Πριν από αρκετούς μήνες είχαν αντικαταστήσει στην πλατφόρμα του WordPress τον τρόπο με τον οποίο λάμβαναν τα trackbacks και αντί για το Technorati άρχισαν να χρησιμοποιούν το Google Blog Search. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάνουμε αρκετά από τα trackbacks αλλά το συνηθίσαμε με τον καιρό.

Πριν λίγες ημέρες όμως άρχισε να δημιουργείται ένας πανικός. Οι σύνδεσμοι που βλέπαμε καμία σχέση δεν είχαν με αυτό που έπρεπε. Ήταν απλώς τα incoming links και κάπου εκεί άρχισε να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα μέχρι που σταματήσαμε να τα ελέγχουμε γιατί κάθε φορά που κάποιος που μας είχε στο blogroll του έκανε μια άσχετη προς εμάς δημοσίευση λαμβάναμε το σύνδεσμο στη λίστα.

Ανήκουν στην πιο σιχαμερή πάστα ανθρώπων, που θα μπορούσαν ακόμα και να πατήσουν στο πτώμα σου για να βγάλουν λίγα χρήματα παραπάνω.

Η μπίζνα έχει πολύ ψωμί και έτσι δε σέβονται κανένα πνευματικό δικαίωμα, ούτε έχουν φυσικά ηθικούς φραγμούς. Βρωμάνε από μέτρα μακριά και η δυσωδία τους σου φέρνει αναγούλα.

Εκμεταλλεύονται τα κείμενα άλλων ανθρώπων και τα αναδημοσιεύουν αυτόματα σε διάφορα φασόν blogs πλαισιωμένα από τις διαφημίσεις του Google Adsense φυσικά.

Η αναδημοσίευση αυτή δεν έχει καμία σχέση με τη λειτουργία ενός Aggregator που σκοπό έχει την ενημέρωση για νέες δημοσιεύσεις. Η αναδημοσίευση των κειμένων γίνεται εξ’ ολοκλήρου μέσω των feed μας με μόνο σκοπό το κέρδος.
Τα σκουπίδια της μπλογκόσφαιρας, είναι οι κλέφτες των κειμένων μας.

Καθώς διανύω άλλη μια ημέρα από αυτές που ο google reader μου κοντεύει να με πνίξει, μάλλον ήρθε ο καιρός για μια δημοσίευση σχετικά με τη δύναμη των τίτλων.

Όσο και να μην ακούγεται όμορφο ή ευγενικό, δυστυχώς είναι αδύνατον να διαβάζουμε όλα όσα γράφουν οι bloggers στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η ημέρα έχει 24 ώρες για όλους μας και ο ελεύθερος χρόνος είναι είδος προς εξαφάνιση.