα οποία έχουν προκληθεί από την αλλαγή πολιτικής της εταιρίας που πληρώνω για να φιλοξενεί το BlogSpace. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην προλαβαίνει ο aggregator να τραβάει τις δημοσιεύσεις από το σύνολο των blogs που παρακολουθεί.

Τα προβλήματα θα μπορούσαν να λυθούν ίσως, αν αποφάσιζα να πληρώσω κάποια χρήματα ακόμα για αναβάθμιση server, τα οποία δεν είναι και λίγα.

Πιθανότατα θα έμπαινα στη διαδικασία αυτή αν

α) μου περίσσευαν αυτά τα χρήματα,

β) ο aggregator μπορούσε να βγάλει τα χρήματα αυτά,

γ) δεν είχα παρατηρήσει προβλήματα και στο δεύτερο πακέτο μου που φιλοξενεί απλώς το magicasland.com

Σκέφτηκα αρχικά διάφορες εναλλακτικές λύσεις και επεμβάσεις που θα μπορούσα να κάνω στον κώδικα του aggregator. Όμως πραγματικά δε ξέρω αν θα αξίζει τον κόπο όλη αυτή η διαδικασία και τουλάχιστον αυτή την εποχή δεν διαθέτω την ενέργεια και το χρόνο που χρειάζεται κάτι τέτοιο. Και φυσικά κανείς δε μπορεί να με διαβεβαιώσει πως δεν θα υπάρξουν κι άλλες “αλλαγές πολιτικής” στην εταιρία φιλοξενίας μετά από ένα μήνα, που θα τον βγάλουν πάλι προβληματικό. Το έργο αυτό το έχω ξαναδεί.

Το τελευταίο διάστημα έχω αφαιρέσει την προτροπή για προσθήκη νέων blogs στον aggregator, τουλάχιστον μέχρι να αποφασίσω τι θα κάνω, και τον έχω αφήσει να λειτουργεί όπως μπορεί. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζουν αρκετοί να μου στέλνουν e-mail για να προσθέσω τα blogs τους.

Δε συνηθίζω να λέω ψέμματα, οπότε απάντησα σε μερικά από τα e-mail αυτά, αναφέροντας ουσιαστικά την πλήρη αλήθεια.

Με ξάφνιασε ιδιαίτερα, όταν έλαβα τις απαντήσεις. Οι περισσότεροι όχι απλά κατανόησαν τη θέση στην οποία βρίσκομαι, αλλά δηλώσαν πρόθυμοι να με βοηθήσουν να καλύψω το ποσό που χρειάζεται ή τις ανάγκες του server. Ήταν πολύ γλυκό και συγκινητικό από μέρους σας.

Ειλικρινά δεν περίμενα κάτι τέτοιο, παρόλο που κι άλλες φορές έχει τύχει φίλοι του BlogSpace να μου προτείνουν να προσθέσω ένα σύνδεσμο για donate μέσω paypal ή να τους δώσω κάποιον λογαριασμό τράπεζας για να με ενισχύσουν οικονομικά.

Δε το δέχτηκα τότε και μάλλον δε θα το δεχτώ ούτε και τώρα. Η προσωπική μου άποψη, είναι πως ένα τέτοιο project θα πρέπει να μπορεί να υποστηρίζεται μόνο του οικονομικά. Θα δεχόμουν ευκολότερα κάποιον χορηγό από το να πάρω τα χρήματα σας. Προτιμώ την αγάπη σας.

Αυτός ο χρόνος με δίδαξε πολλά. Ένα από αυτά, είναι πως δε μπορώ να στηρίξω μόνη μου έναν aggregator όπως πρέπει, γιατί έχει πολλές απαιτήσεις σε διάφορα επίπεδα. Χρειάζονται συνεργάτες. Φυσικά αυτό το γνώριζα και από την αρχή, αλλά έκανα ότι μπορούσα μόνη μου, εφόσον δεν είχα συνεργάτες.

Πιθανότατα θα υπάρξουν κάποιοι, που θα πουν ότι υπάρχουν κι άλλες υπηρεσίες πλέον που μπορούν να εξυπηρετήσουν και πως δεν χρειάζεται να ζορίζομαι για να τον κρατήσω ενεργό. Πιθανότατα να έχουν και δίκιο. Από την άλλη πλευρά όμως, είμαι υπέρ της πολυφωνίας και κατά των μονοπωλίων. Ο ανταγωνισμός είναι αυτός που φέρνει την εξέλιξη. Και στην Ελλαδίτσα μας χρειαζόμαστε αρκετό ανταγωνισμό μέχρι να καταφέρουμε να εξελίξουμε τα πράγματα.

Έχω μπει σε μια διαδικασία συζήτησης με κάποιον προγραμματιστή που έχει διάφορες ιδέες και σκέφτεται να τις εφαρμόσει στον aggregator του BlogSpace. Δεν γνωρίζω ακόμα αν αυτή η συνεργασία θα γίνει τελικά, όλα είναι υπό συζήτηση.

Το μόνο σίγουρο, είναι πως γνωρίζω ότι χρειάζομαι συνεργάτες που αγαπάνε το χώρο των blogs. Είναι βαρετό, κουραστικό κι αδύνατο να συνεχίσω να λειτουργώ τον aggregator μόνη μου. H προσωπική μας ζωή, περιορίζει κάποιες φορές και το χρόνο και τη διάθεση μας.

Όταν και αν θα υπάρχουν εξελίξεις, θα ενημερωθείτε με μια νέα δημοσίευση μέσω του blog του BlogSpace. Προς το παρόν όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι δυνατόν να προσθέτω νέα blogs μια και υπάρχει πρόβλημα με αυτά που ήδη παρακολουθεί ο aggregator.

Οι υπόλοιποι χώροι του BlogSpace συνεχίζουν να λειτουργούν κανονικά.

[photo by 1, 2]

Ένας νέος διαγωνισμός καλεί τους δημιουργικούς μαθητές της Ελλάδας να ξεblogaρουν και να διεκδικήσουν με το blog τους έπαθλα αξίας 15.000 ευρώ (θα μπορούσατε να βάλετε και περισσότερα χρήματα για τα παιδιά, είμαι σίγουρη πως τα έξοδα της διοργάνωσης θα είναι πολλαπλάσια).

Οι δηλώσεις συμμετοχής ξεκινάνε στις 11 Φεβρουαρίου 2008 γι’ αυτό αρχίστε να ετοιμάζεστε! Δικαίωμα συμμετοχής έχει η νέα γενιά που τόσο αγαπάμε όλοι μας και θέλουμε να είναι κοντά στην κοινωνία της τεχνολογίας και της πληροφορίας.

• μαθητές Δημοτικού
• μαθητές Γυμνασίου
• μαθητές Λυκείου

Τα 6 καλύτερα blogs (2 από μαθητές Δημοτικού, 2 από Γυμνασίου και 2 από Λυκείου), αφού αξιολογηθούν από Επιτροπή, θα βραβευθούν σε ειδική εκδήλωση τον Απρίλη στην Αθήνα με σημαντικά χρηματικά έπαθλα. Τη βράβευση θα μπορέσουμε να την παρακολουθήσουμε όλοι ζωντανά από το διαδίκτυο κι αυτό πολύ μου άρεσε.

Το πρώτο blog κάθε κατηγορίας θα κερδίσει 3000€ και το δεύτερο 2000€.

Οι συμμετοχές μπορούν να είναι ατομικές, είτε ομαδικές ενώ τα χρήματα θα κατατεθούν σε τράπεζα που θα επιλέξουν οι γονείς με την προϋπόθεση πως θα χρησιμοποιηθούν για αγορές που θα καλύπτουν τεχνολογικές και µαθησιακές ανάγκες των νικητών, όπως για παράδειγμα αγορές εξοπλισμού ή λογισμικού Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών (υπολογιστές, κάμερες, κινητά, κλπ), αγορές συνδέσεων internet, αναλώσιμα υπολογιστών, κλπ.

Για να είναι έγκυρες οι συμμετοχές τα παιδιά πρέπει να καλύψουν τέσσερα θέματα:

• ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΟΥ
• Η ΠΟΛΗ ΣΟΥ – ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΟΥ
• ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ – ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
• ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

Οι μεγάλοι δε μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά (αν και φαντάζομαι πως αυτό είναι κομματάκι δύσκολο), αλλά φαντάζομαι πως τα έξυπνα παιδιά αυτής της χώρας θα τα καταφέρουν να βρουν τη βοήθεια που χρειάζονται μέσα από τις δικτυακές αναζητήσεις τους (εχμμμμμ οκ δε λέω περισσότερα).

Παρόλο που η χρήση εικόνων, φωτογραφιών, ήχων, βίντεο, γραφικών και παιχνιδιών θα είναι ένα από τα κριτήρια αξιολόγησης, τα παιδιά θα πρέπει να προσέξουν να μην χρησιμοποιήσουν υλικό με πνευματικά δικαιώματα (το video clip του Ρουβά ξεχάστε το).

Ο διαγωνισμός “Ξεμπλόγκαρε” διοργανώνεται από το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών και την Ψηφιακή Ελλάδα, στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» που χρηματοδοτείται από εθνικούς πόρους και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα του ξεblogαρε.

Ευχόμαστε καλή επιτυχία στα παιδιά και… τα περιμένουμε στη μεγάλη παρέα μας!

Διαδώστε το! Αφορά τη δική μας νέα γενιά…

[thanks Titanas]

Τα blogs παρουσιάζονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με δύο κυρίως τρόπους.

To… κίνημα των blogger

Ο ένας, είναι μέσω της αρθρογραφίας που αφορά το νέο αυτό μέσο στα χέρια του πολίτη. Κάποιοι δημοσιογράφοι το ονομάζουν μάλιστα και κίνημα πολιτών. Και ίσως θα μπορούσε να ήταν, αν ζούσαμε σε μία εποχή που η έννοια της ελευθερίας του λόγου δεν ήταν γνωστή ακόμα. Δεν υπάρχει κανένα κίνημα εδώ, ασκούμε απλά ένα από τα δικαιώματα μας.

Προσωπικά δε πιστεύω πως ο ανομολόγητος έρωτας του Μήτσου που γράφει ποιήματα ή οι συνταγές μαγειρικής της κυρά Ματούλας από το χωριό μπορούν να αποτελέσουν κάποιο είδος κινήματος.

Φυσικά δεν έχουν αυτού του είδους τις γραφές στο μυαλό τους οι δημοσιογράφοι όταν αναφέρονται σε κινήματα. Και είναι αλήθεια πως υπάρχουν κατά καιρούς θέματα που γεννιούνται μέσα από τα blogs και είναι “πιασάρικα” για τις εφημερίδες, την τηλεόραση και τα περιοδικά. Συνήθως έχουν σχέση με λοιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς, σκάνδαλα, βρώμικα παιχνίδια και πολιτική.

Τα “πιασάρικα” αυτά θέματα, μπορούν να φέρουν μερικές διαφημίσεις ακόμα. Κι έτσι αρχίζουν οι δημοσιογράφοι μια έρευνα στα γρήγορα, που συνήθως μοιάζει σαν κακομονταρισμένο copy-paste, για να παρουσιάσουν στο ευρύ κοινό τα blogs.

Το πρώτο διάστημα παρακολουθούσα τη σχετική αρθρογραφία. Μετά κουράστηκα. Πολύ. Οι περισσότερες παρουσιάσεις είναι γεμάτες με ανακρίβειες ή κείμενα που ήδη έχω διαβάσει στο internet.

Και να παρουσιάσω τι; Το τάδε κείμενο ή ρεπορτάζ του τάδε δημοσιογράφου που δουλεύει στο τάδε μέσο στον οποίο μίλησε ο τάδε blogger; Ή μήπως να παρουσιάσω το τάδε κείμενο ή ρεπορτάζ του τάδε δημοσιογράφου που δουλεύει στο τάδε μέσο και αντιγράφει τα τάδε κείμενα της τάδε ξενόγλωσσης ηλεκτρονικής εφημερίδας του εξωτερικού; Προσωπικά προτιμώ την ευθεία οδό όταν θέλω να φτάσω σύντομα στον προορισμό μου.

Για να πω την αμαρτία μου, ακόμα και οι αναφορές στην μακαρίτισσα την Αμαλία έχουν αρχίσει να με εκνευρίζουν. Φαντάζομαι πως για να ασχοληθούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με την ταλαιπωρία του Αντώνη Τσιπρόπουλου (η οποία συνεχίζεται), θα πρέπει πρώτα να καταδικαστεί σε ισόβια και να κάνουν απεργία πείνας οι blogger για να μην τον στείλουν στην ηλεκτρική καρέκλα δια το έγκλημα του.

Οπότε όπως καταλαβαίνετε, νιώθω πως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να αναφερθώ σε παρόμοιες παρουσιάσεις και άρθρα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Δε νιώθω πως έχουν κάτι να μου προσφέρουν.

Γενικότερα μου μοιάζει αστείο να κάνεις “θέμα” αυτόν που αποφάσισε να σε κάνει “θέμα”.

Αρπαγή χωρίς σεβασμό και τσουβάλιασμα

Ο δεύτερος τρόπος μέσω του οποίου παρουσιάζονται τα blogs από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αφορά σε μια γενικότερη αρπαγή και αφαίμαξη της θεματολογίας που μπορεί να προκύψει μέσα από τα blogs.

Θέματα αρπάζονται και παρουσιάζονται από δημοσιογράφους με ονοματεπώνυμο στο ευρύ κοινό χωρίς καν μια στοιχειώδη αναφορά στις πηγές. Στην καλύτερη των περιπτώσεων γίνεται μια γρήγορη αναφορά του στυλ “φωτιά έχει ξεσπάσει στο διαδίκτυο από διάφορους bloggers”.

Οι περιπτώσεις αυτές, νομίζω πως είναι βούτυρο στο ψωμί των δημοσιογράφων. Το θέμα είναι έτοιμο, συνήθως έχει γίνει η απαραίτητη έρευνα ήδη κι έχει αποδειχτεί πως προκαλεί το ενδιαφέρον του κόσμου.

Και φυσικά δεν λέω πως δε πρέπει να το παρουσιάσουν, αλλά ρε φίλε, δείξε λίγο σεβασμό στις πηγές σου, πήγαινε το θέμα λίγο παραπέρα ως δημοσιογράφος, να πω κι εγώ πως έκανες κάτι με το πτυχίο και τις διασυνδέσεις σου.

Για να μην αναφέρω φυσικά τις πάρα πολλές περιπτώσεις που κλάπηκαν κυριολεκτικά και εξ’ ολοκλήρου κείμενα και παρουσιάστηκαν ως γραφές δημοσιογράφων ή που παρουσιάστηκαν με αναφορά στην πηγή χωρίς όμως να ερωτηθεί ο blogger αν επιθυμεί να αναδημοσιευτούν τα κείμενα του.

Κι ερχόμαστε στο τουτέστιν, που εγώ καλούμαι να παρουσιάσω τις παρουσιάσεις των δημοσιογράφων, οι οποίοι πληρώθηκαν για να παρουσιάσουν ένα θέμα που βρήκαν έτοιμο παρουσιασμένο μέσα από τα blogs…

Και πιάνω τον εαυτό μου να σιγομουρμουρίζει ένα παλιό άσμα του Μηλιώκα που πάει κάπως έτσι…

” …Γύρω σαΐνια κανάγιες
Τρώνε με δέκα μασέλες
Θέλουν βρεμένη σανίδα
Και τους φερόμαστε κι ευγενικά

Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε
Θα μας πούνε και χαζούς…”

Κι αν μου πείτε πως πάλι τσουβαλιάζω τους δημοσιογράφους, υπόσχομαι στο Μεγάλο Τουτάτη πως θα το κόψω όταν σταματήσουν να μας τσουβαλιάζουν κι εκείνοι και δείξουν λίγο σεβασμό.

Αν φυσικά σας ενδιαφέρει η συγκεκριμένη αποδελτίωση του τύπου αναφορικά με τα blogs, ο nikan κάνει μια πολύ καλή προσπάθεια εδώ και καιρό στο metablogging. Προσωπικά αν και αναγνωρίζω την προσπάθεια του, έχω σταματήσει να παρακολουθώ την αποδελτίωση γιατί συνήθως εκνευρίζομαι με όσα διαβάζω.

Σεβασμός στο σταθερό ψευδώνυμο

Ένα ακόμα θεματάκι που έχει προκύψει, είναι ουσιαστικά ένας κάποιος ψυχολογικός εκβιασμός σχετικά με την ανωνυμία και την επωνυμία των blogger. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ηλίθιο, από το να αποφασίσεις να γράφεις επώνυμα για να δίνουν βάση οι δημοσιογράφοι στη δύναμη της γραφής σου.

Προσωπικά έχω δώσει αρκετές συνεντεύξεις ως magica. Η επιλογή μου, δεν έχει να κάνει με την επωνυμία και την ανωνυμία. Ούτως ή άλλως, στέκω κάπου ανάμεσα εφόσον υπογράφω αρκετές φορές με το πραγματικό μου όνομα και όποιος θελήσει μπορεί να με βρει.

Μην επιτρέψετε σε κανέναν να σας δελεάσει με την γλυκιά (;) καραμέλα της δημοσιότητας. Το ψευδώνυμο σας μπορεί να έχει την ίδια αξία με ένα κανονικό όνομα εφόσον είναι κάτι σταθερό και υπογράφετε τα κείμενα σας με αυτό. Και οι άνθρωποι των μέσων μαζικής ενημέρωσης επιβάλλεται να αναγνωρίζουν τα κείμενα που υπογράφετε με το ψευδώνυμο σας ως κείμενα με υπογραφή.

Δε στηρίζω την ανωνυμία ως ρόδα της κακοήθειας και της συκοφαντίας, αλλά πάντοτε θα στηρίζω την επιλογή κάποιου να υπογράφει με ένα σταθερό ψευδώνυμο τα κείμενα του.

Με λένε magica και είμαι καλά!

[photo by roudou]