Όπως καταλαβαίνετε πολλές από αυτές τις λέξεις αφορούν τεχνολογικούς νεολογισμούς και σίγουρα δε γίνεται να περάσουν απαρατήρητοι από ένα άτομο που ασχολείται με τα του διαδικτύου όπως η αφεντιά μου.

Στη θέα της φράσης “Social Notworking” για να είμαι ειλικρινής άρχισα να γελάω. Ο νεολογισμός είναι απίστευτα ταιριαστός και περιγράφει απόλυτα αυτό που συμβαίνει σήμερα σε διάφορους επαγγελματικούς χώρους.

Φυσικά το social networking είναι χρήσιμο και μπορεί να αποτελέσει πραγματικό εργαλείο για διάφορους ανθρώπους. Όμως κάθε πράγμα έχει τη θετική και την αρνητική του χρήση ως συνήθως κι έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου μιλάμε για social notworking πλέον παρά για social networking.

Ατελείωτες εργατοώρες αφιερώνονται καθημερινά στο βωμό του Facebook και του Twitter που αποτελούν ουσιαστικά και τους μεγαλύτερους χρονοκλέφτες της καθημερινής μας περιήγησης στο διαδίκτυο. Κι αν την περιήγηση αυτή, την κάνουμε στον ελεύθερο χρόνο μας δε τρέχει τίποτα. Αν όμως την κάνουμε από τον εργασιακό μας χώρο χωρίς αυτό να αφορά ουσιαστικά την εργασία μας, ουσιαστικά κλέβουμε εργατοώρες από το αφεντικό μας.

Φυσικά υπάρχουν και περιπτώσεις εργαζομένων όπου τυχαίνει να βαράνε μύγες από την απραξία λόγω έλλειψης εργασίας κάποιες συγκεκριμένες ημέρες. Στις περιπτώσεις αυτές μάλλον λειτουργεί θετικά μια και σας απομακρύνει από τον κίνδυνο να κόψετε τις φλέβες σας από την ατελείωτη βαρεμάρα και την αναγκαστική ακινησία και απραξία.

Το μόνο σίγουρο, είναι πως το social NOTworking έχει μπει πια για καλά στις ζωές μας με ή χωρίς την άδεια των εργοδοτών μας. Ακόμα κι αν αποφασίσουν να απαγορεύσουν την είσοδο μας σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης δε θα καταφέρουν και πολλά πραγματα μια και οι ιδιοκτήτες των σελίδων παρέχουν τρόπους για να επικοινωνείτε με τους φίλους σας ακόμα και μέσα από το email σας.

Σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε τον Ιούλιο του 2009  από το Nucleus σε 237 τυχαία επιλεγμένους υπαλλήλους γραφείου, το 77% είχε λογαριασμό στο Facebook με το 61% εκ των οποίων να παραδέχονται ότι συνδέονται στο Facebook από το χώρο της εργασίας τους. Ο μέσος χρόνος σύνδεσης τους στο Facebook είναι τα 15 λεπτά και σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία το Facebook μειώνει την παραγωγικότητα τους κατά 1,5%.

Φυσικά τα δεδομένα αυτά δεν αφορούν τη χώρα μας αλλά είναι ένα καλό δείγμα κατανόησης της χρήσης του Facebook  από τους χώρους εργασίας.

photo

Λειτουργεί ως οδηγός κατά κάποιο τρόπο για να μπορεί κάποιος να εντοπίσει ευκολότερα τους υποψήφιους Ευρωβουλευτές καθώς και τις σημαντικές εξελίξεις μέσα από μια καλοστημένη ιστοσελίδα που συνδέει αρκετούς Twitter λογαριασμούς.

Υπάρχει η δυνατότητα ομαδοποίησης ανά χώρα αλλά και ανα παράταξη καθώς και η μετάφραση των tweets στην αγγλική γλώσσα μια και οι Ευρωβουλευτές μιλάνε συνήθως στη γλώσσα της χώρας τους.

Επίσης υπάρχει η δυνατότητα να προσθήκης λογαριασμών υποψήφιων Ευρωβουλευτών που δεν υπάρχουν μέχρι αυτή τη στιγμή και παρέχει στατιστικά καθώς και widget για να το προσθέσετε στο blog ή την ιστοσελίδα σας.

Μετά τη χρήση του Twitter στο Ευρώπη με ακούς με το hashtag #CanEUhearme νομίζω πως το Europatweets έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον κι αναρωτιέμαι αν θα ακολουθήσουν κι άλλες εκπλήξεις στα Social Media μέχρι τις Ευρωεκλογές.

Αυτή τη στιγμή που γράφω τη δημοσίευση μου για το BlogSpace στο Europatweets μπορώ να δω μόνο δύο Έλληνες, αυτούς που ήδη γνωριζω πως έχουν λογαριασμό στο Twitter, τον κ Λαμπρινίδη και την κ. Κράτσα. Και οι δύο γράφουν στα αγγλικά. Τώρα αυτό αν είναι καλό ή κακό δε το γνωρίζω αλλά ξέρω πως η Sophie in ‘t Veld που εκτιμώ ιδιάιτερα γράφει στη γλώσσα της.

Φυσικά blogs υπάρχουν σε κάθε χώρα που υπάρχει ηλεκτρονικός υπολογιστής και σύνδεση στο internet, αλλά αυτό η κυρία Παναγιωταρέα και άλλοι αναγνωρισμένοι δημοσιογράφοι της Ελλάδας, δυστυχώς θα αργήσουν πολύ να το αντιληφθούν.

Ότι δε γνωρίζεις, δε σημαίνει αυτομάτως ότι δεν υπάρχει κιόλας. Το να κλείνουμε τα μάτια στην εξέλιξη της τεχνολογίας και τη διάδοση της πληροφορίας δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα. Γιατί αυτό που δε βλέπουμε ή δε θέλουμε να δούμε εμείς, δε σημαίνει ότι δε το βλέπουν οι υπόλοιποι.

Το Ισραήλ μετά τις εναέριες επιθέσεις, προχώρησε εδώ και λίγα εικοσιτετράωρα σε χερσαίες επιθέσεις στη Γάζα. Η κυβέρνηση του Ισραήλ, από την πρώτη στιγμή αποφάσισε να μην επιτρέψει την είσοδο δημοσιογράφων και ξένων ανταποκριτών στη Γάζα, σε μια καλά μελετημένη προσπάθεια να κρύψει από τη δημοσιότητα το μακελειό.

Κι όσο οι ξένοι δημοσιογράφοι στέκουν με τα μικρόφωνα και τις κάμερες τους αποκλεισμένοι έξω από τη Γάζα, οι bloggers της Γάζας μας μεταφέρουν πληροφορίες, εικόνες, ήχους και video συνεχώς μέσω διαδικτύου.

Όσο τα επίσημα ελληνικά ΜΜΕ ψάχνουν Παλαιστίνιους στη χώρα μας για να καταφέρουν να λάβουν πληροφορίες από τους συγγενείς τους που βρίσκονται στη Γάζα (κι ας μη ξεχνάμε πως κι αυτό είναι δημοσιογραφία των πολιτών επίσης), εμείς απλά ανοίγουμε τον browser μας και λαμβάνουμε τις πληροφορίες που θέλουμε οποιαδήποτε στιγμή από τους ίδιους τους bloggers της Γάζας.

“Μπορεί να σταματήσω την ανταπόκριση αν πεθάνω ή αν αναγκαστώ να εγκαταλείψω το σπίτι μου ξαφνικά. Βομβαρδίζουν δίπλα από το σπίτι μου τώρα. Προσευχήσου για μένα” αναφέρει ο Sameh Α. Habeeb ως σημείωση στο τελευταίο του post το οποίο περιλαμβάνει πρόσφατες πληροφορίες από τη Γάζα.

Τον Sameh αλλά και τους υπόλοιπους bloggers της Γάζας, τους έχουν εντοπίσει από μέρες τα ξένα ΜΜΕ. Αρκετοί έχουν δώσει κανονικά ρεπορτάζ σε αναγνωρισμένες εφημερίδες και ειδησεογραφικές ιστοσελίδες του εξωτερικού. Δε μου φαίνεται περίεργο. Κι εμένα με είχαν εντοπίσει διάφορα γνωστά ξένα μέσα τον προηγούμενο μήνα που είχαμε τα επεισόδια των διαδηλώσεων. Φυσικά προτίμησα να τους κατευθύνω προς άλλους bloggers που έχουν μεγαλύτερη άνεση με τα ΜΜΕ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Δε ξέρω τι θα έκανα αν βομβάρδιζαν την πόλη μου και δεν ήξερα που να πάω να κρυφτώ. Το πιθανότερο θα ήταν να μεταφέρω τον υπολογιστή μου στο πιο ασφαλές σημείο του σπιτιού μου και να γράφω μέχρι να μου κόψουν τη δυνατότητα σύνδεσης στο ίντερνετ. Είμαι σίγουρη πως το ίδιο θα έκαναν και αρκετοί άλλοι bloggers που γνωρίζω.

Ελπίζω πως κάποτε, η κυρία Παναγιωταρέα καθώς και άλλοι δημοσιογράφοι της χώρας μας να κατανοήσουν την αξία του blogging και των social media γενικότερα. Η δημοσιογραφία των πολιτών είναι μια πραγματικότα. Καλά θα κάνουν να τη συνηθίσουν.

Το θέμα αυτό συχνά – πυκνά γίνεται αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα σε διάφορους bloggers που αναρωτιούνται αν πρέπει να ανησυχούν ή όχι.

Καταρχάς, να πω ότι ως χώρα είμαστε ήδη κάποια χρόνια πίσω σε σχέση με το εξωτερικό και σίγουρα τα blogs βρίσκονται ακόμα στο ξεκίνημα τους. Οπότε αυτό και μόνο δε θα έπρεπε να μας ανησυχεί, τουλάχιστον όχι ακόμα.

Η προσωπική μου άποψη είναι πως τα blogs δε θα κινδυνεύσουν καθόλου όσο υπάρχουν άτομα που θεωρούν ότι έχουν κάτι να γράψουν και συνεχίσουν να γράφουν για όλα όσα τριγυρνάνε στο μυαλό τους.

Με το microblogging δεν μπορείς να εκφραστείς με τον ίδιο τρόπο. Είναι περισσότερο κάτι σαν σύντομος διάλογος, δεν γίνεται να αναπτύξεις τη σκέψη σου εκεί μέσα όπως σε μια δημοσίευση, εκτός φυσικά κι αν οι δημοσιεύσεις σου αποτελούνται από 2-3 αράδες.

Όσο αφορά πάλι τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook έχουν σχεδιαστεί για άλλους λόγους και χρησιμοποιούνται επίσης για άλλους λόγους. Σίγουρα όμως δεν μπορούν να μετατραπούν σε σελίδες έκφρασης όπως είναι τα blogs.

Όταν κάποιος αναζητά μια πληροφορία στο internet, αναζητά κείμενα ολοκληρωμένα, κείμενα με άποψη, κείμενα με περιεχόμενο και ουσία. Και όλα αυτά δε μπορεί να τα βρει ούτε στο microblogging αλλά ούτε και στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Τα blogs είναι οι προσωπικοί μας χώροι, οι δικοί μας χώροι, οι χώροι που μπορούμε και πρέπει να επενδύσουμε το χρόνο μας, οι χώροι που μπορούμε να καταγράψουμε τις σκέψεις και τις εμπειρίες μας, οι χώροι που ανήκουν σε εμάς.

Όλα τα υπόλοιπα μέσα, απλώς βοηθάνε τους bloggers στις δημοσιεύσεις τους, είτε αυτό είναι μια φωτογραφία από το flickr, είτε ένα video από το YouTube, είτε 10 επισκέπτες ακόμα μέσω του Facebook ή μέσω twitter.

Όσο έχετε ακόμα λόγους να συνεχίζετε να γράφετε, μη σταματάτε να γράφετε και να εκφράζεστε. Όλα αυτά που γράφετε κάποιους ενδιαφέρουν, κάποιοι τα αναζητάνε.

Τα blogs μας, είναι η βάση μας, οι ολόδικες μας σελίδες στο διαδίκτυο και θα κινδυνεύσουν μόνο από εμάς τους ίδιους αν και όταν πάψουμε να γράφουμε σε αυτά.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάποιοι να θεωρούν πως το blogging αρχίζει να χάνει την όποια αίγλη (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) είχε κάποτε. Είναι όμως έτσι; Προσωπικά διαφωνώ.

Όσοι έχουμε αποδεχτεί όλα αυτά τα μέσα, αλληλεπιδρούμε συνεχώς μέσα από διάφορες υπηρεσίες, ανάλογα με τη διάθεση μας κάθε φορά. Κάποιες φορές η δημιουργία ενός νέου Post απαιτεί περισσότερο χρόνο από όσο διαθέτουμε ή το ακόμα χειρότερο, πολλές φορές σκάνε όλα τα θέματα μαζί και δε ξέρεις ποιο να πρωτοπιάσεις.

Οι διάφορες υπηρεσίες microblogging με τους λιγοστούς τους χαρακτήρες, είναι πιο άμεσες, πιο γρήγορες. Τις περισσότερες φορές αρκεί ένα και μονο Link για να ωθήσει μια ομάδα ατόμων να ασχοληθούν με κάποιο θέμα εκτενέστερα στα blogs τους. Ίσως να μη μετατραπεί ποτέ σε δημοσίευση blog, όμως τελικά αυτό είναι που έχει σημασια; Θαρρώ πως όχι.

Θεωρώ σημαντικότερη την ίδια την αλληλεπίδραση, η οποία μπορεί να μεταλλάσσεται κάθε φορά ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ατόμου και να εκφράζεται μέσα από διάφορους χώρους και τρόπους.

Τα blogs μας είναι οι δικοί μας χώροι, οι χώροι που γράφουμε ότι επιθυμούμε, όταν το επιθυμούμε. Όμως πίσω από αυτά τα blogs είμαστε εμείς οι ίδιοι πρωτίστως και εκφραζόμαστε με διάφορους τρόπους σε διάφορα μέσα.

Τα blogs δεν κινδυνεύουν από το microblogging ή τα διάφορα social sites.  Τα blogs θα κινδυνεύσουν μόνο αν πάψει αυτή η αλληλεπίδραση ανάμεσα μας.

Ηοτ Tip 1: Έχω δει αρκετά άτομα να δημιουργούν τα blogs τους, αφού πρώτα συμμετείχαν για αρκετό καιρό σε διάφορες υπηρεσίες microblogging. Αυτο είχε ως αποτέλεσμα να διαθέτουν αναγνωστικό κοινο από την πρώτη τους δημοσίευση.

Hot Tip 2: Πολλές φορές έχει τύχει να δώσω “θεματα” μέσω microblogging. Το ότι δεν έχω χρόνο ή διάθεση να γράψω εγώ σχετικά με αυτά, δε σημαίνει πως δε μπορεί να ασχοληθεί κάποιος άλλος που μπορεί να τον ενδιαφέρει το θέμα.

Hot Tip 3: Σε περίπτωση ανάγκης, π.χ. σεισμό, το πρώτο που θα κοιτάξω είναι το twitter και όχι τα επίσημα ενημερωτικά site. Ακόμα και η τηλεόραση ή το ραδιόφωνο παρέχουν ενημέρωση αρκετά καθυστερημένα σε σχέση με το twitter.

photo by andreaweckerle

Παρόλο που συνεχίζω να προτιμώ το twitter για την απλότητα του, το τελευταίο διάστημα μας είχε τσακίσει ολίγον (οκ πολύ) τα νεύρα μια και είχε συχνά προβλήματα λόγω μεγάλου φόρτου. Μάλιστα στους κύκλους των bloggers κυκλοφορούν διάφορα ανέκδοτα σχετικά με τα προβλήματα αυτά που το έβγαζαν εκτός λειτουργίας.

Πάνω σε όλο αυτό τον πανικό, ξεκίνησε τη λειτουργία του μια νέα υπηρεσία με το όνομα Plurk. Ήταν εντυπωσιακή η ταχύτητα της μετακόμισης των blogger από την μία υπηρεσία στην άλλη. Το Plurk είναι πιο προσεγμένο εμφανισιακά, με περισσότερες ajax λειτουργίες και γυαλιστερά κουμπάκια. Έχει κι ένα κάρμα που αν το σηκώσεις πολύ σου επιτρέπει να χρησιμοποιείς περισσότερα εικονίδια. Κι έτσι όλοι σταμάτησαν ξαφνικά να ασχολούνται με το twitter και ανησυχούν μήπως τους πέσει ο ανδρισμός τους το κάρμα τους.

Για κάποιους ανεξιχνίαστους λόγους, το Plurk σε ωθεί να κάνεις περισσότερο χαβαλέ και μετατρέπεται ώρες ώρες σε chat. Σε αυτό βοηθά κυρίως το ότι το κάθε μήνυμα που ονομάζεται Plurk βρίσκεται σε οριζόντια χρονολογική σειρά, κάτι που του επιτρέπει να διαθέτει και μια κάθετη στην οποία υπάρχουν οι απαντήσεις των υπόλοιπων ατόμων. Σε περίπτωση που δε σε ενδιαφέρει κάποιο μήνυμα και υποψιάζεσαι πως δε θα σε ενδιαφέρουν και οι όποιες απαντήσεις, επιλέγεις το “mute” που υπάρχει κάτω από κάθε μήνυμα και ησυχάζει το κεφάλι σου από το θόρυβο.

Ένα πολύ θετικό στοιχείο, είναι η ύπαρξη ημερολογίου, μέσου του οποίου μπορείς εύκολα να ανατρέξεις στα μηνύματα κάποιας ημέρας στο παρελθόν. Ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλειάκι νομίζω.

Μια ακόμα σημαντική διαφορά σε σχέση με το twitter, είναι πως στις απαντήσεις που υπάρχουν κάτω από κάθε μήνυμα, μπορείς να βλέπεις και τις απαντήσεις των ατόμων που δε θεωρούνται φίλοι σου, κάτι που δεν μπορούσες να δεις στο twitter.

Και αφού ζοριστήκαμε λιγάκι οι πρώτοι Plurkers μέχρι να ξανασυντονιστούμε στη νέα κοινότητα, βγήκε ένα εργαλειάκι για να κάνει τη ζωή των νεώτερων ευκολότερη. Μέσω του εργαλείου αυτού που ονομάζεται twitterImport μπορεί κάποιος να βρει στα γρήγορα τους φίλους που ήδη είχε στο twitter.

Αν σας περισσεύει χρόνος και θέλετε να αναπτύξετε το social networking σας, ακολουθήστε με στο Plurk

Φυσικά επειδή ο νέος μπορεί να είναι ωραίος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς, αρκετοί από εμάς συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε και το twitter.

Σκοπός μου σήμερα δεν ήταν να κάνω μια geek παρουσίαση του Plurk, γι’ αυτό και προτίμησα να καθυστερήσω να γράψω σχετικά με τη νέα αυτή υπηρεσία. Προτίμησα μια πιο απλή παρουσίαση που θα ήταν κατανοητή στα άτομα που δεν έχουν πολλά πάρε δώσε με τέτοιου είδους υπηρεσίες. Οι υπόλοιποι bloggers άλλωστε, συμμετέχουμε στο Plurk εδώ και μέρες.

Πιθανότατα για τους αρχάριους να μοιάζουν λίγο περίεργοι οι δρόμοι που ακολουθούμε. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με περισσότερο έμπειρους bloggers. Κι όμως δεν είναι τόσο περίεργοι αυτοί οι δρόμοι, ούτε είναι ιδιαίτερα εξειδικευμένοι και πολύπλοκοι.

Είμαστε bloggers. Γράφουμε κείμενα, διαβάζουμε κείμενα άλλων bloggers, γράφουμε σχόλια, διαβάζουμε σχόλια κλπ. Υπάρχουν όμως κάποιες φορές που χρειαζόμαστε μια διαφορετική επικοινωνία, πιο άμεση ίσως. Υπάρχουν πράγματα που θέλουμε να γράψουμε αλλά δεν μπορούν να στηρίξουν μια νέα δημοσίευση στο blog μας. Όπως μια “καλημέρα”.

Το Twitter για εμένα έχει τη μορφή του καφενείου. Το καφενείο που συναντώ καθημερινά άλλους bloggers. Ένα σύντομο μήνυμα μέχρι 140 χαρακτήρες, τις περισσότερες φορές αρκεί.

Έχει συμβεί αρκετές φορές να ειπωθούν πολύ σημαντικά πράγματα μέσω twitter. Κι άλλες φορές να υπάρχει μια γρήγορη συνεννόηση ανάμεσα σε bloggers για κάποιο θέμα. Χαμογελάω όταν σκέφτομαι πως μέσω αυτού του συστήματος, κατάφερα να πείσω ακόμα και την ομάδα της Ντόρα Μπακογιάννη να προσφέρει όλο το υλικό της ιστοσελίδας της Υπουργού Εξωτερικών κάτω από την άδεια των Creative Commons.

Το Twitter μπορεί να είναι ότι θες, ανάλογα με τον τρόπο που το χρησιμοποιείς. Μέσω του Τwitter επικοινωνούμε, γνωριζόμαστε καλύτερα, ενημερώνουμε στα γρήγορα τους υπόλοιπους για μια χρήσιμη πληροφορία ή για μια νέα δημοσίευση μας που θεωρούμε πως πρέπει να διαβαστεί (προσοχή μη γίνετε spammers είναι ενοχλητικό), αστειευόμαστε και καμιά φορά απλώς μονολογούμε. Δεν έχει όρια η χρήση του, δεν έχει συγκεκριμένο καλούπι.

Μου αρέσει, με βολεύει, το έχω συνηθίσει. Υπάρχουν πολλές φορές που θέλω να πω κάτι, όμως είναι “λίγο” ή “άσχετο” για να δημιουργήσω νέα δημοσίευση στα blog μου. Σε αυτές τις φάσεις χρησιμοποιώ το Twitter. Σε καθημερινή βάση.

Ακολουθήστε με για μια μικρή ξενάγηση στο ελληνικό καφενείο του Twitter. Είμαι σίγουρη πως θα συναντήσετε αρκετούς bloggers που ήδη γνωρίζετε. Κι αν δείτε κάτι που δε καταλαβαίνετε, τότε απλά ρωτήστε. Όλο και κάποιος θαμώνας του καφενείου θα σας απαντήσει.

To microblogging είναι πια η καθημερινή συνήθεια αρκετών bloggers και το Twitter είναι ο βασιλιάς ανάμεσα στις ανάλογες υπηρεσίες.

photo by onthetower

Κατά καιρούς παρατηρώ διάφορα άτομα που χρησιμοποιούν τις γνωστές τακτικές προώθησης, με τέτοιο τρόπο όμως, που περνάνε τη λεπτή γραμμή της κοινωνικοποίησης και μετατρέπονται σε spammers που αρχίζουν να με ενοχλούν.

Όταν αυτό γίνεται στα σχόλια των blog μου, πολλές φορές τα διαγράφω. Ακόμα κι αν αφορούν θέματα, τα οποία αν μου τα επικοινωνούσαν με άλλο τρόπο θα με ενδιέφεραν.

Διάδοση ενός θέματος

Κατά καιρούς πραγματοποιούνται διάφορες κινήσεις στο χώρο των blogs που αφορούν είτε πολιτικά, είτε κοινωνικά είτε περιβαλλοντικά θέματα. Μπορεί για κάποιους ένα τέτοιο θέμα να είναι πολύ σημαντικό. Για άλλους όμως δεν είναι. Αλλά ακόμα κι αν είναι, δε καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να ανεχτούν ένα copy-paste κείμενο στα σχόλια ενός άσχετου θέματος του blog τους.

Προσπαθήστε να είστε ευγενικοί και προσεγγίστε τον blogger με ένα e-mail. Aν τον ενδιαφέρει το θέμα, θα ασχοληθεί μόνος του με μια νέα δημοσίευση στο blog του. Στο internet δεν υπάρχουν μόνο bloggers και διαταράσσετε τη ροή των δημοσιεύσεων.

Μπλογκοπαίχνιδα

Σύμφωνα με παλιά λαϊκή ρήση “το πολύ το κυρ ελέησον το βαριέται και ο παπάς“. Πιθανότατα να είχαν κάποιο ενδιαφέρον όταν ξεκίνησαν, γρήγορα όμως οι bloggers άρχισαν να δυσανασχετούν.

Ακόμα κι αν είστε από αυτούς που θέλουν να παίζουν, μην εξαναγκάζεται τους άλλους να συμμετέχουν και κυρίως, μην τους αφήνεται τις προσκλήσεις σας σε άσχετες δημοσιεύσεις των blog τους. Μπορείτε να τους στείλετε ένα email πρώτα, για να τους ρωτήσετε αν θέλουν να συμμετέχουν στο παιχνίδι σας.

Τζάμπα διαφήμιση

Υπάρχουν διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων μπορείτε να διαφημίσετε ότι θέλετε επί πληρωμή. Μην το κάνετε στο σβέρκο και την αναγνωρισιμότητα άλλων bloggers. Και κυρίως μην το κάνετε στα σχόλια των δικών μου blogs. Δε με ενδιαφέρει ακόμα κι αν χαρίζετε κρουαζιερόπλοιο σε κάθε επισκέπτη μου που θα εγγραφεί στις ιστοσελίδες σας.

Άσχετα σχόλια πάσης φύσεως

Υπάρχει κάποιος λόγος που η φόρμα των σχολίων βρίσκεται κάτω από κάθε δημοσίευση, δεν υπάρχει εκεί ως διακοσμητικό στοιχείο. Σεβαστείτε το χρόνο που αφιέρωσε κάποιος για να γράψει ένα κείμενο, καθώς και τους αναγνώστες του.

Την ώρα που διαβάζω μια δημοσίευση για την καλλιέργεια των σπαραγγιών, δε με ενδιαφέρει να διαβάσω την άποψη σας σχετικά με το εξώγαμο του Πασχάλη. Προσπαθήστε να μην βγαίνετε εκτός θέματος στα σχόλια που αφήνετε. Για οτιδήποτε άλλο, οι περισσότεροι bloggers διαθέτουν email και μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί τους.

Microblogging

Οι υπηρεσίες microblogging όπως το twitter είναι αρκετά χρήσιμες πλέον. Δημιουργούν μια μικρή ή μεγάλη κοινότητα που ανταλλάσσει σύντομα μηνύματα λίγων χαρακτήρων.

Τα μηνύματα αυτά μπορούν να είναι ένα «Καλημέρα», ένα link για κάτι ενδιαφέρον που είδαμε, μια ερώτηση που μας απασχολεί, κάτι που σκεφτήκαμε, μια απάντηση σε άλλον blogger και τέλος ένας τρόπος για να ανακοινώσουμε πως δημοσιεύσαμε ένα νέο κείμενο που μπορεί να ενδιαφέρει τους άλλους microbloggers.

Προσωπικά, το βρίσκω λίγο ενοχλητικό να βλέπω άτομα που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες αυτές, μόνο για να προωθήσουν τις νέες τους δημοσιεύσεις.

Αυτό το κάνει με ιδιαίτερη επιτυχία και μάλιστα αυτόματα το feed του blog μας. Είναι αστείο να προσπαθούμε να το μιμηθούμε χειροκίνητα και δεν έχει ουσιαστική χρησιμότητα.

E-mail

Σε καμία, μα σε καμία περίπτωση μην στέλνετε e-mail με τις νέες σας δημοσιεύσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα. Και όχι δεν με καλύπτει το γεγονός πως μπορώ να σας ζητήσω να σταματήσετε να μου στέλνετε αυτά τα ενοχλητικά μηνύματα που βρωμίζουν το inbox μου, εφόσον δε ζήτησα ποτέ να ξεκινήσετε να μου τα στέλνετε. Αν επιθυμώ να παρακολουθώ το blog σας, διαθέτω Feed Reader και μπορώ να το προσθέσω εκεί μόνη μου.

Buzz me baby

Οι διάφορες υπηρεσίες μέσω των οποίων ψηφίζονται κάποιες δημοσιεύσεις από τους χρήστες, δεν είναι χειροκίνητος aggregator για να προωθήσουμε το blog μας.

Στην περίπτωση που συμμετέχετε σε παρόμοιες υπηρεσίες, καλό θα είναι να μην προσθέτετε συνεχώς τις δικές σας δημοσιεύσεις εκεί. Θα ήταν περισσότερο χρήσιμο καθώς και λιγότερο ενοχλητικό για τους υπόλοιπους χρήστες της υπηρεσίας, αν προσθέσετε δημοσιεύσεις άλλων bloggers που τράβηξαν την προσοχή σας.

Κι ένας μικρός επίλογος

Αν είστε νέος στο χώρο των blogs, πιθανότατα να σας μοιάζουν παράξενα όλα τα παραπάνω, είναι όμως πράγματα τα οποία αντιμετωπίσαμε οι περισσότεροι. Αν πάλι είστε παλιότερος αλλά είδατε τις πράξεις σας να φωτογραφίζονται στο κείμενο αυτό, ίσως είναι καιρός να ξανασκεφτείτε και να επαναπροσδιορίσετε τις κινήσεις σας.

Μπορείτε να αποκτήσετε περισσότερες επισκέψεις από τους άλλους bloggers αν κερδίσετε την εκτίμηση τους μέσω της κοινωνικοποίησης, παρά αν λειτουργείτε ως spammer και τους κουράσετε.

photo by edmittance

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε ένα δείγμα 2000 ανθρώπων και το ποσοστό των νέων που παρέχει προσωπικά δεδομένα μέσα από διάφορες social networking ιστοσελίδες άγγιξε το 71%.

Πραγματικά, είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό που θα έπρεπε να μας βάλει σε διάφορες σκέψεις σχετικά με τον αυθορμητισμό των ηλικιών αυτών, που σε πορεία χρόνου, αυτός ακριβώς ο αυθορμητισμός τους, υπάρχει η πιθανότητα να τους δημιουργήσει πρόβλημα στην κανονική ροή της ζωής τους.

Σημαντικό είναι επίσης, πως το 95% αυτών των ατόμων, ενώ ανησυχούν για το πως θα χρησιμοποιηθούν τα προσωπικά τους δεδομένα, συνεχίζουν να τα αφήνουν δημοσιοποιημένα.

Αρκετοί από αυτούς δηλώνουν ακόμα και την πραγματική διεύθυνση κατοικίας τους, ενώ παράλληλα αποδέχονται ως φίλους τους σε υπηρεσίες όπως το Facebook και το MySpace, άτομα που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ κάτω από φυσιολογικές συνθήκες.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που έχω δει να δημιουργούνται σημαντικά προβλήματα σε Έλληνες blogger από τη δημοσιοποίηση των προσωπικών τους δεδομένων. Φαντάζομαι επίσης, πως το ποσοστό των ατόμων που δε θα ήθελε να ψάξει κάποιος γνωστός του το προφίλ ή τις σελίδες του στο internet είναι τεράστιο.

[via]