Πριν από αρκετούς μήνες είχαν αντικαταστήσει στην πλατφόρμα του WordPress τον τρόπο με τον οποίο λάμβαναν τα trackbacks και αντί για το Technorati άρχισαν να χρησιμοποιούν το Google Blog Search. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάνουμε αρκετά από τα trackbacks αλλά το συνηθίσαμε με τον καιρό. Πριν λίγες ημέρες όμως άρχισε να δημιουργείται ένας πανικός. Οι σύνδεσμοι που βλέπαμε καμία σχέση δεν είχαν με αυτό που έπρεπε. Ήταν απλώς τα incoming links και κάπου εκεί άρχισε να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα μέχρι που σταματήσαμε να τα ελέγχουμε γιατί κάθε φορά που κάποιος που μας είχε στο blogroll του έκανε μια άσχετη προς εμάς δημοσίευση λαμβάναμε το σύνδεσμο στη λίστα.

Ανήκουν στην πιο σιχαμερή πάστα ανθρώπων, που θα μπορούσαν ακόμα και να πατήσουν στο πτώμα σου για να βγάλουν λίγα χρήματα παραπάνω. Η μπίζνα έχει πολύ ψωμί και έτσι δε σέβονται κανένα πνευματικό δικαίωμα, ούτε έχουν φυσικά ηθικούς φραγμούς. Βρωμάνε από μέτρα μακριά και η δυσωδία τους σου φέρνει αναγούλα. Εκμεταλλεύονται τα κείμενα άλλων ανθρώπων και τα αναδημοσιεύουν αυτόματα σε διάφορα φασόν blogs πλαισιωμένα από τις διαφημίσεις του Google Adsense φυσικά. Η αναδημοσίευση αυτή δεν έχει καμία σχέση με τη λειτουργία ενός Aggregator που σκοπό έχει την ενημέρωση για νέες δημοσιεύσεις. Η αναδημοσίευση των κειμένων γίνεται εξ' ολοκλήρου μέσω των feed μας με μόνο σκοπό το κέρδος. Τα σκουπίδια της μπλογκόσφαιρας, είναι οι κλέφτες των κειμένων μας.

Καθώς διανύω άλλη μια ημέρα από αυτές που ο google reader μου κοντεύει να με πνίξει, μάλλον ήρθε ο καιρός για μια δημοσίευση σχετικά με τη δύναμη των τίτλων. Όσο και να μην ακούγεται όμορφο ή ευγενικό, δυστυχώς είναι αδύνατον να διαβάζουμε όλα όσα γράφουν οι bloggers στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η ημέρα έχει 24 ώρες για όλους μας και ο ελεύθερος χρόνος είναι είδος προς εξαφάνιση.

Η σχέση μου με τον Google Reader θα μπορούσε να περιγραφεί σαν μια σχέση αγάπης και μίσους. Είναι ένας καθημερινός σύντροφος εδώ και πάρα πολύ καιρό. Πολλές φορές μου μεταδίδει αρκετά χρήσιμες πληροφορίες και τον λατρεύω. Άλλες φορές, φέρνει εμπρός μου διάφορα άσχετα θέματα και τον κοιτάω με αδιαφορία. Οι ημέρες που έστεκε ολόαδειος ήταν ελάχιστες και μου έκαναν πάντοτε εντύπωση. Όσες φορές και να τον επισκεπτόμουν, η σοδειά του ήταν υπερβολικά μικρή. Τόσο μικρή που αναρωτιόμουν μήπως ο κόσμος έπαψε να γράφει. Μήπως σταμάτησαν να υπάρχουν νέα σε μεγάλες ειδησεογραφικές σελίδες του εξωτερικού.

Κάποιοι έχουν τον δαίμονα του τυπογραφείου για παρέα κι εγώ έχω φαντασματάκια στον Server. Τριγυρίζουν ελεύθερα και κάνουν ότι θέλουν κάποιες ημέρες. Τις πρώτες φορές με τρομάξανε αρκετά, τώρα πια τα έχω συνηθίσει και απλά γελάω. Φυσικά κάποιες φορές γελάω από τα νεύρα μου αλλά δε πειράζει. Μέσα στο παιχνίδι είναι κι αυτό.

Όταν ξεκίνησα με τα blogs, θεωρούσα τα blogroll κάτι πολύ σημαντικό. Ίσως κι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία των blogs. Πρόσεχα πολύ ποια blog έβαζα στο δικό μου και τσέκαρα κάπου κάπου, να δω ποιοι blogger με έχουν στο δικό τους. Με το πέρασμα του χρόνου είχε αρχίσει να με κουράζει η λογική του blogroll. Δε ξέρω τι μου έφταιγε περισσότερο. Λίγο κάποιες μικροπρέπειες μεταξύ bloggers, λίγο η χαζή λογική της ανταλλαγής και το αλισβερίσι, λίγο το μακρινάρι που συνεχώς μεγάλωνε καθώς αύξαναν και πλήθαιναν τα blogs. Ίσως κι όλα μαζί.

H Vassia από το blog parafyada μου έκανε τη συγκεκριμένη ερώτηση μέσω σχολίου, στη δημοσίευση μου με τίτλο "Που πας χωρίς Feed". Ξέρω πως η ερώτηση αυτή κουράζει τους παλιότερους, αλλά δε θα έπρεπε. Πρέπει να φροντίζουμε πάντοτε να ενημερώνουμε όσους δε γνωρίζουν και να απαντάμε στις ερωτήσεις τους.