Οι προσωπικές πληροφορίες που διοχετεύουμε σε διάφορες ιστοσελίδες αυξάνουν μέρα με τη μέρα. Είναι αστείο αλλά ακόμα θυμάμαι πόσο με εκνεύριζε εκείνο το “που είσαι” όταν απέκτησα το πρώτο μου κινητο τηλέφωνο πριν χρόνια. Σε κάθε “που είσαι” που άκουγα ήθελα να απαντήσω “να μη σε νοιαζει”. Και να που τώρα φτάσαμε να λέμε που είμαστε και τι κάνουμε κάθε στιγμή όχι απλά σε φίλους αλλά και σε διάφορους άγνωστους με τους οποίους διατηρούμε επαφή μέσω ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook, το twitter και με τη βοήθεια ακόμα πιο εκνευριστικών ιστοσελίδων όπως το foursquare.

Φαινομενικά όλα αυτά μοιάζουν αθώα και θα ήταν ίσως αν ζούσαμε σε μια ουτοπία. Όμως δεν είναι αθώα και δε ζούμε σε μια ουτοπία. Άνθρωποι συλλέγουν πληροφορίες για μας σε καθημερινή βάση. Ξέρουν τις συνήθειες μας, τις προτιμήσεις μας, πολλές φορές το ονοματεπώνυμο μας και κάποιες άλλες το που βρισκόμαστε σε real time. Μας παρακολουθούν με τη δική μας βοήθεια και συνδυάζουν τα δεδομένα αυτά.

Το τελευταίο διάστημα διαβάζω συχνά για ληστείες που σχετίζονται με τις πληροφορίες που διοχετεύουν τα θύματα μέσω του Facebook. Φυσικά δεν αφορούν την Ελλάδα αλλά δε θα αργήσει να συμβεί και εδώ γι’αυτό θα πρέπει να ειμαστε λίγο προσεκτικοί.

Οι πληροφορίες για το που πάμε και τι κάνουμε δε διαβάζονται μονο από φίλους ή έστω γνωστούς μας. Οι φίλοι των φίλων μας στο facebook είναι τελειως άγνωστοι μας εμάς. Οι νέες δυνατότητας του search σε real time του google μπορεί να μου βγάλει μια λίστα π.χ. ποιοι από τις επαφές μου θα πάνε σε κάποια συναυλία. Αν για παράδειγμα ξέρω ποιοι από αυτούς που θα πάνε στη συναυλία μένουν μόνοι τους τότε ξέρω και την ώρα που θα μπορώ να ληστέψω το σπίτι τους. Τόσο απλά. Κι αν νομίζετε πως αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να συμβούν κάνετε λάθος γιατί έχουν ήδη συμβεί.

Όπως καταλαβαίνετε πολλές από αυτές τις λέξεις αφορούν τεχνολογικούς νεολογισμούς και σίγουρα δε γίνεται να περάσουν απαρατήρητοι από ένα άτομο που ασχολείται με τα του διαδικτύου όπως η αφεντιά μου.

Στη θέα της φράσης “Social Notworking” για να είμαι ειλικρινής άρχισα να γελάω. Ο νεολογισμός είναι απίστευτα ταιριαστός και περιγράφει απόλυτα αυτό που συμβαίνει σήμερα σε διάφορους επαγγελματικούς χώρους.

Φυσικά το social networking είναι χρήσιμο και μπορεί να αποτελέσει πραγματικό εργαλείο για διάφορους ανθρώπους. Όμως κάθε πράγμα έχει τη θετική και την αρνητική του χρήση ως συνήθως κι έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου μιλάμε για social notworking πλέον παρά για social networking.

Ατελείωτες εργατοώρες αφιερώνονται καθημερινά στο βωμό του Facebook και του Twitter που αποτελούν ουσιαστικά και τους μεγαλύτερους χρονοκλέφτες της καθημερινής μας περιήγησης στο διαδίκτυο. Κι αν την περιήγηση αυτή, την κάνουμε στον ελεύθερο χρόνο μας δε τρέχει τίποτα. Αν όμως την κάνουμε από τον εργασιακό μας χώρο χωρίς αυτό να αφορά ουσιαστικά την εργασία μας, ουσιαστικά κλέβουμε εργατοώρες από το αφεντικό μας.

Φυσικά υπάρχουν και περιπτώσεις εργαζομένων όπου τυχαίνει να βαράνε μύγες από την απραξία λόγω έλλειψης εργασίας κάποιες συγκεκριμένες ημέρες. Στις περιπτώσεις αυτές μάλλον λειτουργεί θετικά μια και σας απομακρύνει από τον κίνδυνο να κόψετε τις φλέβες σας από την ατελείωτη βαρεμάρα και την αναγκαστική ακινησία και απραξία.

Το μόνο σίγουρο, είναι πως το social NOTworking έχει μπει πια για καλά στις ζωές μας με ή χωρίς την άδεια των εργοδοτών μας. Ακόμα κι αν αποφασίσουν να απαγορεύσουν την είσοδο μας σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης δε θα καταφέρουν και πολλά πραγματα μια και οι ιδιοκτήτες των σελίδων παρέχουν τρόπους για να επικοινωνείτε με τους φίλους σας ακόμα και μέσα από το email σας.

Σύμφωνα με μια έρευνα που έγινε τον Ιούλιο του 2009  από το Nucleus σε 237 τυχαία επιλεγμένους υπαλλήλους γραφείου, το 77% είχε λογαριασμό στο Facebook με το 61% εκ των οποίων να παραδέχονται ότι συνδέονται στο Facebook από το χώρο της εργασίας τους. Ο μέσος χρόνος σύνδεσης τους στο Facebook είναι τα 15 λεπτά και σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία το Facebook μειώνει την παραγωγικότητα τους κατά 1,5%.

Φυσικά τα δεδομένα αυτά δεν αφορούν τη χώρα μας αλλά είναι ένα καλό δείγμα κατανόησης της χρήσης του Facebook  από τους χώρους εργασίας.

photo

Αν δεν υπήρχαν τα social media δε θα είχε τόσο ενδιαφέρον, εκτός φυσικά κι αν θα παρακολουθούσατε τα debate σε κάποιο καφενείο.

Άτομα κάθε ιδεολογίας συναντιούνται σε έναν κοινό χώρο όπου εκφράζονται θετικά και αρνητικά για κάθε τι, ανάλογα πάντοτε με τις δικές τους σκέψεις.

Στα social media θεωρώ ότι χτυπά ο παλμός των νέων ανθρώπων. Άλλοτε αφορά άτομα που στηρίζουν εξαρχής κάποιο κόμμα, άλλοτε αφορά άτομα που δεν έχουν εκφράσει δημόσια τις κομματικές τους προτιμήσεις. Μοιάζει με μια μεγάλη παρέα που συμφωνεί, διαφωνεί, αιτιολογεί, αντιδρά, τσατίζεται και νευριάζει με όσα ακούει αλλά πάνω από όλα εκφράζεται και συζητά για πράγματα που αφορούν όλους.

Μετά τις εκλογές, τα λαμόγια της πολιτικής θα εξαφανιστούν από τα social media όπως συνήθως και θα παραμείνουν και πάλι οι άνθρωποι που πιστεύουν σε αυτά. Αυτό είναι κάτι που βλέπουμε να επαναλαμβάνεται γενικότερα, κάθε φορά όμως κερδίζουμε στην παρέα και έναν μεγάλο αριθμό ατόμων που έρχονται για να δυναμώσουν το χώρο των social media.

Photo: Matt Hamm

Ο ρυθμός που εμφανίζονται τα νεώτερα tweets είναι ταχύτατος. Αν ανοίξετε την αναζήτηση του Twitter και παρακολουθήσετε το hasgtag #swineflu δε θα προλαβαίνετε να διαβάζετε μια και εμφανίζεται τουλάχιστον ένα νέο tweet ανά δευτερόλεπτο.

Ο κόσμος ενδιαφέρεται, ανησυχεί και φοβάται παράλληλα. Μοιράζεται ότι μαθαίνει σε αυτό τον νέο πύργο της Βαβέλ . Λέω πύργο της Βαβέλ γιατί οι περισσότεροι μπορεί μεν να χρησιμοποιούν ως κοινή γλώσσα την αγγλική όμως υπάρχει και κόσμος που χρησιμοποιεί τη μητρική του γλώσσα για να συζητήσει για το ίδιο θέμα.

Φυσικά μπορεί οι πληροφορίες να είναι πολλές, όμως δε σημαίνει πως είναι όλες χρήσιμες. Είναι στην κρίση του αναγνώστη να μπορέσει να ξεχωρίσει τις σημαντικές και συνήθως για έναν έμπειρο χρήστη του twitter αυτό είναι μάλλον εύκολο.

Λειτουργεί ως οδηγός κατά κάποιο τρόπο για να μπορεί κάποιος να εντοπίσει ευκολότερα τους υποψήφιους Ευρωβουλευτές καθώς και τις σημαντικές εξελίξεις μέσα από μια καλοστημένη ιστοσελίδα που συνδέει αρκετούς Twitter λογαριασμούς.

Υπάρχει η δυνατότητα ομαδοποίησης ανά χώρα αλλά και ανα παράταξη καθώς και η μετάφραση των tweets στην αγγλική γλώσσα μια και οι Ευρωβουλευτές μιλάνε συνήθως στη γλώσσα της χώρας τους.

Επίσης υπάρχει η δυνατότητα να προσθήκης λογαριασμών υποψήφιων Ευρωβουλευτών που δεν υπάρχουν μέχρι αυτή τη στιγμή και παρέχει στατιστικά καθώς και widget για να το προσθέσετε στο blog ή την ιστοσελίδα σας.

Μετά τη χρήση του Twitter στο Ευρώπη με ακούς με το hashtag #CanEUhearme νομίζω πως το Europatweets έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον κι αναρωτιέμαι αν θα ακολουθήσουν κι άλλες εκπλήξεις στα Social Media μέχρι τις Ευρωεκλογές.

Αυτή τη στιγμή που γράφω τη δημοσίευση μου για το BlogSpace στο Europatweets μπορώ να δω μόνο δύο Έλληνες, αυτούς που ήδη γνωριζω πως έχουν λογαριασμό στο Twitter, τον κ Λαμπρινίδη και την κ. Κράτσα. Και οι δύο γράφουν στα αγγλικά. Τώρα αυτό αν είναι καλό ή κακό δε το γνωρίζω αλλά ξέρω πως η Sophie in ‘t Veld που εκτιμώ ιδιάιτερα γράφει στη γλώσσα της.

Πέρα από τη συνεργασία που έκανε με το μουσικό κανάλι MTV, το οποίο θα παρουσιάζει τηλεοπτικά σποτ για τις Ευρωεκλογές στοχευμένα σε νεαρές ηλικίες,  βλέπουμε πως αξιοποιεί τις μεγαλύτερες υπηρεσίες των social media που χρησιμοποιούν οι νέοι σήμερα.

Μέσω της πολύ όμορφης και δροσερής ιστοσελίδας που έχει ως τίτλο “Ευρώπη με ακούς;” παροτρύνει εκτός των άλλων τους νέους να ανεβάσουν βίντεο και φωτογραφίες στο Flickr να συμμετέχουν με το λογαριασμό τους στο Facebook, καθώς και να συζητήσουν για την Ευρώπη στο Twitter χρησιμοποιώντας το hashtag #CanEUhearme ή το αντίστοιχο hashtag που έχουν ορίσει για κάθε γλώσσα ξεχωριστά. Περίεργο πάντως μου φαίνεται που επέλεξαν για βίντεο το Flickr και όχι το διαδεδομένο ανά τον κόσμο YouTube.

H μεγάλη κραυγή πάντως, θα πραγματοποιηθεί την ημέρα των γενεθλίων μου. Δεν ξέρω αν είναι σημαδιακό αλλά κρίμα που δεν υπάρχει αντίστοιχη εκδήλωση στην πόλη μου. Όχι τίποτα άλλο αλλά δεν έχεις πολλές φορές την ευκαιρία να ουρλιάξεις στο κέντρο της πόλης σου χωρίς να σε κοιτάει στραβά ο κόσμος

Με αυτά τα δεδομένα σίγουρα δε μας φαίνεται παράξενη η είδηση που μας έρχεται από τη Μολδαβία όπου 15.000 διαδηλωτές συντονίστηκαν μέσω Twitter, Facebook και κειμένων για την οργάνωση μιας μεγάλης διαδήλωσης εξαιτίας των προσφάτων αποτελεσμάτων των πρόσφατων εκλογών στη χώρας τους καθώς και για την κατάρρευση της οικονομίας της χώρας τους.

Οι πολίτες της Μολδαβίας επέλεξαν το hashtag #pman στο Twitter ώστε να είναι δυνατή η εύκολη εύρεση των μηνυμάτων τους μέσω της αναζήτησης του Twitter.  Η επιλογή δεν έγινε φυσικά τυχαία μια και προέρχεται από τις λέξεις Piata Marii Adunari Nationale, μια μεγάλη πλατεία στην πόλη Chisinau όπου πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση.

Οι διαδηλωτές διαμαρτύρονται για την πρόσφατη νίκη του Κομμουνιστικού κόμματος που κέρδισε το 50% των ψήφων, ποσοστό ικανό για να εκλεγεί πρόεδρος. Παρόλο που η Ευρωπαϊκή Ένωση χαιρέτησε τα αποτελέσματα ως νόμιμα οι πολίτες της Μολδαβίας δε φαίνεται να έχουν την ίδια άποψη και ζητούν επαναληψη της εκλογικής διαδικασίας.

Σημαντική ίσως  είναι η άποψη του Carroll Patterson που ειδικεύεται στην οικονομική ανάπτυξη της Μολδαβίας “Δε θα το θεωρούσα ως μια αντικομμουνιστική κίνηση από την αντιπολίτευση τόσο, όσο ένα χάσμα μεταξύ των γενεών. Είναι οι γιαγιάδες εναντίον των εγγονιών”. Οι εποχές άλλωστε αλλάζουν και είναι κατανοητό πως υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ των παλαιοτέρων γενεών και της νεολαίας.

Η διαδήλωση ξεκίνησε από δυο κινήσεις νέων που ονομάζονται Hyde Park και ThinkMoldova όπου αρχισαν να καλούν τον κόσμο να διαμαρτυρηθεί.  Η Natalia Morar, από το ThinkMoldova, περιγράφει την όλη οργάνωση στο blog της κάπως έτσι:  “6 άτομα, 10 λεπτά brainstorming και λήψη απόφασης, αρκετές ώρες για την διασπορά των πληροφοριών στο Facebook, σε blogs, σε SMS και e-mails“. Το αποτέλεσμα ήταν να βγουν 15.000 νέοι στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν με μια κοινή φωνή ενώ δεν έλειψαν και τα επεισόδια.

Η πρόσβαση στο διαδίκτυο διακόπηκε στην πόλη Chisinau, που είναι η πρωτεύουσα της Μολδαβίας σε μια προσπάθεια να εμποδιστεί η επικοινωνία μεταξύ των διαμαρτυρώμενων πολιτών ενώ από χθες το πρωί άρχισε να δίνεται πρόσβαση σε μεγάλες εταιρίες σύμφωνα με τους New York Times.

Κι αφού γελάσαμε, ας σοβαρευτούμε λιγάκι τώρα για να δούμε τι ακριβώς γίνεται στο Twitter. To twitter είναι μια πλατφόρμα microblogging την οποία χρησιμοποιούμε αρκετό καιρό διάφοροι bloggers για μια πιο άμεση επικοινωνία μεταξύ μας.

Σε εποχές όπου δεν καίγεται η χώρα μας, γράφουμε σε μικρά μηνύματα 140 χαρακτήρων ότι μπορείτε να φανταστείτε, ανάλογα με τα ενδιαφέροντα μας και την επικαιρότητα. Οι περισσότεροι είμαστε bloggers εδώ και χρόνια, ενώ αρκετοί γνωριζόμαστε ήδη μεταξύ μας και αρκετούς μας γνωρίζουν και μας έχουν φακελωμένους για τα καλά. Ο μέσος όρος των ηλικιών είναι περίπου στο 30 και όλοι μας αγαπάμε το χώρο του διαδικτύου.

Το τελευταίο διάστημα για λόγους αυτοπροβολής κυρίως, συμμετέχουν στο twitter και διάφορα “ξένα στοιχεία” όπως πολιτικοί και γνωστά ΜΜΕ που το έχουν συνήθως γυρισμένο στον αυτόματο και δε επικοινωνούν ενεργά μαζί  μας.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, τίποτα περίεργο και συνομωτικό δεν υπάρχει στο twitter. Ας δούμε όμως τι ακριβώς συμβαίνει αυτές τις ημέρες που καίγεται η χώρα.

Αρκετά άτομα από όλη τη χώρα προσπαθούν να προσφέρουν μια εναλλακτική ενημέρωση, ο καθένας με τον τρόπο που μπορεί. Κάποιοι από εμάς έχουμε κατέβει σε πορείες οπότε μπορούμε να προσφέρουμε πρωτογενή υλικό και πληροφορίες. Κάποιοι άλλοι βοηθάνε άτομα που βρίσκονται στις πορείες να μεταδώσουν τις πληροφορίες τους όταν δεν έχουν πρόσβαση. Γενικότερα συγκεντρώνουμε και προσπαθούμε να επιβεβαιώσουμε διάφορα στοιχεία που βρίσκουμε είτε από μαρτυρίες, είτε από άλλα μέσα.

Όταν τα μηνύματα μας αφορούν τις διαδηλώσεις προσθέτουμε το #griots στα μηνύματα μας. Έτσι όλα τα μηνύματα που το περιέχουν, είναι προσβάσιμα σε real time μέσω της αναζήτησης του twitter.

Την “Αναζήτηση” αυτή παρακολουθούν όχι μόνο Έλληνες αλλά και bloggers από το εξωτερικό καθώς και επίσημα μεγάλα ΜΜΕ από εξωτερικό. Δεν είναι κάτι καινούργιο, το ίδιο ακριβώς έγινε και πριν λίγο καιρό όταν είχαμε τις επιθέσεις στην Βομβάη.

Ο καθένας από εμάς που αφιερώνουμε όλες αυτές τις ώρες στην ενημέρωση του κόσμου που παρακολουθεί το twitter θα μπορούσε να γράφει δεκάδες post στο blog του σε καθημερινή βάση για να ξεσκιστεί στην επισκεψιμότητα. Αντί να κάνουμε αυτό όμως, έχουμε αφήσει τα blogs μας να αραχνιάζουν και επιλέγουμε να δημιουργήσουμε εθελοντικά αυτό το εφήμερο συμμετοχικό κανάλι εναλλακτικής ενημέρωσης το οποίο έχουν αρχίσει να παρακολουθούν πλέον και τα ΜΜΕ της Ελλάδας. Δυστυχώς όμως, πολλά μέσα δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι γίνεται στο twitter οπότε φαντάζονται ο καθένας ότι επιθυμεί.

Κι επειδή πρέπει να βάλω μια τελεία σε αυτό το post για να παω να δω τι εξελίξεις υπάρχουν σχετικά με τις διαδηλώσεις, πρέπει να αναφέρω πως δεν είμαστε ούτε κακοποιά στοιχεία, ούτε μαθητές, ούτε τίποτα άλλο περίεργο. Μόλις ηρεμήσει η Ελλάδα, ο καθένας μας θα επιστρέψει στις προηγούμενες δραστηριότητες του.

Μέσω του Tweetmas οι χρήστες του Twitter μπορούν να δηλώσουν τι δώρο θέλουν για τα Χριστούγεννα αλλά και οι φίλοι τους να ανακαλύψουν μέσω της αναζήτησης τι ακριβώς επιθυμούν.

Προς το παρόν δεν έχω ιδέα πόσο ασφαλές είναι to Tweetmas ως υπηρεσία γι’αυτό καλύτερα να κάνετε λίγη υπομονή μέχρι να αποφασίσετε να δώσετε στοιχεία του λογαριασμού σας. Αν συμβαίνει κάτι ύποπτο θα γίνει γνωστό τις επόμενες ώρες φαντάζομαι.

Δε ξέρω πόσο χρήσιμη θα είναι αυτή η εφαρμογή στον απλό κόσμο, αλλά σίγουρα θα φανεί χρήσιμη σε πολλούς άλλους που θα μπορούν να δουν τι προϊόντα προτιμά ο κόσμος. Προσωπικά νομίζω πως θα προτιμήσω να γράψω γράμμα στον Άγιο Βασίλη, παρά να δώσω τα στοιχεία μου στην υπηρεσία αυτή.

Πιθανότατα για τους αρχάριους να μοιάζουν λίγο περίεργοι οι δρόμοι που ακολουθούμε. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με περισσότερο έμπειρους bloggers. Κι όμως δεν είναι τόσο περίεργοι αυτοί οι δρόμοι, ούτε είναι ιδιαίτερα εξειδικευμένοι και πολύπλοκοι.

Είμαστε bloggers. Γράφουμε κείμενα, διαβάζουμε κείμενα άλλων bloggers, γράφουμε σχόλια, διαβάζουμε σχόλια κλπ. Υπάρχουν όμως κάποιες φορές που χρειαζόμαστε μια διαφορετική επικοινωνία, πιο άμεση ίσως. Υπάρχουν πράγματα που θέλουμε να γράψουμε αλλά δεν μπορούν να στηρίξουν μια νέα δημοσίευση στο blog μας. Όπως μια “καλημέρα”.

Το Twitter για εμένα έχει τη μορφή του καφενείου. Το καφενείο που συναντώ καθημερινά άλλους bloggers. Ένα σύντομο μήνυμα μέχρι 140 χαρακτήρες, τις περισσότερες φορές αρκεί.

Έχει συμβεί αρκετές φορές να ειπωθούν πολύ σημαντικά πράγματα μέσω twitter. Κι άλλες φορές να υπάρχει μια γρήγορη συνεννόηση ανάμεσα σε bloggers για κάποιο θέμα. Χαμογελάω όταν σκέφτομαι πως μέσω αυτού του συστήματος, κατάφερα να πείσω ακόμα και την ομάδα της Ντόρα Μπακογιάννη να προσφέρει όλο το υλικό της ιστοσελίδας της Υπουργού Εξωτερικών κάτω από την άδεια των Creative Commons.

Το Twitter μπορεί να είναι ότι θες, ανάλογα με τον τρόπο που το χρησιμοποιείς. Μέσω του Τwitter επικοινωνούμε, γνωριζόμαστε καλύτερα, ενημερώνουμε στα γρήγορα τους υπόλοιπους για μια χρήσιμη πληροφορία ή για μια νέα δημοσίευση μας που θεωρούμε πως πρέπει να διαβαστεί (προσοχή μη γίνετε spammers είναι ενοχλητικό), αστειευόμαστε και καμιά φορά απλώς μονολογούμε. Δεν έχει όρια η χρήση του, δεν έχει συγκεκριμένο καλούπι.

Μου αρέσει, με βολεύει, το έχω συνηθίσει. Υπάρχουν πολλές φορές που θέλω να πω κάτι, όμως είναι “λίγο” ή “άσχετο” για να δημιουργήσω νέα δημοσίευση στα blog μου. Σε αυτές τις φάσεις χρησιμοποιώ το Twitter. Σε καθημερινή βάση.

Ακολουθήστε με για μια μικρή ξενάγηση στο ελληνικό καφενείο του Twitter. Είμαι σίγουρη πως θα συναντήσετε αρκετούς bloggers που ήδη γνωρίζετε. Κι αν δείτε κάτι που δε καταλαβαίνετε, τότε απλά ρωτήστε. Όλο και κάποιος θαμώνας του καφενείου θα σας απαντήσει.

To microblogging είναι πια η καθημερινή συνήθεια αρκετών bloggers και το Twitter είναι ο βασιλιάς ανάμεσα στις ανάλογες υπηρεσίες.

photo by onthetower