Η σχέση μου με τον Google Reader θα μπορούσε να περιγραφεί σαν μια σχέση αγάπης και μίσους. Είναι ένας καθημερινός σύντροφος εδώ και πάρα πολύ καιρό. Πολλές φορές μου μεταδίδει αρκετά χρήσιμες πληροφορίες και τον λατρεύω. Άλλες φορές, φέρνει εμπρός μου διάφορα άσχετα θέματα και τον κοιτάω με αδιαφορία.

Οι ημέρες που έστεκε ολόαδειος ήταν ελάχιστες και μου έκαναν πάντοτε εντύπωση. Όσες φορές και να τον επισκεπτόμουν, η σοδειά του ήταν υπερβολικά μικρή. Τόσο μικρή που αναρωτιόμουν μήπως ο κόσμος έπαψε να γράφει. Μήπως σταμάτησαν να υπάρχουν νέα σε μεγάλες ειδησεογραφικές σελίδες του εξωτερικού.

Φυσικά κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε να ισχύει. Απλώς τύχαινε να είναι οι ημέρες που φρόντιζα να τον επισκέπτομαι και να τον καθαρίζω συχνά.

Υπάρχουν κι άλλες ημέρες όμως, που νιώθω πως είναι ασφυκτικά γεμάτος. Αυτές τις ημέρες όσο και να προσπαθώ δε μπορώ με τίποτα να διαβάσω όσα Feed περιέχει. Δεν προλαβαίνω καν να διαπιστώσω αν περιέχει θέματα που με ενδιαφέρουν.

Συνήθως, έχουν μεσολαβήσει ημέρες κατά τις οποίες δεν είχα ελεύθερο χρόνο για διάβασμα. Κι ο google reader γέμιζε και βογκούσε από τον όγκο των δημοσιεύσεων. Έμοιαζε σαν αυτούς τους κάδους των σκουπιδιών, σε ημέρες απεργίας. Γύρω του ξεχύλιζαν κείμενα από παντού.

Λες και όλοι βρήκαν αυτές τις ημέρες που δεν έχω χρόνο, ως τις πιο κατάλληλες για να γράψουν. Το νούμερο στο All items έχει χτυπήσει κόκκινα και ουρλιάζει απεγνωσμένα να κάνω κάτι. Να διαβάσω, να αδειάσω, να διαγράψω. Μου φωνάζει πως αν δε το κάνω σύντομα, θα αρχίσει να πνίγεται και θα πνίξει και εμένα. Με απειλεί πως δε θα μου ξαναπροσφέρει χρήσιμες πληροφορίες, αν δε φροντίσω να το επαναφέρω σε ένα λογικό νούμερο μη αναγνωσμένων κειμένων.

Ξέρω ότι έχει δίκιο και το κοιτάω απελπισμένη προσπαθώντας να το κάνω να καταλάβει πως δε προλαβαίνω. Μα το νούμερο του συνεχίζει να αυξάνει κι αυτό βαριαναστενάζει από την πληθώρα των δημοσιεύσεων.

Και είναι αυτές οι στιγμές, που με πιάνει το The Mark all as Read Effect. Τσεκάρω τα πάντα ως αναγνωσμένα με γρήγορους ρυθμούς. Προσπαθώ να μη κοιτάω ούτε καν τους τίτλους.

Το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θέλω να μειώσω αυτό το τεράστιο νούμερο που απειλεί να εξοντώσει κάθε λεπτό από τον χρόνο μου. Προσπαθώ να επαναφέρω τον Google Reader μου σε λογικά επίπεδα.

Και είναι φορές που ακόμα κι αυτό δεν είναι δυνατόν. Όσο εγώ μαρκάρω feeds ως αναγνωσμένα τόσο αυτά πολλαπλασιάζονται με γοργούς ρυθμούς και μου βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα.

Ξέρω πως η μόνη λύση θα ήταν να επιλέξω να μαρκάρω όλα τα feeds ως αναγνωσμένα, αλλά σχεδόν ποτέ δε κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου να το κάνει. Πάντοτε σκέφτομαι πως κάπου εκεί μέσα μπορεί να κρύβεται ένα μικρό διαμαντάκι, που περιμένει υπομονετικά να το διαβάσω.